เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3394 รีบไป คอนที่ 3395 โกรธขึ้ง
ตอนที่ 3394 รีบไป
หวันเหยียนเชียนหวาชำเลืองมองเขาครั้งหนึ่ง เห็นเขารับประกันเช่นนั้นจึงค่อยพยักหน้า “อืม เช่นนั้นข้ากลับก่อนแล้ว” พูดแล้วนางก็ไม่มองเขาอีก ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า
ชายวัยกลางคนเห็นนางจากไป เห็นร่างกายของนางคล้ายกับแข็งทื่ออยู่บ้าง อีกทั้งท่าทางก็ดูแปลกไปจากเดิมเล็กน้อยเช่นกัน จึงถอนหายใจครั้งหนึ่งอย่างอดไม่ได้ “คุณหนูหวันเหยียนก็ปากแข็งเช่นกัน เป็นห่วงหัวหน้าพรรคอยู่แท้ๆ อดนอนจนคอแห้งทั้งคืนก็เพื่อหัวหน้าพรรค แม้แต่ขาสองข้างก็คงเลือดไหลเวียนไม่ดีเท่าใดนัก ต้องเป็นเพราะว่านางขัดสมาธินานเกินไป นั่นก็เพื่อหัวหน้าพรรคเช่นกัน แล้วยังจะทำเป็นไม่ใส่ใจอยู่อีก”
เขาถอนหายใจอีกครั้งหนึ่ง ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ไม่รู้เหมือนกันว่าหัวหน้าพรรคจะแต่งสตรีดีๆ เช่นนี้กลับไปเป็นฮูหยินของพรรคเมื่อไร”
ขณะนี้เขายืนไพล่หลัง มองเรือนที่ประตูปิดสนิทครั้งหนึ่ง จากนั้นก็เดินวนอยู่ในลานเรือน เพราะใจเชื่อฟังในสิ่งที่หวันเหยียนเชียนหวาสั่งไว้ เพราะนางไม่น่าจะทำร้ายหัวหน้าพรรค อีกทั้งนางยังบอกอีกว่าหัวหน้าพรรคยังต้องคงรักษาบาดแผลอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะไปรบกวน ไม่กล้าปลดเขตอาคมกั้นเสียงด้วยเช่นเดียวกัน
เขาเดินอยู่นอกลาน ทันใดนั้นก็พลันหยุดฝีเท้า พึมพำด้วยความแปลกใจ “น่าแปลก เหตุใดข้าคล้ายกับรู้สึกว่าคุณหนูหวันเหยียนที่เห็นในวันนี้ดูงดงามยิ่งกว่าก่อนหน้านี้อีก เหมือนกับมีบางอย่างเพิ่มขึ้นมา…บางอย่าง…”
พึมพำอยู่ครู่หนึ่งแล้ว แต่กลับบอกไม่ถูกว่ามีอะไรเพิ่มขึ้นมา ทว่าตอนนี้ไม่มีอะไรทำจึงได้แต่เดินไปเดินมา เมื่อนึกถึงรูปลักษณ์ของนางเมื่อครู่นี้ กลับรู้สึกว่านางดูผ่องใสกว่าปกติเล็กน้อย
ด้านหวันเหยียนเชียนหวา หลังพ้นจากสายตาของชายวัยกลางคนมาแล้วนางก็ออกจากสำนักแทบจะทันที ไม่ได้กลับไปที่ยอดเขาหลักด้วยซ้ำ ไม่ได้ไปหาเฟิ่งจิ่วที่เมืองสี่ทิศเช่นกัน เพียงมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่นัดกับหวันเหยียนสือซานเอาไว้
หวันเหยียนสือซานคอยอยู่ตรงจุดหนึ่งที่ไม่ไกลจากสำนัก ในใจรู้สึกแปลกอยู่บ้าง เหตุใดครั้งนี้หวันเหยียนเชียนหวาจึงเรียกเขามาด้วยท่าทางร้อนใจเช่นนี้ โชคดีที่เดิมทีเขาไม่ได้อยู่ไกลอะไร ไม่เช่นนั้นคงไม่อาจมารออยู่ที่นี่ตามเวลานัดของนางได้แน่
ขณะกำลังรออยู่นั้น เขาก็นำสุราจากในห้วงมิติออกมาดื่ม ก่อนจะมองไปรอบๆ จนกระทั่งเห็นเงาร่างสีแดงเร่งเดินมาราวกับสายลม คราวนี้เขาถึงค่อยโบกมือให้นาง
“เชียนหวา ทางนี้”
ทันทีที่หวันเหยียนเชียนหวามองเห็นเขา นางก็กล่าวว่า “ท่านอาสือซาน พวกเรารีบไปเถอะ ไปยังโลกเบื้องล่าง”
“ไปทำอะไร ท่าทางเจ้าเหมือนถูกผีไล่ตามมา เกิดอะไรขึ้น” หวันเหยียนสือซานถาม จากนั้นก็ดื่มสุราอีกคำหนึ่ง
“ข้าหลับนอนกับจวินเจวี๋ยซางแล้ว”
ทันทีที่หวันเหยียนเชียนหวาพูดจบ หวันเหยียนสือซานพลันพ่นสุราออกมาทั้งหมด ก่อนจะมองสีหน้าจริงจังของนาง ทันใดนั้นเขาก็รีบจูงมือนางเดินไปทันที “รีบไปๆ! ไปก่อนค่อยว่ากัน!”
ในสำนัก จนกระทั่งถึงเที่ยงวัน ชายวัยกลางคนที่เฝ้าอยู่นอกเรือนจึงค่อยยื่นมือออกไปคลายเขตอาคมในเรือน เขาดินไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มเปื้อนหน้า เมื่อมาถึงหน้าประตูเรือน เขาก็เคาะประตูทันที
“หัวหน้าพรรค? หัวหน้าพรรค?”
เขาเรียกอยู่ข้างนอกประตู เรียกอยู่นานแต่ไม่มีคนขานรับก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ คุณหนูหวันเหยียนบอกว่าเวลานี้หัวหน้าพรรคจะโคจรปราณเสร็จสิ้น แล้วเหตุใดตอนนี้ยังไม่ได้ยินเสียงของหัวหน้าพรรคอีก?
เพราะรู้สึกสงสัย เขาจึงเรียกออกไปอีกครั้ง “หัวหน้าพรรค ข้าขอเข้าไปนะ?”
พูดจบก็เปิดประตูเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ทันทีที่เข้าไปก็รู้สึกว่าอากาศในนี้มีกลิ่นแปลกๆ เป็นกลิ่นที่อธิบายไม่ถูก ครั้นพอเดินเข้าไปข้างในอีกหน่อยและมองเห็นภาพที่อยู่นเตียง ทั้งตัวเขาก็เหมือนกับถูกฟ้าผ่า ดวงตาเบิกโพลงพลางสูดอากาศเย็นๆ เข้าปอด ก่อนจะส่งเสียงร้องแหลมออกมา
“หะ…หัวหน้าพรรค!”
……….
คอนที่ 3395 โกรธขึ้ง
เห็นเพียงจวินเจวี๋ยซางที่อยู่บนเตียงตอนนี้กำลังมือสั่น เมื่อทำลายแถบผ้าสีแดงที่มัดมือเท้าเขาเรียบร้อยแล้ว เขาพลันลุกขึ้นนั่ง สิ่งที่มองเห็นได้บนร่างกายเปลือยเปล่าคือร่องรอยมากมาย เหมือนกับเป็นรอยข่วนของสตรี และเหมือนรอยถูกกัดอย่างไรอย่างนั้น มีทั้งสีเขียวและแดงกระจายอยู่ทั่วตัว…
ตอนนี้หน้ากากเซียนของหัวหน้าพรรคผู้สงบนิ่งของเขาแตกละเอียดแล้ว เขาในตอนนี้เหมือนกับสิงโตที่กำลังมีน้ำโห แผ่ปราณดื้อรั้นน่ากลัวออกมาทั่วทั้งร่าง หน้าตาเขียวคล้ำ กลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมานั้นทำเอาเขาตัวสั่นด้วยความกลัว
หวันเหยียนเชียนหวา นาง…นางกล้าทำเรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไร นางเป็นบ้าไปแล้วหรือ?
ครั้นนึกได้ว่าเขาเฝ้าอยู่ข้างนอกทั้งคืนเพื่อให้นางทำเรื่องอย่างว่า อีกทั้งยังถูกหลอกว่าเข้ามาข้างในนี้ได้ตอนเที่ยงวันอีก หัวใจของเขาก็พลันสั่นสะท้านขึ้นมา
หัวหน้าพรรครู้แล้วจะสังหารเขาหรือไม่?
จวินเจวี๋ยซางหยิบเสื้อผ้าจากในห้วงมิติมาใส่พร้อมใบหน้าเขียวคล้ำ ใช้เสื้อผ้าปกปิดร่องรอยบนร่างกาย จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน แต่ใครจะรู้ว่าพอยืนขึ้นแล้ว ร่างกายของเขากลับซวนเซ ล้มลงนั่งบนเตียงเช่นเดิม
“หัวหน้าพรรค!” ชายวัยกลางคนเรียกเสียงเบา อยากก้าวไปข้างหน้าทว่าไม่กล้า ทำได้เพียงมองเขาอย่างเป็นกังวล
บุรุษอย่างหัวหน้าพรรคกลับปล่อยให้คุณหนูหวันเหยียนขืนใจ อีกทั้งยังมีสภาพจนตรอกจนยืนไม่มั่นคงอีก น่าสงสารจริงๆ แต่เมื่อคิดดูแล้ว เขารู้สึกว่านอกจากเสียเกียรติไปแล้ว หัวหน้าพรรคกลับไม่เสียอะไรในเรื่องนี้ เพราะอย่างน้อยๆ ไม่ว่าหน้าตาหรือเรือนร่างของคุณหนูหวันเหยียนก็ยอดเยี่ยมทั้งสิ้น
ตอนเขากำลังคิดไปเรื่อยเปื่อย ก็พลันได้ยินเสียงเย็นชาดังขึ้นพร้อมด้วยกลิ่นอายคล้ายพายุฝนบ้าคลั่ง
“สตรีนางนั้นเล่า!”
ชายวัยกลางคนพลันหวั่นกลัว รีบรวบรวมสติ “วันนี้คุณหนูหวันเหยียนไปตั้งแต่เช้า จากไปแล้ว…” เดิมทีนางบอกว่าอยากกลับไปพักผ่อน แต่ดูจากท่าทางของนางแล้ว ตอนนี้คงไม่อยู่ในสำนักแล้วกระมัง
ครั้นขืนใจหัวหน้าพรรคของพวกเขาแล้ว นางยังให้พวกเขามาพบหัวหน้าพรรคในสภาพเช่นนี้ ทั้งยังอยู่ในสำนักของตนเองได้อย่างไร?
“เตรียมน้ำอาบ ส่งคนไปตามนางกลับมาด้วย!” จวินเจวี๋ยซางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาอยู่บนเตียง เมื่อนึกถึงภาพที่เห็นเมื่อคืน เขาเพียงอยากจับสตรีที่ไม่สนใจกฎเกณฑ์ ไม่เห็นสวรรค์อยู่ในสายตาผู้นั้นกลับมาจัดการเสีย!
“ขอรับๆ” ชายวัยกลางคนรีบรับปาก ขณะเตรียมจะออกไปนั้นก็พลันได้ยินเสียงเย็นชาของอีกฝ่ายดังขึ้นมาอีก
“ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว เจ้ารู้เพียงคนเดียว!”
“ขอรับ หัวหน้าพรรคโปรดวางใจ ข้า…ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้แม้แต่คำเดียว” เขารีบรับประกันก่อนจะถอยออกไป ครั้นปิดประตูแล้วออกไปข้างนอก ก็ถอนใจโล่งอกอย่างอดไม่ได้ ลูบหน้าอกให้หัวใจที่กำลังเต้นแรงสงบลง
สวรรค์! น่ากลัวเกินไปแล้ว! น่าเหลือเชื่อนัก นี่ช่างน่าพรั่นพรึงเสียเหลือเกิน!
หัวหน้าพรรคที่ไม่มีใครเทียบเคียงได้ของพวกเขา กลับถูกคุณหนูหวันเหยียนบังคับขืนใจหรือนี่! อีกทั้งคุณหนูหวันเหยียนที่ขืนใจหัวหน้าพรรคของพวกเขายังผนึกเขาเอาไว้ แล้วจากไปต่อหน้าตนเองอีกต่างหาก...
พอนึกถึงตอนที่เข้าไปแล้วเห็นร่องรอยเหล่านั้นอยู่บนตัวหัวหน้าพรรค ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าพวกเขาร้อนแรงกันตลอดทั้งคืนอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นจะต้องกางเขตอาคมกั้นเสียงด้วยหรือ?
เดินไปข้างนอกพลางคิดไปด้วยว่า ‘เมื่อคืนหัวหน้าพรรคอาจร้องขอความช่วยเหลือตลอดทั้งคืน รอเขาเข้าไปช่วยก็เป็นได้ แต่เขากลับตากลมอยู่ข้างนอก เพราะเชื่อคำพูดของคุณหนูหวันเหยียนอย่างแท้จริง คิดไปว่านางกำลังช่วยทำการรักษาให้หัวหน้าพรรค’
หากทำเช่นนี้เป็นการรักษาอย่างหนึ่ง บาดแผลนั้นต้องหอมหวานมากเป็นแน่ ดูจากท่าทางของหัวหน้าพรรคแล้ว เขาโมโหมาก ถูกต้อง เรื่องนี้หากเกิดกับบุรุษคนไหนก็ไม่ใช่เรื่องที่รับได้ทั้งสิ้น นี่ไม่เพียงทำลายร่างกายของเขา ยังทำลายเกียรติ รวมไปถึงความทะนงตนของบุรุษผู้นั้นอีกด้วย
……….