เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3390 ความสนุกยังมาไม่ถึง ตอนที่ 3391 ให้โอกาสเจ้า
ตอนที่ 3390 ความสนุกยังมาไม่ถึง
เห็นนางตอบแล้วก็มองท้องฟ้าข้างนอกอีก เขาอดสงสัยไม่ได้ว่านางกำลังรออะไรอยู่ ขณะกำลังคิด เขาเห็นนางหยิบสุรากาหนึ่งออกมาจากในห้วงมิติ ก่อนจะดื่มสุราจอกหนึ่งอยู่ตรงนั้นตามลำพัง
นางดื่มสุราติดต่อกันหลายจอกโดยไม่คิดเอ่ยปากพูด เขาจึงถามขึ้นอีกครั้งว่า “เจ้ามาหาข้ามีธุระอะไร”
หวันเหยียนเชียนหวาดื่มสุราอีกจอกหนึ่ง คราวนี้ค่อยวางจอกสุราลง หยิบขวดๆ หนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ “ข้านำยามาให้” นางกล่าวพลางถือขวดเดินมาข้างหน้า เมื่อมาถึงข้างเตียงแล้วก็เทโอสถเม็ดนั้นออกมาจากในขวด
“นี่คือสิ่งที่ข้านำมาโดยเฉพาะ” นางพูดแล้วยื่นโอสถในมือไปข้างหน้า “มันมีประโยชน์ต่อร่างกายเจ้า”
เห็นโอสถสีเขียวเม็ดนั้นส่งกลิ่นสดชื่นสายหนึ่ง จวินเจวี๋ยซางมองครั้งหนึ่ง จากนั้นก็รับมาใส่ปากกิน พร้อมกันนั้นก็กล่าวว่า “ขอบคุณมาก”
“ไม่ต้องเกรงใจ” เขากินโอสถเม็ดนั้นไปแล้ว หวันเหยียนเชียนหวายิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นรอยยิ้มมีเลศนัย
จวินเจวี๋ยซางเห็นรอยยิ้มมีเลศนัยนั้นของนาง ในใจพลันรู้สึกแปลกอยู่ลึกๆ ทว่าบอกไม่ถูกว่าแปลกที่ตรงไหน หรือว่าโอสถนั้นจะมีปัญหา นั่นเป็นไปไม่ได้ เพราะนางไม่จำเป็นต้องนำโอสถที่มีปัญหาอะไรมาให้เขากินโดยสิ้นเชิง
แต่หากไม่ใช่เพราะโอสถมีปัญหา แล้วมีปัญหาที่ตรงไหนกัน?
“โอสถสีเขียวเม็ดนั้นมีรสชาติอย่างไร” หวันเหยียนเชียนหวาถาม ดวงตาคู่งามหยุดอยู่ที่ใบหน้าเขา
“โอสถนั้นมีปัญหาอะไรหรือ” จวินเจวี๋ยซางถาม จ้องมองนางเขม็ง
“เจ้าอาบน้ำแล้วใช่หรือไม่” หวันเหยียนเชียนหวาพลันถามขึ้น
เมื่อฟังคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว เปลือกตาของจวินเจวี๋ยซางกระตุกเล็กน้อย “อาบแล้ว เกี่ยวอะไรกับโอสถมเม็ดนั้นกันแน่”
“อืม อาบแล้วก็ดี ข้าอาบน้ำมาแล้วถึงมาที่นี่เช่นกัน” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว จากนั้นหยิบขวดใบหนึ่งออกมาจากในห้วงมิติ เทโอสถเม็ดสีแดงจากในนั้นออกมากิน
ครั้นเห็นนางกินโอสถเม็ดสีแดง เขาพลันนึกถึงคำพูดแปลกประหลาดที่นางถามเมื่อครู่นี้ หัวใจเขากระตุกวูบทันที อีกทั้งหัวใจเต้นแรงขึ้นมาเพราะความคิดเหลือเชื่อที่เกิดขึ้นมาฉับพลัน
หวันเหยียนเชียนหวาลุกขึ้นโดยพลัน เดินเข้ามาใกล้ข้างเตียงแล้วนั่งลง แถบผ้าสีแดงหลายชิ้นเหมือนกับมีชีวิต มันมัดแขนขาเขาเอาไว้ ขึงเขาอยู่บนเตียงไม่ต่างจากตัวอักษร ‘大’
ปราณพลังบนกายพลันซ่านสลาย จวินเจวี๋ยซางที่ถูกมัดไว้จนเหมือนตัวอักษร ‘大’ แล้ว แม้เขาสงบนิ่ง กระนั้นก็อดมองหวันเหยียนเชียนหวาด้วยความประหลาดใจและยากจะเชื่อไม่ได้
“เจ้าคิดทำอะไร”
หวันเหยียนเชียนหวาเหลือบมองเขา “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เห็นกันง่ายๆ หรอกหรือ ทำถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังมองความคิดของข้าไม่ออกหรืออย่างไร เช่นนั้นทำแบบนี้เล่า” สิ้นเสียงนั้น มือข้างหนึ่งของนางเคลื่อนมาถึงหน้าอกของเขา พลังปราณที่ฝ่ามือสั่นสะท้านในทันที เสื้อผ้าบนกายเขากลายเป็นชิ้นๆ กระจายอยู่บนเตียง…
“เจ้า!”
สีหน้าของจวินเจวี๋ยซางเปลี่ยนไปแล้ว เสื้อผ้าบนร่างถูกสั่นสะเทือนจนสลายไป สองแขนสองขนถูกมัดไว้กับเสาเตียงทั้งสี่ เขาพยายามออกแรงดึง มีเพียงแรง แต่ไม่มีพลังวิญญาณ
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังทำอะไร ยังไม่รีบปล่อยข้าอีก!” เขาตวาดเสียงทุ้ม สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำเช่นกัน ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่คาดคิดว่านางจะบ้าบิ่นเช่นนี้…
เรื่องพรรค์นี้ เป็นเรื่องที่สตรีทำได้หรือ นี่เป็นเรื่องที่บุรุษต่างหากถึงจะกล้าทำ!
“ร้อนใจอะไร นี่ยังไม่ทันเริ่มเลยนะ”
หวันเหยียนเชียนหวามองสีหน้าเขียวๆ ของเขา ยกยิ้มที่มุมปากด้วยความปีติอย่างอดไม่ได้ “ความสนุกยังมาไม่ถึง!”
……….
ตอนที่ 3391 ให้โอกาสเจ้า
แม้หวันเหยียนเชียนหวาจะเย้าเขาเล่น และแม้ว่านางจะมีบุคลิกหลากหลาย ทว่าก็ไม่เคยทำเรื่องพรรค์นี้กับบุรุษมาก่อน โดยเฉพาะบุรุษคนนี้คือจวินเจวี๋ยซาง อีกทั้งยังเป็นเวลาที่เขามีสติอีกต่างหาก
หากบอกว่าไม่ว้าวุ่น ไม่กังวลใจ นั่นคงเป็นไปไม่ได้ เพียงแต่นางปิดบังไว้อย่างดี นางต้องเป็นผู้ควบคุม เพราะฉะนั้นไม่อาจเผยความกลัวได้แม้แต่นิดเดียว
ยิ่งไปกว่านั้นนางไม่คิดจะให้จวินเจวี๋ยซางผ่านคืนนี้กับนางไปแล้วไม่รู้ว่านางเป็นใคร หรือลืมเลือนเรื่องนี้เช่นกัน ดังนั้นต้องทำตอนที่เขามีสติเต็มที่นี่แหละ
อืม โดยเฉพาะเมื่อนางรู้สึกว่าการที่เห็นเขาที่มีสติเต็มที่นั้นกำลังแสดงสีหน้าเขินอายเช่นนี้ เห็นเขานอนอยู่บนเตียงให้นางกระทำได้ตามใจเหมือนกับแกะรอถูกเชือด ความรู้สึกนี้ช่างทำให้นางพอใจยิ่งนัก
ใครให้เขาทำร้ายนางเช่นนั้น ใครให้เคยเอ่ยวาจาใจร้ายกับนางเล่า นางอยากดูสักหน่อยว่าตอนที่เขายังมีสติเต็มที่ เขาจะไม่มีความรู้สึกใดให้นางจริงๆ หรือ
ดวงตาคู่สวยเหลือบมอง แววตาโลมเลียบนกายเขา เห็นร่างกายแข็งแกร่งชัดเจนไร้สิ่งใดปกปิดอยู่ตรงหน้านาง นางอดยื่นมือออกไปไม่ได้ ก่อนจะเขี่ยเศษผ้าที่กระจายอยู่บนร่างเขาเหล่านั้นออกไป นิ้วมือเรียวราวกับหยกเพียงสัมผัสแผ่วเบาก็ทำให้ร่างกายข้างใต้ขมวดเกร็งขึ้นมาแล้ว
จวินเจวี๋ยซางมีแววตาสับสน เขามองนางพลางพูดด้วยเสียงลอดไรฟัน “เจ้าทำเช่นนี้ได้คิดถึงผลลัพธ์หรือไม่”
หวันเหยียนเชียนหวามองเขา ยกยิ้มที่ริมฝีปาก รอยยิ้มนั้นงดงามยั่วยวน นางพลันโน้มก้ายไปข้างหน้า กระซิบที่ข้างหูจวินเจวี๋ยซางว่า “ข้าให้โอกาสเจ้า ขอเพียงเจ้าไม่คิดอะไร ร่างกายไม่ตอบสนอง ข้าจะล้มเลิกและจากไป”
กลิ่นอายอบอุ่นวนเวียนอยู่ที่ข้างหู กลิ่นหอมจากกายนางลอยมาแตะจมูก น้ำเสียงเกียจคร้านของนางเจือเสน่ห์ มันแผ่วเบาทว่ายั่วยวน ทำเอาเขาหัวใจเต้นแรงอย่างไม่อาจต้านทานได้
เมื่อเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นของเขาดังไปถึงหู หวันเหยียนเชียนหวาก็ยิ้มที่มุมปากด้วยความพึงใจ นางมองเขาก่อนหยัดกายขึ้นอย่างเชื่องช้า จากนั้นก็หยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียง มือขาวราวกับหยกดึงแถบรัดเอวออกอย่างเบามือก่อนจะพาดมันไว้บนเก้าอี้ข้างๆ
จวินเจวี๋ยซางเห็นนางปลดแถบรัดเอวและถอดเสื้อคลุมออก แววตาของเขาวูบไหวเล็กน้อย เขามองนางถอดเสื้อผ้าบนตัวออกทีละชิ้น มองนางเปิดเผยผิวพรรณขาวเนียนราวกับหิมะ เมื่อเห็นนางเหลือเพียงตู้โตวสีแดงและกางเกงชั้นใน ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวหลับตาลง พยายามเก็บสายตาตนเองไป
เดิมทีหวันเหยียนเชียนหวาก็รู้สึกเป็นกังวลเช่นกัน แต่เมื่อเห็นเขาหลับตาลง นางก็ยิ้มที่มุมปากออกมา นางไม่ได้เปลือยกาย เพียงมาถึงข้างเตียงด้วยสภาพเช่นนั้น หลังจากข่มความกังวลในใจลงแล้ว นางก็นอนตะแคงลงบนเตียง หันหน้าเข้าหาจวินเจวี๋ยซาง
ร่างกายที่ส่งกลิ่นหอมและอ่อนนุ่มราวกับหยกเอนกายแนบชิดร่างเขา ทันใดนั้นเขาพลันรู้สึกร้อนวูบวาบ ขณะที่กำลังหลับตาอยู่ สัมผัสนั้นก็พลันชัดเจนเป็นพิเศษ ทำเอาเขาฝืนลืมตาขึ้นมาโดยพลัน แต่กระนั้นก็ยังคงนอนนิ่งไม่ขยับ
มืองามราวกับหยกที่ซุกซนของหวันเหยียนเชียนหวาลูบไล้ลำคอเขาเบาๆ ก่อนที่นิ้วมือจะขยับลงข้างล่าง ครั้นถึงตรงหน้าอกเขาแล้วก็หยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนวนนิ้วเล่นอย่างเบามือและไม่รีบร้อน มองไปพลางกล่าวไปพลางว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมีรูปร่างไม่เลวทีเดียว เหนือความคาดหมายของข้านัก”
ความจริงแล้วปีนั้นนางเคยเห็นแล้ว ทีแรกคิดว่าเขาหมดสติไปหลายวัน จึงกังวลว่าแรงกายของเขาจะหดหาย แต่ดูจากตอนนี้แล้ว…
……….