เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3290 รู้จัก ตอนที่ 3291 ล่าถอย
ตอนที่ 3290 รู้จัก
สองคนฟังดังนั้นแล้วมีสีหน้างุนงงอย่างอดไม่ได้ ทันใดนั้นเฟิ่งจิ่วก็หัวเราะขึ้นมา เสียงหัวเราะกระจ่างใสดังไปทั่วทั้งถ้ำ ทำเอาราชาโอสถประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาพูดผิดไปหรือ? เขาเพียงพูดความจริงเท่านั้น บุรุษและสตรีอยู่ด้วยกันตามลำพัง แล้วฟืนแห้งจะไม่เจอกับไฟไปได้อย่างไร? หากวันไหนไฟจุดติดขึ้นมา คนที่เสียหายก็มีแต่เฟิ่งจิ่วคนเดียว
คิดถึงตรงนี้แล้ว เขามองเซวียนหยวนโม่เจ๋อด้วยความโมโหเล็กๆ เจ้าหนุ่มผู้นี้เห็นนางเสนอให้อยู่ในถ้ำเดียวกันแล้วยังไม่ปฏิเสธอีก ท่าทางคาดหวังมากทีเดียว!
อาจเป็นเพราะไม่ว่าการวางตัว พรสวรรค์ฝึกบำเพ็ญ ไม่ว่าด้านไหนๆ ของเฟิ่งจิ่วล้วนโดดเด่น เขาเห็นกับตา ชอบอยู่ในหัวใจ และเขาเห็นและเอ็นดูนางเหมือนกับลูกของตนเอง ย่อมไม่หวังให้นางถูกชายหนุ่มที่ยังไม่ได้แต่งงานกับนางเอาเปรียบเช่นนี้
เมื่อมีคนพูดเรื่องนี้ขึ้นมาซึ่งหน้า บนใบหน้าของเซวียนหยวนโม่เจ๋อก็มีความหวาดกลัวเจืออยู่บ้าง เขามองราชาโอสถที่ถลึงตามองเขา กระแอมเสียงหนึ่งก่อนพูดว่า “ราชาโอสถ เรื่องนี้ท่านไม่ต้องกังวล พวกข้าสองคนรู้จักหนักเบาดี”
เฟิ่งจิ่วเม้มปากยิ้ม “อาจารย์ ท่านกังวลมากเกินไปแล้วกระมัง นี่เป็นเรื่องของพวกข้าสองคน ยิ่งไปกว่านั้น พวกข้าสองคนรู้จักกันมาหลายปีมากแล้ว ใช่ว่าไม่รู้จักนิสัยของอีกฝ่าย แถมพวกข้าขาดเพียงกราบไหว้ฟ้าดินแต่งงานกันขั้นตอนเดียวเท่านั้น”
พอได้ยินคำพูดนี้ ราชาโอสถมองทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจ จากนั้นจึงกระแอมเบาๆ เสียงหนึ่ง ลูบเคราพลางลุกขึ้นยืน “เอาล่ะๆ! เรื่องของคนหนุ่มสาวอย่างพวกเจ้าข้าไม่ยุ่งแล้ว คืนนี้รีบพักผ่อนหน่อยก็แล้วกัน!” พูดจบแล้วเขาก็เดินเอามือไพล่หลังออกไป
หลังจากเขาไปแล้ว เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อสบตากันครั้งหนึ่ง แล้วหัวเราะออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน
“ข้ากลับไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นราชาโอสถในลักษณะนี้” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว ส่ายหน้าเล็กน้อย
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วหัวเราะเสียงเบา “ใช่! ทีแรกข้าระแวงเขาทีเดียว แต่เมื่อรู้จักกันมากเข้า รู้ว่าเขาหวังดีกับข้าในทุกเรื่องก็เริ่มวางใจได้”
ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่ในถ้ำครู่หนึ่ง เซวียนหยวนโม่เจ๋ออาบน้ำและไปพักผ่อนก่อน ตอนเฟิ่งจิ่วอาบน้ำเสร็จและกลับมา ก็เห็นเขานอนอยู่บนเตียงหลับไปแล้ว นางเช็ดผมตนเองจนแห้งแล้วถึงค่อยขึ้นเตียงพักผ่อนบ้าง
ครั้นนอนลงไม่นาน มือคู่หนึ่งก็ยื่นมารั้งนางให้เข้าไปใกล้ข้างกายเขา อุณหภูมิร่างกายตลบอบอวลอยู่ระหว่างพวกเขา ทำให้มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย นางหลับตาพลางยื่นมือไปกอดเอวเขา แอบอิงข้างกายเขาก่อนจะหลับไป…
เช้าวันรุ่งขึ้น สองคนล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้วยังไม่เดินออกจากมาในถ้ำ ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากข้างนอกแล้ว
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเลิกคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นข้างนอก ฟังดูคึกคักทีเดียว” เขาพูดพลางเตรียมเดินออกไปดูข้างนอก
“น่าจะเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุกับพวกผู้ฝึกบำเพ็ญในหุบเขาราชาโอสถ” เฟิ่งจิ่วกล่าว ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกัน
เป็นเช่นที่นางคาดเดาไว้ เมื่อออกมาข้างนอกแล้วก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยล้อมเข้ามา แต่ละคนเรียกด้วยความตื่นเต้น “นายหญิงน้อย!”
“นายหญิงน้อย!”
“ท่านกลับมาได้เสียที!”
“นายหญิงน้อย กลับมาครั้งนี้แล้วอย่าไปไหนอีกเลย”
“นายหญิงน้อย ท่านนี้คือใครหรือ”
สายตาของคนไม่น้อยมองไปยังเซวียนหยวนโม่เจ๋อซึ่งสวมชุดคลุมสีดำขลับ ยืนอย่างสง่างามไม่ธรรมดาอยู่ข้างๆ ผู้ฝึกบำเพ็ญส่วนหนึ่งมองดูพลังของเขา และมีบางคนลอบพิจารณาด้วยความสงสัยอีกด้วย
เฟิ่งจิ่วยิ้มพลางทักทายทุกคน ก่อนจะแนะนำว่า “นี่คือคู่หมั้นของข้า เซวียนหยวนโม่เจ๋อ พวกเจ้าเรียกเขาว่าเจ้าตำหนักก็ได้”
“คารวะเจ้าตำหนัก” เมื่อได้ยินว่าเป็นคู่หมั้นของเฟิ่งจิ่ว ทุกคนก็คารวะอย่างนอบน้อมทันที
……….
ตอนที่ 3291 ล่าถอย
เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้าเล็กน้อย ตอบรับเสียงหนึ่ง พิจารณาทุกคนด้วยสีหน้าเรียบเฉย เมื่อมองเห็นผู้ฝึกบำเพ็ญเหล่านั้น หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ ด้วยคิดไม่ถึงเลยว่านอกจากราชาโอสถแล้ว ผู้ฝึกบำเพ็ญที่นี่มีพลังบำเพ็ญที่โดดเด่นอย่างแท้จริง
เฟิ่งจิ่วมองทุกคน ยิ้มพลางกล่าวว่า “ทุกคนวางใจ ครั้งนี้น่าจะอยู่ที่อย่างน้อยสองสามปี” ที่จริงด้วยเวลาเพียงไม่กี่ปี พลังของพวกเขาจะทัดเทียมกับประมุขเทียมฟ้าได้อย่างไร แทนที่จะออกไปเผชิญหน้ากับอันตราย มิสู้เพิ่มพลังก่อนดีกว่า
หลายคนได้ยินดังนั้นพลันตอบรับอย่างปีติ “เช่นนั้นดียิ่งนัก!”
พวกเขาล้อมเฟิ่งจิ่วเพื่อสนทนากับนางอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงแยกย้ายกันไป นางจะอยู่ที่นี่สักสองสามปี โอกาสที่จะได้พบหน้ากันหลังจากนี้มีอีกมาก แม้มีเรื่องอยากให้ชี้แนะก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน
เห็นทุกคนไปแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองนางครั้งหนึ่ง “นายหญิงน้อยอย่างเจ้าได้รับการต้อนรับที่นี่ดีทีเดียว ดูออกเลยว่าคนพวกนี้ชอบเจ้ามาก”
เฟิ่งจิ่วยิ้ม “อาจเพราะคนที่นี่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอกมานาน ไม่ได้อยากสนทนากับใครมากมาย สิ่งที่พวกเขาต้องการเรียบง่ายมาก และขอเพียงเติมเต็มความต้องการของพวกเขาได้ ย่อมไม่มีทางหน้าไหว้หลังหลอก”
พูดแล้วก็ขึ้นอยู่กับพลัง พลังของนางทำให้พลังเขาโอนอ่อน ทำให้ยอมรับการมีอยู่ของนายหญิงน้อยอย่างนาง ไม่เช่นนั้นด้วยพลังบำเพ็ญของพวกขา จะก้มหัวยอมรับคนคนหนึ่งอย่างง่ายดายได้อย่างไร
สองคนสนทนากันพลางเดินไปข้างหน้า ไม่นานนักก็เห็นพวกเหลิ่งหวาพาห้าวเอ๋อร์เดินเข้ามา
“เจ้าตำหนัก นายหญิง”
“พวกเจ้ามาพอดีเลย วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่นทำความคุ้นเคยกับหุบเขาแห่งนี้หน่อย!” เฟิ่งจิ่วกล่าว รับห้าวเอ๋อร์มาจากอ้อมแขนของเหลิ่งซวง “ห้าวเอ๋อร์ แม่จะพาเจ้าไปเดินดูรอบๆ ดีหรือไม่”
“ดี” เสียงอ่อนหวานของเด็กชายตอบรับอย่างยินดี แขนเล็กๆ สองข้างโอบรอบคอนาง เข้าใกล้อ้อมอกของนาง
วันนี้เฟิ่งจิ่วพาพวกเขาเดินเล่นอยู่ในหุบเขา ทำความคุ้นเคยกับสถานที่ และเล่าถึงภูมิประเทศรอบๆ หุบเขาให้พวกเขาฟังด้วย…
เพราะพวกเฟิ่งจิ่วมาถึงหุบเขาราชาโอสถเพื่อเร้นกายและฝึกบำเพ็ญแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงไม่รู้ว่าหลังจากพวกเขาจากมาได้ไม่นาน คนของประมุขเทียมฟ้าก็เสาะหาที่อยู่ของเฟิ่งจิ่วอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับไปมือเปล่า ไม่ได้ข่าวเลยแม้สักนิด
สำหรับคนบนโลกเบื้องบน พวกเฟิ่งจิ่วเหมือนกับหายไปอย่างไรอย่างนั้น ไม่มีร่องรอยแต่อย่างใด แม้มีคนไม่น้อยลอบสืบข่าวของเฟิ่งจิ่ว ทว่าก็หาร่องรอยอะไรไม่พบอยู่ดี
พรรคเริงรมย์
หวันเหยียนเชียนหวาฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะยาวตัวเตี้ยในตำหนักหลักอย่างเกียจคร้าน มือข้างหนึ่งเล่นปอยผม ดวงตาคู่งามกลับมองจวินเจวี๋ยซางที่กำลังจัดการธุระอยู่ไม่ไกล ไม่รู้เหมือนกันว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ เพียงจ้องมองเขาตลอดอย่างนั้น
ในตำหนักหลักเงียบสงัด สองคนไม่เอ่ยวาจา จวินเจวี๋ยซางกำลังยุ่ง หวันเหยียนเชียนหวาก็เพียงมองอย่างเงียบๆ ไม่อยากรบกวน
กระนั้นขณะที่กำลังเบื่อหน่ายใช้มือข้างหนึ่งยันศีรษะอยู่นั้น ดวงตาน่ามองของนางก็เคลื่อนออกจากร่างของจวินเจวี๋ยซาง มองไปยังนอกตำหนัก
ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เฟิ่งจิ่วกำลังทำอะไรอยู่ เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายจะมาหา ใครเล่าจะรู้ว่าจะผิดใจกับศัตรูร้ายกาจจนต้องหลบลี้หนีหายไป เด็กคนนั้นก็มีเวลาที่ต้องหลบลี้เหมือนกัน ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ!
เมื่อคิดถึงเฟิ่งจิ่ว มุมปากของนางก็ยกขึ้นทำมุมที่งดงามเป็นพิเศษ ในดวงตาคู่งามปรากฏรอยยิ้มด้วยเช่นเดียวกัน