เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3292 เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ตอนที่ 3293 ทำร้ายจิตใจ
ตอนที่ 3292 เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
สำหรับนางแล้ว เฟิ่งจิ่วไม่ใช่คนที่ไม่กลัวฟ้าดิน แม้มีพลังมหาศาล ไม่จำเป็นต้องหดหัวหลบหลีก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีวันหนึ่งที่นางรู้จักหนีอันตรายด้วย แต่เป็นเช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน
อย่างไรเสียผู้แข็งแกร่งที่นี่ก็มีมากมาย โดยเฉพาะประมุขเทียมฟ้าที่เล่าลือกัน เขายิ่งไม่ใช่บุคคลธรรมดา บุคคลที่มีอิทธิพลมากในโลกเบื้องบนล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของประมุขเทียมฟ้า ตอนนี้พวกเขาเร้นกายได้ นั่นเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุดแล้ว
ไม่รู้เหมือนกันว่าการล่าถอยครั้งนี้จะใช้เวลานานเท่าไร
พวกเขามาที่โลกเบื้องบนได้ไม่นาน แต่ชื่อเสียงกลับขจรขจายไปทุกที่ พวกเขาสร้างแรงกระเพื่อมในโลกเบื้องบน ทำให้ขุมกำลังต่างๆ ปั่นป่วน แต่ทันใดนั้นกลับหายตัวไป ไม่แน่ว่ายิ่งเวลาผันผ่านไป คนในโลกเบื้องบนจะค่อยๆ ลืมเลือนพวกเขาไป แต่นางเชื่อว่าอนาคตที่อยู่ไม่ไกลข้างหน้า พวกเขาจะต้องกลับมาด้วยท่าทีที่น่าเกรงขามอย่างแน่นอน!
นางที่จมอยู่กับความคิดไม่ได้สังเกตว่าจวินเจวี๋ยซางที่นั่งจัดการธุระอยู่ไม่ไกลเก็บข้าวของบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ขณะนี้กำลังมองหวันเหยียนเชียนหวาที่อยู่ข้างหน้า เห็นนางใช้มือข้างหนึ่งยันศีรษะมองไปข้างนอกอย่างเกียจคร้าน ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างจนเหม่อลอย เขาลุกขึ้นยืน สะบัดชุดคลุมเตรียมเดินออกไปนอกตำหนัก
ความเคลื่อนไหวของเขาทำให้หวันเหยียนเชียนหวาได้สติกลับมา เห็นเขาลุกขึ้นจะจากไป นางจึงบิดขี้เกียจ ลุกขึ้นพร้อมกับหาวครั้งหนึ่ง ราวกับว่าไม่สนใจภาพลักษณ์ของตนเองเลยสักนิด ตอนเดินผ่านข้างหน้าจวินเจวี๋ยซาง นางหยุดฝีเท้าทันที
“เจ้าทำธุระของวันนี้เสร็จแล้วหรือ ต่อไปจะไปที่ไหน พวกเราลงเขาไปเดินเล่นเป็นอย่างไร” นางมาอยู่ที่นี่นานแล้วเหมือนกัน ทว่าอยู่แต่ที่นี่ ไม่ได้ออกไปสักเท่าไร พูดตามตรงว่านางอยากออกไปเดินเล่นอยู่บ้างจริงๆ เพียงแต่หากไปคนเดียวคงจะน่าเบื่อแย่ ทว่ามีเขาอยู่เคียงข้างย่อมแตกต่างออกไป
จวินเจวี๋ยซางเหลือบมองครั้งหนึ่ง สายตากวาดมองจากใบหน้างดงามของนางลงสู่เบื้องล่าง ตอนมองที่สาบเสื้อที่เผยอออกเล็กน้อย เขามุ่นคิ้วขึ้นมา เพียงพริยตาสีหน้าที่เย็นชาแต่เดิมพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชายิ่งกว่าเก่า
จากนั้นเขาจึงส่งเสียงออกจากริมฝีปากอย่างเย็นชาด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึกใดแอบแฝง “อยู่ในพรรคเริงรมย์ก็รักษาภาพลักษณ์ให้มาก สวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยเช่นนี้ได้อย่างไร!”
ฟังคำพูดนี้แล้ว หวันเหยียนเชียนหวาชะงักไป ก่อนจะก้มหน้าลงมองหน้าอกของตนเอง เห็นเพียงคอเสื้อหลุดออกเล็กน้อย ผิวขาวเนียนราวกับหิมะ แถมยังอวบอิ่มตรงหน้าอกเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ การแต่งกายเช่นนี้ปกติมากสำหรับนาง ไม่ได้มีอะไรน่าตกใจเลยสักนิด อย่างไรเสียชุดกระโปรงทั้งหลายของนางก็รัดกุมดี หากเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงก่อนหน้านี้จะต่างออกไปอย่างแน่นอน
ดังนั้นนางแย้มยิ้ม “เสื้อผ้าข้าไม่เรียบร้อยที่ไหน ชุดกระโปรงนี้ ข้าใส่อย่างถูกต้องทุกอย่าง ส่วนตรงหน้าอกตรงนี้ คิกๆ…”
นางยกมือขาวและเรียวเล็กขึ้นปิดริมฝีปากแดง ส่งเสียงหัวเราะอย่างเป็นสุขออกมา กล่าวต่ออีกว่า “ตรงหน้าอกตรงนี้ อาจเป็นเพราะข้ารูปร่างดี สัดส่วนโค้งเว้ายั่วยวนคน ข้าทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น จวินเจวี๋ยซางก็มองนางด้วยสายตาเย็นชา ไม่ได้พูดอะไรมากอีก สาวเท้าเดินออกไปข้างนอกทันที ทว่าเพิ่งก้าวเท้าออกไป เขาพลันถูกมือข้างหนึ่งกอดเอาไว้ ความอ่อนหวานและอ่อนนุ่มถาโถมเข้ามา ทำให้หัวคิ้วของเขาขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม
“เจ้าทำอะไร!”
เสียงของเขาเย็นชาขึ้นอีกหลายส่วน หันไปมองหวันเหยียนเชียนหวาอย่างเย็นชาเช่นเคย ในสายตาของเขาไม่มีความรักและหลงใหลอย่างที่บุรุษมองสตรีงดงาม จะมีก็แต่ความเย็นชาเพียงอย่างเดียว
……….
ตอนที่ 3293 ทำร้ายจิตใจ
“เจ้ามองเห็นแล้วไม่ใช่หรือ ข้าทำอะไรที่ตรงไหน”
หวันเหยียนเชียนหวาแบมือ ทันใดนั้นก็ยิ้มอย่างยั่วยวน “อีกอย่าง ต่อให้ข้าทำอะไรท่าน นั่นก็เป็นเรื่องปกติ ยิ่งกว่านั้นข้ายังไม่ได้ทำอะไรท่าน ที่ทำก็มีเพียงใช้แขนกอดท่านไว้เท่านั้น ไม่ได้เอาเปรียบอะไรท่านเลย”
จวินเจวี๋ยซางมองนาง เดิมทีคิดสลัดนางออกไป ทันใดนั้นเขาก็มองนางอย่างลึกซึ้งครั้งหนึ่ง หัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันคลายออกเช่นกัน ทว่าความห่างเหินและความเย็นชาในดวงตากลับเข้มข้นยิ่งกว่าเก่า
“หวันเหยียนเชียนหวา ข้าพูดกับเจ้าตั้งนานแล้วว่าอย่าเสียเวลากับข้า ข้าไม่รู้สึกอะไรกับเจ้า ยิ่งไม่มีทางหวั่นไหวกับเจ้า เจ้าตัดใจตั้งแต่เนิ่นๆ เสียเถอะ!”
เสียงเย็นชาของเขาหยุดไป สายตาราบเรียบดุจสายน้ำ เย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง “เจ้ามีดีก็เพียงหน้าตาที่งดงาม บนโลกนี้มีสตรีเป็นพันเป็นหมื่น เหตุใดเจ้าถึงคิดว่าข้าจะชอบพอเจ้า หากว่ากันที่หน้าตา ในโลกฝึกบำเพ็ญไม่ขาดหญิงงาม หากว่ากันที่ชาติตระกูล ตระกูลหวันเหยียนของเจ้าไม่ได้จัดอยู่ในหนึ่งร้อยอันดับตระกูลใหญ่ หากว่ากันที่พลัง เจ้าถึงขั้นเทียบศิษย์ในพรรคของข้าไม่ได้ เจ้าเทียบใครไม่ได้ แล้วมีสิทธิ์อะไรมายืนอยู่เคียงข้างข้า”
เมื่อได้ฟังคำพูดเย็นชาทำร้ายจิตใจจนถึงขีดสุดเช่นนี้ หวันเหยียนเชียนหวาเก็บรอยยิ้มสดสวยบนใบหน้า แขนที่เดิมทีกอดเขาอยู่ผละออกโดยไม่รู้ตัว นางมองบุรุษที่เหมือนกับเซียนตรงหน้าอย่างเงียบๆ เหตุใดบุรุษอย่างเขาถึงได้พูดจาทำร้ายจิตใจคนได้เช่นนี้
ทว่าจวินเจวี๋ยซางคล้ายกับมองไม่เห็นความเศร้าโศกในดวงตาของนางอย่างไรอย่างนั้น ยังคงกล่าวด้วยสีหน้าเยือกเย็น “ข้าไม่ให้คนโยนเจ้าออกไป คิดให้เจ้าจากไปด้วยตนเอง ไว้หน้าเจ้าอยู่หลายส่วน แต่หากเจ้าไม่ต้องการเกียรติหลายส่วนนี้แล้ว เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าสั่งขับไล่เจ้าเลย!”
สิ้นเสียงนั้นแล้ว เขาสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง สาวเท้าจากไปโดยไม่หันกลับไปมอง เหลือเพียงหวันเหยียนเชียนหวาที่ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง นิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน
หวันเหยียนเชียนหวาที่ยืนอยู่ตรงนั้นปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา นางมองมือของตนเอง ข้างหูมีคำพูดเย็นชาไร้น้ำใจของจวินเจวี๋ยซางดังเวียนวน ทันใดนั้นนางก็ยกยิ้มเยือกเย็นถากถางขึ้นที่มุมปาก
นางถามตนเองอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ‘หวันเหยียนเชียนหวา นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการหรือ อยู่ที่นี่โดยไม่สนใจอะไร เกี้ยวเขาโดยไม่สนใจเกียรติของตนเอง ยั่วยวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วก็ถูกคำพูดเย็นชาทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการหรือ’
ใช่! เขาเอ่ยวาจาทิ่มแทงจิตใจมากมาย ทว่าทั้งหมดนั้นเป็นความจริง นางมีสิทธิ์อะไรไปยืนอยู่ข้างกายเขา มีสิทธิ์อะไรไปเกี้ยวเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้
ครั้งแรกนางรู้สึกปวดใจ ความรู้สึกว่างเปล่านั้นราวกับชำระล้างปราณพลังในร่างกายไปจนสิ้น ความหนาวเหน็บแทรกขึ้นมาจากใต้เท้าจนกระทั่งถึงหัวใจ ทำให้ทั้งร่างกายสั่นเทาครั้งหนึ่งอย่างควบคุมไม่อยู่ สองมือยกขึ้นกอดร่างกายตนเองแน่นหนา…
ที่แท้รักคนคนหนึ่งไม่ได้มีแต่ความหอมหวาน ยังมีความเจ็บปวด ยังมีความเศร้าเสียใจ ความเจ็บปวดพรรค์นี้ ความเศร้าพรรค์นี้ ไม่มียาใดรักษาได้…
นางยืนอยู่กลางตำหนักเนิ่นนาน จนกระทั่งท้องฟ้าข้างนอกค่อยๆ มืดลง นางถึงคล้ายกับตื่นขึ้นจากภวังค์ ตอนนี้นางไม่ได้ไร้สติ ไม่ได้มีสีหน้าเสียใจ ไม่ได้หลั่งน้ำตา แม้หัวใจของนางคล้ายกับกำลังหลั่งเลือดก็ตาม นางเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นใบหน้างดงาม ก่อนจะเดินออกไปข้างนอกทีละก้าว ไม่ต่างจากเวลาปกติ…
ตอนศิษย์พรรคเริงรมย์เห็นเงาร่างสีแดงพร้อมใบหน้างามงดเดินมา พวกเขาก็อึ้งงันไปก่อนถามขึ้นว่า “คุณหนูหวันเหยียน ดึกป่านนี้แล้ว ท่านจะไปที่ใด”