เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3296 คุ้มครอง ตอนที่ 3297 เด็กโง่
ตอนที่ 3296 คุ้มครอง
แต่ไม่ว่าอย่างไรวิญญาณร้ายเหล่านั้นก็ไม่กล้าเข้าใกล้นาง ทำได้เพียงติดตามนางอยู่ไม่ห่าง ราวกับว่ากำลังรอคอยโอกาสบางอย่าง
หวันเหยียนเชียนหวาที่สติไม่อยู่กับเนื้อตัวอยู่บ้างนั้น ไม่รู้เลยว่าจวินเจวี๋ยซางในชุดสีขาวกำลังยืนมองอยู่ที่มุมหนึ่งข้างหลังนางอย่างเงียบๆ ต้นไม้ปกคลุมเงาร่างของเขา เก็บซ่อนปราณไม่ให้ไปรบกวนนาง
ขณะมองสตรีนางนั้นเดินซวนเซอยู่ท่ามกลางสายฝน หัวคิ้วของจวินเจวี๋ยซางก็ขมวดมุ่นเล็กน้อย ดวงตาของเขาจ้องมองนางพร้อมสีหน้าที่ซับซ้อน
เขามองนางเดินไปทีละก้าว ปล่อยให้น้ำฝนตกลงใส่ตัวนาง มองเสื้อผ้าบนตัวนางเปียกฝนจนชุ่มโชกแนบเนื้อ ชายกระโปรงเปื้อนน้ำฝนและโคลนบนพื้น ทำให้นางดูจนตรอกเป็นอย่างยิ่ง
นางในอดีตนั้นงดงามและมีอิสระเสรี ไม่เคยเห็นนางเศร้าโศกและไร้สติเช่นนี้มาก่อน เห็นท่าทางเช่นนี้ของนางแล้ว แปลกนักที่หัวใจของเขากลับมีความไม่สบายใจอยู่บ้าง
วิญญาณร้ายที่ติดตามอยู่รอบกายหวันเหยียนเชียนหวาเหล่านั้น ไม่กล้าเข้าใกล้นางเพราะการมาถึงของจวินเจวี๋ยซาง พากันจากไปอย่างเงียบเชียบ ไม่กล้ารั้งอยู่อีก ตอนนี้ฝนตกลงมาแรงขึ้นเรื่อยๆ บนทางภูเขานั้นเต็มไปด้วยโคลน พื้นค่อนข้างลื่น หวันเหวียนเชียนหวากลับไม่ระวังเลยสักนิด ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้วลื่นไหล ล้มคะมำลงไปทันที ก่อนจะทรุดนั่งอยู่ริมทางภูเขา
ทันใดนั้นเองจวินเจวี๋ยซางนึกอยากเข้าไปประคองนางตามสัญชาตญาณ แต่ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้ ฝีเท้าที่ก้าวออกมานั้นกลับถูกชักกลับไป เขามุ่นคิ้วมองนาง เห็นนางนั่งอยู่บนพื้นเนิ่นนานไม่ขยับเขยื้อน กระนั้นร่างกายก็ยังคงโงนเงน ตอนที่เขาทนไม่ไหวอยากก้าวไปหานาง กลับเห็นนางจับต้นไม้ข้างๆ ก่อนลุกขึ้นยืน ก้าวเดินต่อไปทีละก้าว
เงาร่างทรุดโทรมนั้นค่อยๆ จากไปไกล เขามองไปด้วยแววตาสับสน ไม่ได้จากไป กลับเดินตามหลังนางอยู่ไม่ไกล เดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับนาง
สัตว์ร้ายที่ออกมาล่าเหยื่อในตอนกลางคืนเข้ามาใกล้ ทว่าเมื่อสังเกตเห็นเขาแล้วก็ถอยกลับไปเงียบๆ ด้วยเหตุนี้แม้จะเป็นเวลากลางดึก นางกลับไม่พบพวกสัตว์ร้ายเข้ามาจู่โจมเลย
เมื่อออกจากทางภูเขาและถึงตีนเขาแล้ว เพราะว่าเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก กอปรกับอากาศหนาวเหน็บและฝนตกตลอดทั้งคืน ในที่สุดนางที่ต้านทานไม่ไหวแล้วก็เดินโซเซอยู่หลายก้าว ตรงหน้ามืดสนิทก่อนหมดสติไป
เห็นนางกำลังจะล้มลง เงาร่างสีขาวพลันปรากฏตัวและรับนางเอาไว้ พลางมองหวันเหยียนเชียนหวาที่ไม่ได้สติ จวินเจวี๋ยซางมีสีหน้าเย็นชา เม้มปากมองนางด้วยความสับสน สุดท้ายเขาก็อุ้มนางขึ้นมาแล้วเดินไปยังบ้านที่อยู่ตรงตีนเขา
กลางดึกสงัดเช่นนี้ บ้านตรงตีนเขากลับมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น สองสามีภรรยาที่กำลังหลับสนิทพลันคลุมเสื้อคลุม พร้อมกันนั้นก็ตะโกนขึ้นอย่างไม่พอใจ “ใครกัน มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้”
พูดไปพลาง เดินออกไปข้างนอกไปพลาง ทว่าไม่ได้เปิดประตู เพียงมองลอดซอกเล็กๆ ออกไป ตอนเห็นจวินเจวี๋ยซางในชุดสีขาวอยู่ข้างนอก สองสามีภรรยาคู่นั้นตกใจมาก รีบเปิดประตูทันที
“หัวหน้าพรรค? เหตุใดถึงเป็นท่าน”
ชายวัยกลางคนจำจวินเจวี๋ยซางได้ ตอนนี้เป็นเวลากลางดึกแถมยังฝนตก กลับเห็นเขาอุ้มสตรีในชุดสีแดงที่ตัวเปียกโชกยืนอยู่ที่หน้าประตู จึงรีบเชิญพวกเขาเข้ามาข้างใน
จวินเจวี๋ยซางอุ้มหวันเหยียนเชียนหวาเดินเข้าไป ก่อนถามว่า “พักที่ไหนได้บ้าง”
“ทางนี้ๆ ข้างหลังมีห้องเหลืออยู่” ชายวัยกลางคนเร่งนำทางไปข้างหลัง พร้อมกันนั้นก็บอกภรรยาเขาว่า “เร็ว! ไปต้มน้ำขิงจะได้ช่วยขจัดความหนาวเย็นให้แม่นาง”
……….
ตอนที่ 3297 เด็กโง่
ต่อมาจวินเจวี๋ยซางกลับกล่าวกับชายวัยกลางคนว่า “เจ้าไปต้มน้ำขิง ให้ภรรยาเจ้าเข้ามา”
“ขอรับๆ” ชายวัยกลางคนตอบรับ เร่งฝีเท้าเดินออกไปข้างนอก ไม่นานนักสตรีนางนั้นก็เข้ามา “หัวหน้าพรรค”
“ช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้าเปียก” เขามองสตรีนางนั้นพลางกำชับ
“เจ้าค่ะ”
นางก้าวเข้าไปใกล้หวันเหยียนเชียนหวาที่ไม่ได้สติ เห็นหัวหน้าพรรคหมุนกายออกไปและปิดประตูลง ถึงได้ลงมือถอดเสื้อผ้าเปียกชุ่มบนตัวหญิงสาวออก หาเสื้อผ้าที่ตนเองยังไม่เคยสวมใส่มาเปลี่ยนให้อีกฝ่าย จากนั้นก็ประคองนางขึ้นไปบนเตียงก่อนห่มผ้าให้เป็นอย่างดี หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เหงื่อบนหน้าผากผุดขึ้นมา กระนั้นก็ไม่กล้าหยุดมือ เพียงเปิดประตูออกไปกล่าวกับจวินเจวี๋ยซางที่อยู่ข้างนอก “หัวหน้าพรรค แม่นางผู้นี้เป็นไข้แล้ว ตัวร้อนไปหมด”
จวินเจวี๋ยซางเดินเข้ามา ตอนมาถึงข้างเตียงเขาก็จับชีพจรให้หวันเหยียนเชียนหวา จากนั้นจึงหยิบโอสถเม็ดหนึ่งมาป้อนใส่ปากนาง ขณะนี้เสียงพูดของชายวัยกลางคนก็ดังขึ้น
“หัวหน้าพรรค น้ำขิงเสร็จแล้ว”
“เอามาให้ข้า เดี๋ยวข้ายกเข้าไปให้” สตรีนางนั้นรับน้ำขิงมาจากมือเขา บอกให้เขารออยู่ข้างนอกก็พอ อย่างไรเสียคนที่อยู่ข้างในก็เป็นสตรี อีกทั้งเป็นสตรีที่หัวหน้าพรรคพามา ไม่อาจเข้ามาตามใจชอบได้
“หัวหน้าพรรค น้ำขิง” นางยกน้ำขิงมาถึงข้างเตียง
จวินเจวี๋ยซางประคองหวันเหยียนเชียนหวาขึ้นมาแล้วให้นางพิงที่อกเขา เพราะหมดสติอยู่ย่อมไม่อาจอ้าปากได้ เขาจึงบีบคางของนางเบาๆ จากนั้นกล่าวกับสตรีนางนั้นว่า “ป้อน”
“เจ้าค่ะๆ”
อีกฝ่ายป้อนน้ำขิงช้อนหนึ่งอย่างระมัดระวัง น้ำขิงส่วนหนึ่งไหลออกมาจากมุมปาก จวินเจวี๋ยซางเห็นดังนั้นก็ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดมุมปากให้นาง หลังจากป้อนน้ำขิงไปหนึ่งถ้วย สตรีนางนั้นถึงได้ลุกขึ้นและออกไป
หลังออกมาจากห้อง ชายวัยกลางคนก็รีบดึงภรรยาตนมาที่ข้างกาย ถามเสียงเบาว่า “เกิดอะไรขึ้นข้างใน”
“เจ้าหมายถึงอะไร แม่นางผู้นั้นตากฝนจนหมดสติ หัวหน้าพรรคกำลังดูแลนางอยู่!” นางหันไปมองครั้งหนึ่ง กล่าวอีกว่า “ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่นางผู้นั้นเป็นใคร แต่ดูจากที่หัวหน้าพรรคคอยดูแลนาง นางย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!”
ชายวัยกลางคนมีสีหน้าประหลาดใจ “เจ้าว่าหัวหน้าพรรคคิดอย่างไร พรรคเริงรมย์อยู่ข้างบน เหตุใดเขาไม่พาแม่นางผู้นั้นกลับไปที่นั่น ทว่ามาที่บ้านของพวกเราแทน”
“ใครเล่าจะรู้! เอาล่ะๆ ไปข้างหน้าเถอะ อย่ารบกวนพวกเขา” สตรีนางนั้นดันเขาเดินออกไป ทว่าในใจนางก็สงสัยเช่นเดียวกัน
ในห้อง จวินเจวี๋ยซางประคองหวันเหยียนเชียนหวานอนลง หลังจากช่วยนางห่มผ้าเรียบร้อย เขาก็นั่งลงข้างเตียงเพื่อมองนาง หัวใจของเขาเหมือนกับหิน ไม่เคยหวั่นไหวกับสตรีคนใดมาก่อน ยิ่งไม่เข้าใจว่าความรักคืออะไร ด้วยเหตุนี้พอเห็นนางทุกข์ใจแล้ว เขาจึงไม่เข้าใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาไม่เคยปฏิบัติตัวดีๆ กับนาง เหตุใดนางยังมีใจให้เขา? พวกเขาสองคนรู้จักกันไม่นาน ส่วนใหญ่เขามีแต่พูดจาเย็นชา ยิ่งไม่เคยให้ความหวังนางเลยสักนิด แล้วเหตุใดนางถึงมีใจให้เขา? เหตุใดถึงสนอกสนใจเขา? ถึงขั้นทำให้ตนเองมีสภาพจนตรอกเพราะคำพูดนั้นของเขา
คำพูดนั้นของเขาเพื่อให้นางได้สติและล้มเลิก เพราะระหว่างพวกเขาไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่เป็นไปได้
นางเป็นสตรีวัยแรกแย้ม งดงามหาใดเปรียบ ตอนเขาก่อตั้งพรรคเริงรมย์ ปู่ของนางยังไม่เกิดเลย คนเช่นเขากับสตรีเช่นนางจะครองคู่กันได้อย่างไร?
เขามองสตรีบนเตียงก่อนส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เด็กโง่”