เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3392 ตอบสนอง ตอนที่ 3393 ไม่รบกวน
ตอนที่ 3392 ตอบสนอง
นางชำเลืองสายตามองไปข้างล่าง รู้สึกว่าร่างกายนี้ของเขาน่าจะไม่มีปัญหา ส่วนแรงกายน่ะหรือ คนที่จะเปลืองแรงคือนาง เขาเพียงเพลิดเพลินก็พอแล้ว ไม่ได้ต้องออกแรงอะไรมากมาย
ชั่วขณะนี้นางนึกถึงตำราที่อ่านดูตลอดสองคืนที่ผ่านมานี้ ตำราที่เฟิ่งจิ่วให้นางนั้น นางไม่ได้นำมาด้วย แต่ในห้วงมิติของนางก็มีเหมือนกัน! หลังจากศึกษาอยู่สองคืนแค่คิดถึงภาพวาดที่อยู่ในตำรา แก้มของนางก็ร้อนลวกขึ้นมาทันที
ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นสตรี จะไม่รู้สึกร้อนใจได้อย่างไร
เพียงคิดถึงเรื่องนี้นางก็เสียกิริยาแล้ว นิ้วมือไล้ไปตามร่างกายของจวินเจวี๋ยซางตามสัญชาตญาณ เดี๋ยวจิ้ม เดี๋ยวเขี่ยเหมือนกับขนนก เดี๋ยวหมุนนิ้ววนไป เดี๋ยวก็..
จนสุดท้ายจวินเจวี๋ยซางที่เดิมทีตัวแข็งทื่อก็เริ่มมีเหงื่อผุดออกมาจากตรงหน้าผาก อาจเพราะหวันเหยียนเชียนหวาพลันได้สติคืนกลับมา นึกถึงเรื่องที่กำลังทำอยู่ขึ้นมาได้ ดังนั้นมือที่อยู่ตรงหน้าอกเขาจึงหยุดชะงักทันที สายตาก็ชำเลืองมองไปยังส่วนล่างของเขา
ตรงนั้นยังมีผ้าคลุมอยู่ ดูเหมือนราบเรียบมาก นางจึงเหลือบตามองใบหน้าเขาครั้งหนึ่ง พอเห็นเหงื่อที่ซึมออกมาจากตรงหน้าผากเขา นางก็ยิ้มงามตาทว่ายั่วยวนออกมาอย่างทนไม่ไหว
ทันใดนั้นนางที่ทีแรกอยู่ข้างกายเขาพลันก้มหน้าลง อ้าปากขบหน้าอกเขาเบาๆ ตอนนี้เองที่จวินเจวี๋ยซางส่งเสียงร้องในลำคอออกมา เขาที่ตอนแรกหลับตาอยู่ย่อมลืมตาขึ้นในทันที ร่างกายได้รับการกระตุ้นเช่นนี้ เพลิงที่หลับใหลภายในร่างกายพลันพลุ่งพล่านอย่างรวดเร็ว ไหลลงไปสู่เบื้องล่าง
ครั้นสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย เขาก็อับอายในทันใด หน้ากากเซียนที่ไร้ความปรารถนาและความต้องการบนใบหน้า ในที่สุดก็แตกละเอียดโดยสิ้นเชิง ส่วนลึกในดวงตาเขามีเพียงความปั่นป่วน จ้องมองหวันเหยียนเชียนหวาตรงๆ
“ร่างกายเจ้าตอบสนองแล้ว” หวันเหยียนเชียนหวาเงยหน้าขึ้นแล้วพูดกับเขา เพราะพาดตัวอยู่บนร่างเขากึ่งหนึ่ง ขานางก็พาดอยู่บนขาเขาเช่นกัน จึงสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่ส่วนนั้นของเขาได้ในทันที
ขณะนี้นางรู้สึกอยากหัวเราะอยู่บ้าง ดีใจที่ผู้อื่นโชคร้ายอยู่เล็กๆ อีกทั้งก็ยังประหลาดเช่นเดียวกัน ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจนางมากหรอกหรือ? ไม่ใช่ว่ามีจิตใจบริสุทธิ์ไร้ความปรารถนาหรอกหรือ? ไม่ใช่ว่าไม่สนใจความรักความต้องการหรอกหรือ? แล้วการเปลี่ยนแปลงของร่างกายนี้คืออะไรกัน แน่นอนว่าเป็นการตบหน้าเขาอย่างแรง!
“เห็นทีร่างกายเจ้าจะค่อนข้างตรงไปตรงมาทีเดียว” นางแค่นหัวเราะเสียงเบา ก่อนจะกัดเขาเพื่อระบายอารมณ์อีกครั้งหนึ่ง เพียงแต่การกัดครั้งนี้กลับกัดลงที่ใบหูเขาโดยตรง
จวินเจวี๋ยซางหน้าแดงมาก ไม่รู้ว่าเพราะอายหรือเพราะโกรธ เขาดึงแถบผ้าสีแดงบนมือ กลับพบว่ายิ่งดึงมันยิ่งรัดแน่นขึ้น ตอนนี้สตรีที่นอนทับและกัดหูเขาอยู่นั้นพลันพลิกตัวนั่งหลังตรงบนท้องเขา ตอนที่ลมหายใจเขาปั่นป่วนและหน้าแดงระเรื่อ เขาก็เห็นนางยื่นมือไปปลดม่านลงมา
พอปลดม่านลงแล้ว แสงสว่างบนเตียงก็ถูกม่านกั้นไปมากกว่าครึ่ง ความรู้สึกขมุกขมัวเช่นนั้นกลับยิ่งเร้าอารมณ์จนน่าตาย! โดยเฉพาะเมื่อเขาเห็นสตรีที่นั่งอยู่บนท้องน้อยเขายื่นมือไปปลดมวยผมที่มัดไว้ลงมา อีกทั้งยื่นมือสยายผมมาไว้ข้างหน้า ขณะเดียวกันก็ปลดตู้โตวสีแดงนั้นออกไป เผยให้เห็นเรือนร่างขาวละเอียดราวกับหิมะที่งดงามเสียจนทำให้หยุดหายใจได้ เขาเพียงรู้สึกว่าไฟภายในร่างกายยิ่งเดือดพล่านกว่าเดิม
สตรีที่ใบหน้างดงามหมดจด อีกทั้งกำลังนั่งอยู่บนท้องน้อยเขา เรือนผมสีดำไม่ต่างจากเส้นไหมบดบังหน้าอกที่สมบูรณ์แบบ ทรงเสน่ห์เป็นอย่างยิ่ง…
บัดนี้เขาอดคิดไม่ได้ว่าการตอบสนองทางกายของเขาอาจไม่ใช่สัญชาตญาณของตัวเขา แต่เป็นเพราะโอสถเม็ดนั้น?
……….
ตอนที่ 3393 ไม่รบกวน
ทันใดนั้นร่างกายของนางก็ทาบทับลงมา สัมผัสเปลือยเปล่านั้นทำให้หัวสมองของเขาขาวโพลน หัวใจว้าวุ่นขึ้นมา
นางขยับไปมา สองมือลูบไล้ไปทั่ว เพลิงในร่างกายเขาที่สงบเงียบมานานปีพลันถูกปลดผนึกออกมาโดยสิ้นเชิง คืนนี้เขาดำดิ่งอยู่กับนาง…
แสงไฟในเรือนสว่างโร่ บนเตียงคล้ายถูกกั้นด้วยม่านหมอก ได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจของบุรุษดังมาพร้อมกับเสียงครางของสตรีเป็นครั้งคราว แสงไฟในเรือนยิ่งเพิ่มสีสันชวนให้ใจเต้นมากยิ่งกว่าเดิม
ดวงจันทร์ข้างนอกซ่อนอยู่ในชั้นเมฆครึ่งหนึ่ง ดูไม่ต่างจากสาวน้อยขี้อายที่กำลังปิดบังใบหน้า ข้างนอกเรือนนั้น ชายวัยกลางคนที่เฝ้าอยู่ท่ามกลางความมืดตบหน้าตนเองเสียงดังแปะ พลางพึมพำว่า “มียุงด้วยหรือ อะไรกัน”
ชายวัยกลางคนยกแขนเสื้อขึ้นปัดป่าย พลังปราณวิญญาณบนร่างแผ่ออกมาเล็กน้อย นับว่าไล่ยุงเหล่านั้นไปได้ เขาหันไปมองในเรือนอย่างอดไม่ได้ ในใจเกิดความสงสัยขึ้นมา
คุณหนูหวันเหยียนช่วยรักษาหัวหน้าพรรคอยู่ในเรือนอย่างไรกันแน่ นางเข้าไปพักใหญ่แล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าจะออกมาเมื่อไร
อยากเข้าไปดูเหลือเกิน! แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของนางแล้วก็ล้มเลิกความคิดไป
“เดิมทีหัวหน้าพรรคก็คะนึงหาคุณหนูหวันเหยียนอยู่แล้ว บางทีทั้งสองคนคงกำลังสนทนากันอยู่ข้างในกระมัง ไม่แน่ว่าพอความเข้าใจผิดระหว่างทั้งสองคนหมดลงแล้ว หัวหน้าพรรคอาจเข้าใจความรู้สึกตนเอง และหัวหน้าพรรคของพวกเราก็จะได้มีฮูหยินเสียที”
พูดขึ้นมาแล้ว เขานั้นรู้สึกพอใจหวันเหยียนเชียนหวาเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นรูปโฉม ท่วงท่า หรือพรสวรรค์ของนางล้วนโดดเด่นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นตระกูลหวันเหยียนยังถือเป็นตระกูลใหญ่แถวหน้า กอปรกับนางเป็นพี่สาวร่วมสาบานของภูตหมอเฟิ่งจิ่วด้วย ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมาก เหมาะสมกับหัวหน้าพรรคของพวกเขายิ่งนัก
เขาเฝ้าอยู่ข้างนอก เฝ้าจนถึงกลางดึกแล้วย่อมต้องหาสถานที่หลับตาพักผ่อน จนกระทั่งตอนฟ้าใกล้สาง ชายวัยกลางคนมองเข้าไปข้างใน เห็นเรือนนั้นยังคงเงียบเชียบ ไม่มีคนเคลื่อนไหวแม้สักนิดเดียว ส่วนเสียงยิ่งไม่มีให้ได้ยิน
เมื่อกางเขตอาคมไว้แล้ว ต่อให้เขาอยากแอบฟังก็ไม่ได้ยินเช่นกัน ตอนนี้มีเพียงรอคุณหนูหวันเหยียนออกมาหลังจากการรักษาเสร็จสิ้นตามที่นางพูดเอาไว้เท่านั้น!
เขานั่งเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูเรือน เมื่อทางตะวันออกเริ่มมีแสงอรุณ ในที่สุดเขาก็เห็นหวันเหยียนเชียนหวาในชุดสีแดงเดินออกมาจากในเรือน
เห็นนางออกมาแล้ว เขารีบเข้าไปทักทายนาง “คุณหนูหวันเหยียน เป็นอย่างไรบ้าง หัวหน้าพรรคของพวกข้าเป็นอย่างไรบ้าง จิตมารของเขาสลายไปแล้วใช่หรือไม่”
หวันเหยียนเชียนหวาเหลือบมองเขา “ตอนนี้เจ้าเข้าไปไม่ได้ เขาอยู่ระหว่างการรักษา ตอนรอจนถึงเที่ยงวันเจ้าถึงจะเข้าไปได้”
“เอ๋? คุณหนูหวันเหยียน เหตุใดเสียงของท่านจึงฟังดูแหบพร่าเล่า” ชายวัยกลางคนฟังเสียงนางแล้วรู้สึกว่าแตกต่างกับเมื่อวาน จึงอดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ อีกทั้งสีหน้าของนางก็ดูแปลกไปเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มออกมา
“ข้ารู้แล้ว ท่านทำการรักษาให้หัวหน้าพรรคจนไม่ได้นอนทั้งคืนเลยกระมัง ข้ารู้อยู่แล้วว่าคุณหนูหวันเหยียนเป็นห่วงหัวหน้าพรรคของพวกข้าอยู่เสมอ”
ฟังดังนั้นแล้ว มุมปากของหวันเหยียนเชียนหวาพลันกระตุกเบาๆ “ทำตามที่ข้าบอก ห้ามคลายเขตอาคมกั้นเสียงนี้ออกก่อนเที่ยงวัน จะได้ไม่ไปรบกวนเขา”
“ขอรับ ข้าทราบแล้ว ข้าเฝ้าอยู่ที่นี่ทั้งคืนแล้ว รออีกสักหน่อยก็ไม่เป็นปัญหาอะไร คุณหนูหวันเหยียนกลับไปพักผ่อนอย่างวางใจเถอะ! ข้าจะเฝ้าหัวหน้าพรรคอยู่ที่นี่อย่างดี จะไม่เข้าไปรบกวนจนกว่าจะเที่ยงวัน” ชายวัยกลางคนรีบเอ่ยรับประกัน
……….