เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3414 ข้ากลับมาแล้ว ตอนที่ 3415 โชคดี
ตอนที่ 3414 ข้ากลับมาแล้ว
ได้ฟังอีกฝ่ายเรียกว่าท่านอาหญิง หวันเหยียนเชียนหวาก็ยกยิ้มขึ้น นางยื่นมือไปลูบศีรษะเด็กหนุ่มพร้อมเอ่ยว่า “ไม่พบกันหลายปี เฟิงเอ๋อร์เติบใหญ่แล้ว”
“ท่านอาหญิง ท่านอาหญิง…”
เด็กหนุ่มร้องไห้ชนิดที่หยุดไม่ได้ สองแขนกอดนางพลางร้องไห้เสียใจ “ท่านอาหญิง พวกเขาสังหารคนในตระกูลพวกเราไปหลายคนแล้ว”
“เชียนหวา!”
“คุณหนูใหญ่!”
“น้องหญิง!”
เสียงเรียกด้วยความประหลาดใจดังขึ้นจากรอบข้าง ทุกคนเรียกนางและมาถึงข้างกายนางอย่างรวดเร็ว
หวันเหยียนเชียนหวาได้ยินเสียงเรียกของทุกคนแล้วย่อมกวาดสายตามองไปรอบๆ คราวนี้ถึงเงยหน้าขึ้นมองเหล่าคนในตระกูลของนาง กล่าวว่า “ข้ากลับมาช้า” นางน่าจะกลับมาเร็วกว่านี้หน่อย หากนางกลับมาเร็วกว่านี้ พวกคนในตระกูลของนางคงไม่บาดเจ็บล้มตายมากขนาดนี้
นางสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นลูบศีรษะเด็กหนุ่ม “ไปเถอะ! ไปข้างหลัง อาหญิงจะจัดการคนพวกนี้เอง”
เด็กหนุ่มถอยไป กลับไปยังข้างหลัง ทว่าสายตายังคงมองอาหญิงของเขา
“ท่านปู่ ท่านพ่อ ให้คนในตระกูลถอยกันไปก่อน” หวันเหยียนเชียนหวาเอ่ย สายตามองคนเหล่านั้นที่อยู่ข้างหน้า ก่อนจะค่อยๆ เผยรอยยิ้มกระหายเลือดออกมา “วันนี้พวกเจ้าล้วนต้องตายที่นี่!”
“ฮ่าๆๆ! อาศัยเจ้าน่ะหรือ” คนที่เป็นผู้นำกลุ่มเจ็ดแปดคนเงยหน้าและหัวเราะเสียงดัง จากนั้นมองหวันเหยียนเชียนหวาอย่างดูแคลน ราวกับว่าไม่สนใจผู้ฝึกบำเพ็ญที่ตายไปก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย
หวันเหยียนเชียนหวาแค่นหัวเราะเสียงเย็น เอ่ยเสียงเย็นชาออกไป “ท่านอาสือซาน ท่านมองดูให้ดี อย่าให้พวกเขาหนีไปได้!” สิ้นเสียงของนางแล้ว เงาร่างแฉลบออกไปไม่ต่างจากผีสาง นางไม่ได้ใช้ธงหมื่นวิญญาณ เพียงถือกระบี่ยาวในมือเข่นฆ่าพวกเขา
เงาร่างสีแดงเคลื่อนไหวไปมาระหว่างกลุ่มคน ความเร็วอย่างยิ่งยวดนั้น ไปจนถึงกระบี่คมที่มองเห็นไม่ชัดเจนทำให้ทุกคนประหวั่นพรั่นพรึง โดยเฉพาะคนที่คิดสู้กลับเหล่านั้น เพียงพริบตานั้นรู้สึกได้ว่ามีแรงกดดันมหาศาลครอบลงมา ตรึงพวกเขาเอาไว้จนจำต้องปล่อยให้อีกฝ่ายสังหารโดยไม่อาจตอบโต้ได้
ตรงที่หวันเหยียนเชียนหวาไปถึง ศพมากมายล้มลงพร้อมเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ บ้างยังไม่ทันหายใจเข้าก็หมดลมหายใจเสียแล้ว บ้างก็ตายจากไปโดยยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องเพราะตื่นกลัว…
รอบข้างที่โอ่โถงนี้ คนสองร้อยกว่าคนที่เหลือถูกสังหารอย่างไร้ซึ่งพลังตอบโต้ กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทำเอาคนจำนวนหนึ่งหวาดกลัวเป็นล้นพ้น พยายามใช้พลังทั่วร่างกายเพื่อให้หลุดพ้นจากการจองจำนั้น คิดอยากจะหนีออกไป ทว่าเงาร่างที่คิดหนีไปหลายสายนั้นกลับถูกตัดคอล้มลงบนพื้นในทันที
หวันเหยียนสือซานปรบมือสามครั้ง แค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “ไม่ได้ยินข้าพูดหรือว่าห้ามไปแม้แต่คนเดียว คิดทดสอบฝีมือของข้าหรืออย่างไร” เขามองไปรอบๆ เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป คนสองร้อยกว่าคนล้วนตายด้วยน้ำมือของหวันเหยียนเชียนหวาจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว
“จิ๊ๆ สมกับที่เจ้าฝึกบำเพ็ญหลายปีแล้วมีชื่อเสียงมากยิ่งกว่าข้า มีเหตุผลจริงๆ” หวันเหยียนสือซานกล่าว ดวงตาทอประกายคู่หนึ่งมองหวันเหยียนเชียนหวาที่หยุดมือได้ในที่สุด
ด้วยพลังของนาง สองร้อยคนไม่นับเป็นจำนวนที่มากจริงๆ คนพวกนี้รนหาที่ตายเอง คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนมากมายล้อมจู่โจมตระกูลหวันเหยียนเช่นนี้ อีกทั้งยังพบกับพวกเขาที่กลับมาพอดีอีกต่างหาก
แต่โชคดีที่พวกเขาทัน หากมาช้ากว่านี้เพียงนิดเดียว คาดว่าผู้ที่ต้องอาบเลือดคงต้องเป็นตระกูลหวันเหยียนแล้ว
หวันเหยียนเชียนหวามองศพบนพื้นด้วยใบหน้างดงามทว่าเย็นชา กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นทำให้นางมุ่นคิ้ว นางสาวเท้าเดินไปข้างหน้า มาถึงตรงหน้าท่านปู่และท่านพ่อของนาง
……….
ตอนที่ 3415 โชคดี
“เชียนหวาคารวะท่านปู่ ท่านพ่อ” นางคารวะสองคนนั้นและเรียกเสียงหนึ่ง
สองคนประคองมือนาง พยักหน้าด้วยความชื่นชมและภูมิใจ “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว!” สองคนมองนางด้วยความตื้นตันอันยากจะปกปิด ตอนที่เห็นบุรุษในชุดสีดำทั้งตัวยืนอยู่ข้างหลัง ชายชราแซ่หวันเหยียนค่อยเอ่ยถาม “เชียนหวา คนผู้นี้คือ?”
“เขาคือเครือญาติทางฝั่งโลกเบื้องบน หวันเหยียนสือซาน ข้าเรียกเขาว่าท่านอาสือซาน” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว มองหวันเหยียนสือซานที่อยู่ข้างหลังครั้งหนึ่ง
ตามหลักการแล้ว แม้ตระกูลหวันเหยียนที่โลกเบื้องล่างจะมีเจ้าตระกูลและบรรพบุรุษ ตำแหน่งของคนในตระกูลหวันเหยียนที่โลกเบื้องบนก็ต้องสูงกว่าพวกเขาเช่นกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลูกหลานเลย เพียงแต่เพราะความสัมพันธ์ของหวันเหยียนเชียนหวา หวันเหยียนสือซานยังคงเดินไปข้างหน้าและคารวะให้ทั้งสองคน พลางส่งเสียงทักทายว่า
“ท่านอาเจ็ดเรียกข้าว่าสือซานก็ได้” หวันเหยียนสือซานยิ้มพลางเดินไปข้างหน้า กล่าวกับชายชราคนนั้น เพราะชายชราตระกูลหวันเหยียนที่โลกเบื้องล่างเป็นลูกหลานของสายรอง มีความสัมพันธ์เล็กน้อยกับตระกูลหวันเหยียนที่โลกเบื้องบน เรียกว่าท่านอาเจ็ดเพียงเพราะเขาอยู่ในลำดับที่เจ็ดในเวลานั้น
ฟังหวันเหยียนสือซานกล่าวว่าเป็นคนของตระกูลที่โลกเบื้องบน ชายชราแซ่หวันเหยียนยิ่งไม่กล้าชักช้า รีบกล่าวว่า “ที่แท้เป็นคนของตระกูลหลัก รีบเข้ามาเถอะ รีบเข้ามา”
ทุกคนเดินเข้าไปข้างใน เหลือคนจำนวนหนึ่งไว้จัดการศพเหล่านั้นที่อยู่ข้างนอก...
หวันเหยียนสือซานถือเป็นคนที่มีคุณสมบัติโดดเด่นที่สุดในตระกูลนี้ จากไปหลายปีแล้วเพิ่งกลับมา อีกทั้งยังช่วยคนในตระกูลไว้ได้อีก ตอนนี้ทั่วทั้งตระกูลหวันเหยียนจึงรู้สึกดีใจและตื้นตันมาก
คนในตระกูลอยากล้อมเข้ามาเพื่อพูดคุยด้วย แต่ละคนล้วนเบียดกันเข้ามาข้างหน้า เพียงแต่ทุกคนล้วนถูกผู้ดูแลจวนขวางเอาไว้
ในโถงหลัก ชายชราอยากเชิญหวันเหยียนสือซานนั่งที่ตำแหน่งประธาน กระนั้นหวันเหยียนสือซานที่ไม่สนใจเรื่องพวกนี้พลันโบกมือ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ หวันเหยียนเชียนหวาอย่างเรียบง่าย พลางกล่าวว่า “ข้าไม่ค่อยสนใจระเบียบแบบแผนเท่าไร พวกท่านปู่ตามสบายเถอะ ครั้งนี้ข้ากลับมาเป็นเพื่อนเชียนหวา พวกท่านถือว่าข้าล่องหนอยู่ก็พอแล้ว ไม่ต้องสนใจข้ามากนักหรอก”
ฟังดังนั้นแล้วทุกคนในโถงพลันทำอะไรไม่ถูก บางคนมองหน้ากัน
หวันเหยียนเชียนหวาเห็นพวกเขาล้วนมีบาดแผลบนตัว อีกทั้งยังไม่ได้จัดการจึงเอ่ยว่า “ท่านปู่ ท่านพ่อ ข้าเห็นว่าทุกคนล้วนบาดเจ็บ นอกจากนี้บาดแผลบนตัวพวกท่านยังไม่ได้รับการใส่ยา จัดการบาดแผลก่อนเถอะ!”
ผู้นำตระกูลหวันเหยียนมองแล้วเรียกหมอและข้ารับใช้ในจวนมา ทำแผลอย่างง่ายๆ เสียที่นี่ก่อน อย่างไรเสียพวกเขากลับมาอย่างกะทันหัน อีกทั้งเจอกับเรื่องนี้เข้า คงต้องพูดถึงเรื่องนี้สักหน่อย
“แค่กๆ!”
ชายชราแซ่หวันเหยียนกระแอมเสียงเบา มือหนึ่งกำหมัดกดลงที่มุมปาก เขารู้สึกว่ามีกลิ่นเลือดสายหนึ่งโชยออกมาจากลำคอ มือที่กดมุมปากเปื้อนเลือดสดๆ จำนวนหนึ่งด้วยเหตุนี้ ขณะกำลังคิดถือโอกาสเช็ดเลือดบนมือตอนที่ยังไม่มีคนเห็น กลับไม่คิดว่าจะได้ยินเสียงของหวันเหยียนเชียนหวาดังขึ้น
“ท่านปู่บาดเจ็บหนักมากหรือ”
หวันเหยียนเชียนหวาขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดพลางลุกขึ้นยืนเดินไปข้างหน้าก่อนยื่นมือไปจับชีพจรเขาดู นางไม่เชี่ยวชาญวิชาแพทย์ แต่ตรวจอาการอย่างง่ายนั้นเป็นสิ่งที่ผู้ฝึกบำเพ็ญทุกคนทำเป็น
เป็นเช่นที่คาดการณ์ไว้ เมื่อตรวจดูพลังปราณวิญญาณแล้ว นางก็รู้ได้ว่าบาดแผลภายในของเขานั้นสาหัสมาก ตอนนี้ฝืนทนไว้ได้เพราะพลังของตนเอง โชคดีที่ไม่ได้ต่อสู้อีก หากต่อสู้ต่ออีกเกรงว่าผลลัพธ์ย่อมยากจะจินตนาการได้แล้ว
……….