เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3298 ตื่นแล้ว ตอนที่ 3299 ไม่รู้จะไปที่ไหน
ตอนที่ 3298 ตื่นแล้ว
คืนนั้นเขาเฝ้าอยู่ข้างเตียง ใช้ผ้าเย็นๆ คอยเช็ดหน้าผากนางเพื่อลดอุณหภูมิ จนกระทั่งตอนฟ้าสาง อุณหภูมิของนางถึงค่อยลดลงเป็นปกติ มองสตรีที่กำลังหลับสนิท เขายืนขึ้นและเดินออกไปด้านนอก จากนั้นก็ปิดประตูลง
สองสามีภรรยาคู่นั้นตื่นนอนนานแล้ว พวกเขาต้มโจ๊กเล็กน้อย หัวหน้าพรรคกับแม่นางผู้นั้นจะได้กินด้วยกัน ตอนเห็นจวินเจวี๋ยซางมาข้างหน้า พวกเขาจึงรีบละวางงานในมือเดินมาหาเขา
“หัวหน้าพรรค”
“หากนางตื่นแล้ว พวกเจ้าบอกนางว่าพวกเจ้าประคองนางกลับมาและคอยดูแล อย่าเอ่ยถึงข้า” จวินเจวี๋ยซางมองสองคนนั้นพร้อมกำชับ
ได้ยินดังนั้นแล้ว สองสามีภรรยาก็ตกตะลึงไป เห็นอีกฝ่ายยังคงมองมาที่พวกเขา ก็รีบตั้งสติพร้อมรับปาก “ได้ๆ” แม้ในใจจะยังคงสงสัย ว่าเหตุใดหัวหน้าพรรคถึงไม่อยากให้แม่นางรู้ หัวหน้าพรรคเป็นคนพานางมาแท้ๆ
จวินเจวี๋ยซางมอบเหรียญทองให้พวกเขาจำนวนหนึ่ง กำชับอีกรอบแล้วค่อยจากไป
ครั้นส่งจวินเจวี๋ยซางเรียบร้อยแล้ว สองสามีภรรยาต่างก็มองหน้ากัน สุดท้ายชายวัยกลางคนก็ดันร่างภรรยาพร้อมเอ่ย “เจ้าเข้าไปดูหน่อยว่าแม่นางผู้นั้นตื่นหรือยัง”
“ได้” ภรรยาตอบ เข้าไปดูครั้งหนึ่ง เห็นสตรีนางนั้นยังคงหลับสนิท จึงเดินออกมาอย่างเงียบเชียบ
จนกระทั่งใกล้เที่ยงวัน หวันเหยียนหวาถึงเพิ่งได้สติ สตรีวัยกลางคนเห็นดังนั้นก็รีบมาประคองนางลุกขึ้น เอ่ยอย่างเบิกบานใจว่า “แม่นาง เจ้าฟื้นได้เสียที!”
หวันเหยียนเชียนหวานวดขมับเบาๆ ช้อนดวงตาคู่สวยมองอีกฝ่าย จากนั้นก็มองห้องนี้ครั้งหนึ่งแล้วถามว่า “ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” เสียงของนางแหบแห้งอยู่บ้าง ขาดความอ่อนหวานเช่นยามปกติ
“เมื่อคืนฝนตกหนัก เจ้าเป็นลมอยู่ที่หน้าบ้านข้า ข้าได้ยินเสียงจึงประคองเจ้ากลับเข้ามาในบ้าน” สตรีวัยกลางคนพูด “เมื่อคืนเสื้อผ้าแม่นางเปียกไปหมด ข้าจึงช่วยเจ้าเปลี่ยนใส่ชุดใหม่เรียบร้อย ส่วนเสื้อผ้าของแม่นางข้าซักตากให้เรียบร้อย เดี๋ยวก็นำมาใส่ได้แล้ว”
นางพูดพลางรินน้ำแล้วยื่นให้ “แม่นางดื่มน้ำสักถ้วยให้ชุ่มคอหน่อย ข้าต้มโจ๊กแล้ว กินแล้วจะได้อบอุ่นร่างกาย!” พูดจบนางก็เดินออกไปข้างนอก
หวันเหยียนเชียนหวารับถ้วยมาดื่มน้ำ เพียงรู้สึกว่าดื่มน้ำแล้วชุ่มคอไม่น้อย นางนั่งยันข้างเตียงลุกขึ้นนั่ง ยังคงรู้สึกว่าร่างกายไร้เรี่ยวแรงอยู่บ้าง จึงยังไม่ลุกขึ้นยืน
ชายวัยกลางคนข้างนอกเห็นภรรยาตักโจ๊กจะนำไปส่งข้างหลังจึงถาม “แม่นางผู้นั้นตื่นแล้วหรือ”
“ตื่นแล้ว” ภรรยาตอบ ก่อนจะยกโจ๊กไปถึงข้างหลัง
ชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นจึงพูดใส่เงาหลังของอีกฝ่าย “เช่นนั้นเจ้าอยู่บ้านดูแลนาง! ข้าจะออกไปล่าสัตว์หน่อย” มีแม่นางผู้หนึ่งอยู่ที่บ้าน บุรุษอย่างเขาเอาแต่อยู่ที่บ้านย่อมไม่สะดวก ออกไปล่าสัตว์ข้างนอกกลับมาทำอาหารสักหน่อยดีกว่า
ข้างในห้อง ตอนสตรีนางนั้นเข้ามาช่วยหวันเหยียนเชียนหวาล้างหน้าล้างตา นางยกโจ๊กเข้ามาด้วย กล่าวว่า “แม่นาง ร่างกายของเจ้ายังอ่อนแรง กินของมันเกินไปไม่ได้ กินโจ๊กใสสักถ้วยเถอะ!”
“ขอบคุณมาก” หวันเหยียนเชียนหวาเอ่ย รับโจ๊กมากินเอง
สตรีนางนั้นนั่งมองอยู่ข้างๆ เห็นนางมีท่วงท่าสง่างาม แววตาจึงวูบไหวอยู่บ้างอย่างอดไม่ได้ ยิ้มพลางกล่าวว่า “แม่นาง เมื่อคืนเจ้าตากฝนจนเป็นไข้ แม้ไข้ลดแล้ว แต่ร่างกายยังคงอ่อนแอ ในบ้านข้ามีแค่ข้ากับสามีสองคน เจ้าอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ ฟื้นฟูร่างกายสักหน่อย!”
หวันเหยียนเชียนหวาก็รู้ว่าร่างกายตนนั้นไร้เรี่ยวแรง แม้อยากจะจากไปแต่ก็ยังไม่อาจทำได้ “รบกวนพวกท่านแล้ว”
“ไม่รบกวนๆ ปกติแล้วพวกข้าสองสามีภรรยาอยู่ที่นี่ไม่ค่อยได้เจอใครเหมือนกัน” นางกล่าวก่อนจะเข้ามาประคองหวันเหยียนเชียนหวานอนลง “เจ้าพักผ่อนอีกเถอะ”
……….
ตอนที่ 3299 ไม่รู้จะไปที่ไหน
หวันเหยียนเชียนหวาไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน นางยังไร้ซึ่งเรี่ยวแรง หลังกินโจ๊กเสร็จแล้วถึงค่อยนอนลง ได้ยินเพียงสตรีวัยกลางคนเดินออกไปอย่างเงียบๆ หลังประตูปิดลงทั่วทั้งห้องก็กลับคืนสู่ความเงียบเช่นเดิม
นางที่นอนอยู่บนเตียงมองขื่อห้องอย่างนิ่งสงบ ก่อนจะค่อยๆ พลิกตัวแล้วหลับไป
พักอยู่ที่นี่จนถึงวันที่สามแล้วร่างกายจึงค่อยแข็งแรงขึ้น ในที่สุดนางก็เดินออกจากห้อง หลายวันนี้นางขลุกอยู่ในห้องตลอด จู่ๆ ออกมาแล้วมองเห็นดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า ก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง
“แม่นาง วันนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง” สตรีวัยกลางคนเห็นนางออกมาจึงรีบเข้ามาถาม
หวันเหยียนเชียนหวายิ้มแย้ม มองอีกฝ่าย “หลายวันนี้รบกวนท่านแล้ว วันนี้ร่างกายข้ากลับคืนสู่สภาพปกติแล้ว ถึงเวลาต้องจากไปแล้วเช่นกัน”
นางพูดพลางหยิบโอสถขวดหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ “พวกท่านล้วนเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญ ในนี้มีโอสถที่ช่วยพวกท่านบรรลุขั้นพลังได้ นับว่าตอบแทนพวกท่านสามีภรรยาที่ดูแลข้าหลายวันมานี้”
ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็รีบโบกมือ “ไม่รบกวนเลย อย่าพูดเช่นนั้น” พวกเขาดูแลนางก็เพราะได้รับคำสั่งจากหัวหน้าพรรค แล้วจะจะรับของจากนางได้อย่างไร นี่ไม่ค่อยเหมาะสมอยู่บ้าง
“ใช่ แม่นาง เจ้าเก็บกลับไปเถอะ! โอสถพวกนี้มีค่ามาก พวกข้ารับไว้ไม่ได้” ฝ่ายภรรยาปฏิเสธเช่นกัน
หวันเหยียนเชียนหวายิ้ม “รับไว้เถอะ! โอสถพวกนี้ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับข้า ถือว่าเป็นน้ำใจของข้าเถอะนะ” นางพูดพลางยัดขวดโอสถใส่มือสตรีนางนั้น จากนั้นพูดต่อ “ลาก่อน” สิ้นเสียงนั้นแล้ว นางถึงก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอก
สองสามีภรรยาเห็นดังนั้นก็สบตากันอย่างอดไม่ได้ สองคนตามออกไปเช่นกัน มองเงาหลังของนางค่อยๆ หายไป จนกระทั่งเงาหลังนั้นหายไปจากสายตาแล้ว ฝ่ายภรรยาถึงเป็นคนกล่าวขึ้น “นางมอบโอสถให้พวกเราจะไม่เป็นไรหรือ”
ชายวัยกลางคนคิดก่อนกล่าว “รับไว้เถอะ! ถึงเวลาหัวหน้าพรรคมาแล้ว เล่าให้เขาฟังสักรอบก็ใช้ได้”
อีกด้านหนึ่ง หวันเหยียนเชียนหวาไม่ได้กลับไปที่ตระกูลหวันเหยียน ไม่ได้กลับไปที่สำนัก แต่ไปฝึกฝนในป่าที่อันตรายเป็นอย่างยิ่ง การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาหลายวัน ไม่ว่าใครก็ไม่ได้ข่าวคราวของนาง
หลังจากผู้อาวุโสเหมยที่อยู่กับพวกตู้ฝานฟื้นแล้ว ก็ไม่เห็นเงาร่างของพวกเฟิ่งจิ่วเช่นกัน แม้แต่ห้าวเอ๋อร์ก็หายไปไร้ซึ่งข่าวคราว ถึงเขาจะลองถามพวกตู้ฝาน แต่ก็ไม่ได้คำตอบเช่นกัน
วันนี้ผู้อาวุโสเหมยที่ทำงานเสร็จแล้วมองท้องฟ้าพลางถอนหายใจเสียงเบา ตอนส่ายหน้าและเดินเข้าไปที่ลานด้านหน้า เขาพลันได้ยินเสียงฉินดังมา ทำเอาชะงักงันไป ก่อนจะเดินไปทางหลังเขา
เมื่อถึงหลังเขาแล้ว เขาเห็นฉินซินกำลังฝึกฉินอยู่ จึงยืนฟังอยู่ไม่ไกล อาจเพราะรู้ว่าเขามาแล้ว ฉินซินฝึกได้เพลงหนึ่งก็หยุดลง มองไปทางผู้อาวุโสเหมย
“ผู้อาวุโสเหมยมีธุระอะไรหรือ” ฉินซินถาม มองเขาด้วยความสงสัยอยู่บ้าง
ผู้อาวุโสเหมยคิดแล้วก็เดินไปข้างหน้า ถอนหายใจเสียงหนึ่ง “ฉินซิน พวกเขาไปที่ไหน เจ้าน่าจะรู้กระมัง ข้าไม่ใช่คนนอก เหตุใดไม่บอกกับข้าหน่อยเล่า”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินซินเอ่ยเสียงเรียบ “นายหญิงเพียงบอกข้าว่า พวกเขาจะเร้นกายฝึกบำเพ็ญ แต่ไปที่ไหนกลับไม่ได้บอกข้าไว้ ข้าก็ไม่ได้ถามเช่นกัน”
ฉินซินกล่าวแล้วหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นกล่าวต่ออีกว่า “นายหญิงทำอะไรแน่วแน่เสมอ นางไม่อยากให้ท่านรู้ย่อมต้องมีเหตุผล นายน้อยอยู่ข้างกายพวกนายหญิงต้องปลอดภัยมากอยู่แล้ว เรื่องนี้ผู้อาวุโสเหมยไม่ต้องเป็นห่วงเช่นกัน ตอนนี้พวกเราทำเรื่องที่นายหญิงสั่งไว้ให้ดีก็พอแล้ว วันหน้าพวกนายหญิงกลับมาแล้วย่อมได้พบกัน”