เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3294 ไปแล้ว ตอนที่ 3295 ฝนตก
ตอนที่ 3294 ไปแล้ว
บนใบหน้าของหวันเหยียนเชียนหวายังคงมีรอยยิ้ม รอยยิ้มนี้สะท้อนชัดเจนบนชุดสีแดงของนาง ยิ่งขับเน้นความงามอย่างถึงที่สุด ดวงตาคู่สวยของนางทอดมองศิษย์เฝ้าประตูผู้นั้นท่ามกลางค่ำคืน เสียงอ่อนละมุนเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “เปิดประตู! ข้าจะออกไป”
ครั้นฟังจบ ศิษย์เฝ้าประตูงุนงงทันที “ดึกป่านนี้แล้วคุณหนูหวันเหยียนจะออกไปหรือ เอ่อ ตอนกลางคืนไม่ค่อยปลอดภัยกระมัง มีเรื่องอะไรเร่งด่วนหรือ พรุ่งนี้เช้าค่อยออกไปดีกว่านะขอรับ”
สถานที่ซึ่งพรรคเริงรมย์ตั้งอยู่ไม่ใช่สถานที่ทั่วไป เมื่อออกจากประตูพรรคไปแล้ว ข้างนอกก็คือผืนป่า สตรีตัวคนเดียวออกไปยามวิกาลเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็รู้สึกว่าไม่ค่อยดี หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เช่นนั้นต้องลำบากแน่นอน
อีกอย่าง คุณหนูหวันเหยียนอยู่ที่นี่มานานขนาดนี้ ศิษย์ในพรรคล้วนรู้ว่านางใกล้ชิดกับหัวหน้าพรรคของพวกเขามาก แถมนางยังกล้าทั้งกอดทั้งโอบหัวหน้าพรรคของพวกเขาอีก สองคนนั้นอาศัยอยู่ในป่าผืนเดียวกัน ศิษย์ในพรรคไม่น้อยล้วนวิพากษ์วิจารณ์ ว่าหัวหน้าพรรคของพวกเขาจะชอบพอนางหรือไม่ สุดท้ายจะลงเอ่ยกับนางหรือไม่
หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นยามดึกสงัด นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาจะรับผิดชอบได้โดยสิ้นเชิง
“ไม่มีอะไร เปิดประตูเถอะ! ข้าหาใช่เด็กสามขวบ ไม่มีทางที่แม้แต่พลังจะปกป้องตนเองก็ไม่มี” หวันเหยียนเชียนหวายิ้มมุมปาก เพียงแต่รอยยิ้มไม่ได้ฉายชัดอยู่ในแววตาแล้ว
เห็นดังนั้นแล้ว ศิษย์ผู้นั้นก็ลังเลอขึ้นย่างอดไม่ได้ ถามขึ้นว่า “คุณหนูหวันเหยียน ท่านจากไปยามวิกาลเช่นนี้ หัวหน้าพรรคของพวกข้ารู้หรือไม่”
“เขารู้อยู่แล้ว!” หวันเหยียนเชียนหวายิ้ม จับปอยผมเล่น “เร็วหน่อย เปิดประตู ข้าจะไปแล้ว”
ทันทีที่ได้ยินดังนั้น ศิษน์ผู้นั้นกับศิษย์ที่อยู่ข้างๆ พลันสบตากัน สุดท้ายทั้งสองคนจึงค่อยๆ เปิดประตูออก หลังจากประตูพรรคเปิดออกแล้ว นางก็สาวเท้าเดินออกไปข้างนอก เดินไปข้างหน้าทีละก้าว ท่ามกลางยามค่ำคืนเช่นนี้ ชุดคลุมสีแดงพลิ้วไสวตามสายลม จนกระทั่งตัวนางหายไปท่ามกลางความมืดแล้ว ศิษย์ทั้งสองจึงค่อยตื่นขึ้นจากภวังค์
“เหตุใดนางถึงอยากออกไปตอนกลางคืน คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกระมัง” ศิษย์คนหนึ่งถามอย่างไม่สบายใจอยู่บ้าง
“นั่นสิ! ก่อนหน้านี้คนจากตระกูลนางมารับ นางก็ไม่กลับไป ไยคืนนี้ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว กลับจากไปเพียงลำพังเล่า หรือว่า…” ศิษย์อีกคนหนึ่งสงสัยขึ้นมา ทว่าไม่ได้พูดต่อไป
คนที่อยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วถามว่า “หรือว่าอะไร เจ้าพูดออกมาสิ!”
“ทะเลาะกับหัวหน้าพรรคหรือ เป็นไปได้อย่างไร! คนอย่างหัวหน้าพรรคเหมือนคนที่จะทะเลาะกับผู้อื่นอยู่หรอกหรือ”
“เช่นนั้นที่นางจากไปเช่นนี้ พวกเราต้องรายงานสักหน่อยหรือไม่”
“อืม รายงานสักหน่อยดีกว่า ข้าว่าสีหน้านางไม่ค่อยดีเลย” คนหนึ่งในนั้นกล่าว หลังจากปิดประตูใหญ่ก็กล่าวขึ้นอีก “ข้าจะไปรายงานเอง เจ้าเฝ้าประตูก่อน” พูดจบแล้วก็เร่งฝีเท้าวิ่งไป
จวินเจวี๋ยซางที่อยู่ในป่าไผ่หลับตานั่งขัดสมาธิ ด้านในเรือนไม้ไผ่ไปจนถึงป่าไผ่ทั้งผืนเงียบสนิท จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าเดินมาอย่างเร่งร้อน
“หัวหน้าพรรค” ชายวัยกลางคนข้างนอกหยุดเท้า เรียกอย่างนอบน้อม
ในเรือนนั้น จวินเจวี๋ยซางที่หลับตาขัดสมาธิอยู่ไม่ลืมตาแม้แต่นิดเดียว เพียงถามเสียงเรียบ “มีเรื่องอะไร”
“หัวหน้าพรรค เมื่อครู่ได้ยินศิษย์เฝ้าประตูรายงาน คุณหนูหวันเหยียนไปแล้ว” หลังจากพูดคำนี้ออกไป ชายวัยกลางคนมองไปข้างในอย่างอดไม่ได้
จวินเจวี๋ยซางที่อยู่ข้างในฟังแล้วชะงักไป ก่อนจะกล่าวว่า “รู้แล้ว”
……….
ตอนที่ 3295 ฝนตก
“ออกไปเถอะ!” จวินเจวี๋ยซางยังคงเอ่ยเสียงเรียบ
ชายวัยกลางคนผู้นั้นฟังแล้วค่อยตอบรับ “ขอรับ”
ขณะหมุนกายเดินออกไป ในใจกลับรู้สึกประหลาดใจนัก หลายวันก่อนครอบครัวของหวันเหยียนเชียนหวามารับนางกลับไม่ยอมไป ไยวันนี้กลับจากไปในตอนกลางคืนเช่นนี้ หรือว่าจะทะเลาะกับหัวหน้าพรรคจริง ไม่รู้เหมือนกันว่าหัวหน้าพรรคคิดอะไรอยู่ เขาไม่รู้สึกอะไรกับหวันเหยียนเชียนหวาจริงหรือ? จะปล่อยให้นางจากไปเช่นนี้จริงหรือ?
เมื่อชายวัยกลางคนจากไปแล้ว ในป่าไผ่คล้ายกลับคืนสู่ความสงบ จวินเจวี๋ยซางที่เดิมทีหลับตาอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาเรียบสงบมองออกไปข้างนอก ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ เนิ่นนานให้หลังเขาจึงหลับตาลงอีกครั้ง ยังคงนั่งขัดสมาธิดังเดิม
ค่ำคืนดึกสงัดขึ้นเรื่อยๆ บนถนนลงจากเขาของพรรคเริงรมย์กลางป่าทึบ หวันเหยียนเชียนหวาเดินอย่างเชื่องช้า ก้าวเดินไปทีละก้าว บนใบหน้าของนางในตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มอีกต่อไป ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งแล้วเช่นกัน
ความเสียใจแผ่ออกมาจากภายในร่างกาย แม้บนใบหน้านางจะไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร แต่ก็ทำให้ผู้อื่นรู้สึกได้ถึงความเศร้าของนาง
ชั้นเมฆกลางท้องฟ้ายามค่ำคืนขยับไหว สายฟ้าสายหนึ่งวาบผ่านท้องฟ้า ส่องสว่างเบื้องบนในพริบตาเดียว ทันใดนั้นเสียงฟ้าร้องดังขึ้น ก่อนจะดังสะท้อนอยู่บนนั้นหลายหน...
ตอนนี้คนที่อยู่ในพรรคเริงรมย์นอนหลับกันหมดแล้ว แต่ยังมีบางคนที่กำลังฝึกบำเพ็ญอยู่ในเรือน เมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้อง มีคนเดินออกจากเรือนมามองดูท้องฟ้า น้ำฝนเปลี่ยนจากเล็กเป็นใหญ่ทีละหยดๆ ตกลงสู่ใจกลางพื้นโคลนก่อนซึมหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เห็นฝนตกลงมาฉับพลันเช่นนี้ เขามุ่นคิ้วเป็นปม ฝนห่านี้ประหลาดอยู่บ้าง วันนี้ตอนกลางวันฟ้าใส มีลมพัดเอื่อยๆ โดยเฉพาะตอนกลางคืนยิ่งเย็นสบาย ไม่ควรมีฝนตกลงมา แต่เหตุใดถึงได้มีฝนตกลงมาได้เล่า?
เขาลุกขึ้นยืนก่อนเดินออกไปข้างนอก ยืนมองฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ อยู่ที่หน้าประตู แววตาวูบไหวเล็กน้อย ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงสาวเท้าเดินเข้าไปกลางสายฝน
วันนี้เขาสวมชุดสีขาวทั้งตัว บนกายแผ่ปราณพลังจิตวิญญาณชั้นหนึ่ง ปราณพลังชั้นนี้ก่อร่างเป็นสิ่งคุ้มกันตัวเขาจากน้ำฝน แม้จะไม่ได้กางร่ม น้ำฝนที่ตกลงมาก็ไม่อาจกระทบถูกร่างกายเขาได้อยู่ดี
เขาเดินไปข้างหน้า เงาร่างวูบวาบ พริบตาเดียวก็ออกจากป่าไผ่ เพราะเขาว่องไวเป็นอย่างยิ่ง อาจกล่าวได้ว่าใต้เท้าของเขาไม่เปื้อนโคลนหรือน้ำฝนเลย ยังคงขาวสะอาดไร้สิ่งสกปรก
ลมยามค่ำคืนกำลังพัด ทำให้ต้นไม้ในป่าพลิ้วไหว น้ำฝนตกกระทบใบไม้ ตอนน้ำฝนหลายต่อหลายหยดกระทบลงบนร่างกายให้รู้สึกหนาวอยู่บ้าง ทว่าบนถนนบนเขายามค่ำคืนเช่นนี้ หวันเหยียนเชียนหวากลับไม่มีที่หลบฝน ไม่ได้ถือร่มบังฝนเช่นกัน นางเดินไปอย่างช้าๆ เช่นนี้ ปล่อยให้น้ำฝนตกใส่ตัวนาง จนสายตาของนางเริ่มพร่าเลือน
บนใบหน้านั้นอาบไปด้วยน้ำฝน และอาจปะปนไปกับน้ำตาด้วยเช่นกัน ทว่าไม่มีใครรู้…
ครืน…
เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกครั้ง ดังไปทั่วทั้งผืนฟ้ายามราตรี สายฟ้ากะพริบวาบกลางพายุฝน ทำให้บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยความรู้สึกน่าขนลุกและหนาวเย็น
กระนั้นด้านหลังไปจนถึงรอบข้างนางกลับมีปราณอันเย็นยะเยือกและปราณหยินก่อตัวขึ้น ปรากฏเป็นวิญญาณร้ายขึ้นมารางๆ…