เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3240 ทำลายยันต์ ตอนที่ 3241 น่าประหลาดใจ
ตอนที่ 3240 ทำลายยันต์
ได้ยินสียงของบิดาดังมาจากข้างนอก คุณชายรองฉินที่นอนอยู่ในห้องงุนงง เป็นท่านพ่อของเขาหรือ? ท่านพ่อเขาให้สตรีนางหนึ่งมาอยู่ร่วมห้องกับชายโสดอย่างเขาทั้งคืนได้อย่างไร? ต่อให้นางไม่ได้ทำอะไรเขา แต่อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นสตรี นี่อาจทำให้นางเสื่อมเสียชื่อเสียงได้
ตอนนี้หญิงสาวที่นอนอยู่บนตั่งนุ่มลุกขึ้นยืนแล้ว นางค้ำไม้เท้าเดินไปข้างนอก เปิดประตูห้องออก เขาได้ยินเสียงระมัดระวังของบิดาดังมา
“ภูตหมอ บุตรชายข้าเป็นอย่างไรบ้าง เขา…เขายังสบายดีหรือไม่”
เฟิ่งจิ่วหาวครั้งหนึ่ง “อืม วันนี้พวกเจ้าให้เขาแช่สมุนไพรอีกครั้งหนึ่ง ไม่ต้องร้อนมาก ให้เขานั่งแช่อยู่ในถังก็พอแล้ว หากน้ำเย็นแล้วก็เปลี่ยนให้ร้อน” นางพูดแล้วหยุดไปเล็กน้อย “เจ้าเตรียมเรือนให้ข้าใช่หรือไม่ หาคนพาข้าไปหน่อย”
“ขอรับๆ” เขาพยักหน้าหงึกหงัก กล่าวกับบุตรชายคนโตข้างหลัง “เจ้าพาภูตหมอไปด้วยตนเองเถอะ”
“ภูตหมอ เชิญทางนี้” คุณชายใหญ่ฉินผายมือ
เฟิ่งจิ่วพยักหน้าเล็กน้อย ตามเขาออกจากเรือนไป จากนั้นไปยังเรือนอีกหลังหนึ่ง หลังจากนางจากไปแล้ว ผู้นำตระกูลฉินไปจนถึงพวกฮูหยินฉินล้วนกรูกันเข้าไปในห้อง เมื่อเห็นบุตรชายคนรองฟื้นขึ้นมาแล้ว ทั้งสองคนล้วนตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
“ดียิ่งนัก ดียิ่งนัก! ฟื้นแล้วก็ดี ฟื้นแล้วก็ดี!” ผู้นำตระกูลฉินเอ่ยด้วยความตื่นเต้น ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรไปชั่วขณะ เพียงพยักหน้าอย่างเบิกบานใจ
“หางเอ๋อร์! แม่กังวลใจแทบตาย! ให้แม่ดูเจ้าหน่อย!” ฮูหยินสาวเท้าก้าวใหญ่ไปข้างหน้า มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่ได้ “เจ้านอนไม่ตื่นมาหลายวันหลายคืนแล้ว แม่กังวลใจแทบตายจริงๆ”
“พี่รอง” เด็กสาวเบียดมาถึงข้างหน้าด้วยความยินดีเช่นกัน เรียกเขาเสียงหนึ่ง
“ท่านพ่อ ท่านแม่” คุณชายรองฉินส่งเสียงเรียกอยู่บนเตียง เพราะว่าร่างกายอ่อนแอ เสียงจึงฟังดูไม่มีแรงอยู่บ้าง เขานอนถามอยู่บนเตียง “ท่านพ่อ คนเมื่อครู่นี้เป็นใครกัน”
“นางคือภูตหมอ เป็นคนที่รักษาเจ้า” ผู้นำตระกูลฉินเล่าเรื่องราวให้เขาฟังโดยคร่าว อีกด้านหนึ่ง คุณชายใหญ่ฉินส่งเฟิ่งจิ่วไปพักผ่อนแล้ว เขาจึงกลับมาที่นี่
ครั้นเข้าเรือนมาแล้วก็สาวเท้าก้าวใหญ่เข้ามาข้างใน เห็นน้องรองฟื้นแล้ว เขายิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ “ภูตหมอมีความสามารถจริงๆ ไม่คิดเลยว่าน้องรองจะฟื้นเร็วขนาดนี้ ดีจริงๆ”
“พี่ใหญ่”
“น้องรอง ร่างกายเจ้าอ่อนแอ ฟื้นบำรุงให้ดีก่อน เจ้าวางใจเถอะ ภูตหมอบอกว่าตราบใดที่เจ้าฟื้นฟูร่างกายจนแข็งแรงแล้ว จากนี้จะไม่มีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นอีก”
ทางนี้ ครอบครัวใหญ่อยู่ด้วยกัน ทางนั้น เฟิ่งจิ่วนอนลงบนเตียงพลางพลิกอ่านตำรายันต์ นางอ่านตำราตลอดทั้งเช้า จนกระทั่งใกล้เวลาเที่ยงวัน นางพลันยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก “ยังไม่ยอมให้ข้าพบอีกหรือ”
นางพลิกตัวลงจากเตียง เดินกะเผลกไปนั่งลงข้างโต๊ะ จากนั้นก็หยิบชาดและกระดาษยันต์ออกมาจากในห้วงมิติ แล้วเริ่มเขียนยันต์ตามตำรา ทีแรกไม่สำเร็จ ทว่าหลังจากเสียกระดาษยันต์ไปสิบกว่าแผ่น ในที่สุดนางก็วาดยันต์ทำลายออกมาได้
“ข้าต้องลองดูแล้ว” ในดวงตาของนางมีความกระตือรือร้นอยู่หลายส่วน ก่อนจะยื่นเท้าที่ไร้เรี่ยวแรงออกมา หลังจากม้วนกระโปรงขึ้นมาจนถึงน่องแล้ว สองนิ้วของนางก็คีบยันต์ที่วาดด้วยตนเองไว้ เพียงชั่วความคิดแล่น เปลวไฟพลันพุ่งออกมาจากระหว่างนิ้วของนาง ทำให้ยันต์นั้นติดไฟ
“คลาย!”
เสียงตะโกนของนางดังขึ้นหลังจากนั้น ยันต์ที่คีบไว้ระหว่างนิ้วลอยออกจากมือนาง ตอนลอยผ่านเท้าของนางนั้น เห็นเพียงแสงสายหนึ่งสว่างวาบ ตรายันต์บนน่องของนางก็หายไปแล้วเช่นกัน
……….
ตอนที่ 3241 น่าประหลาดใจ
ขณะเดียวกันนั้น สิ่งที่เหมือนกับเปลือกไม้บนมือนางก็หายไปพร้อมกับตรายันต์เช่นกัน
เห็นเปลือกไม้บนมือตนเองหายไปแล้ว นางยื่นขาซ้ายลองถีบดู เรี่ยวแรงและความรู้สึกฟื้นกลับมาแล้วดังคาด เห็นดังนั้นแล้วนางก็หัวเราะเสียงเบาอย่างอดไม่ได้ “ชายชราผู้นี้ คิดว่าเพียงเท่านี้ข้าจะจัดการไม่ได้หรือ ดูถูกข้าเกินไปหน่อยแล้ว”
นางยืนขึ้นรำมวยจีนอยู่ในห้อง หลังจากยืดเส้นยืดสายแล้ว นางรู้สึกว่าทั้งร่างกายสดชื่นแจ่มใส เพียงแต่เห็นเสื้อผ้าบนตัวแล้ว นางพลันมุ่นคิ้ว เมื่อพิจารณาอยู่รอบหนึ่งก็พึมพำขึ้นว่า “ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะถอดเสื้อผ้าชุดนี้ไม่ได้”
นางไม่ได้ใช้วิธีการอื่น เพียงเรียกคนข้างนอกช่วยนางเตรียมน้ำอาบ นางมาถึงถังอาบน้ำแล้วพลันกระตุ้นไฟชีวิตในร่างกาย
เห็นไฟบนกายนางลุกโชนขึ้นมาแล้ว ลุกไหม้อยู่ครู่หนึ่ง จึงเผาเสื้อผ้าบนกายของนางจนหมดเกลี้ยง เผยให้เห็นผิวพรรณขาวเนียนราวกับหิมะ
“หยาบกระด้างดังคาด” นางยกยิ้มอย่างพอใจ จากนั้นก้าวเข้าไปในถังอาบน้ำเพื่ออาบน้ำดีๆ สักครั้ง
ขณะเดียวกันนั้น ราชาโอสถที่หุบเขาราชาโอสถราวกับรับรู้ได้ เขาลืมตาขึ้นระหว่างฝึกบำเพ็ญ ในดวงตาชาญฉลาดปรากฏแววแห่งความประหลาดใจ “เด็กคนนี้ทำลายยันต์ของข้าได้หรือนี่ นางเข้าใจสิ่งนี้ได้อย่างไร น่าประหลาดใจจริงๆ!”
หลังจากเฟิ่งจิ่วอาบน้ำแล้ว เปลี่ยนใส่ชุดกระโปรงสีแดงที่ตนเองชื่นชอบ เป็นการแต่งกายที่เรียบง่าย ทว่าเปี่ยมด้วยพลังที่ไม่ธรรมดา
“ภูตหมอ”
ตอนเสียงของผู้นำตระกูลดังมาจากกลางลาน นางเปิดประตูเดินออกไป นางในชุดสีแดงทั้งตัวไม่จำต้องใช้กิ่งไม้ต่างไม้เท้า ไม่ได้สวมเสื้อผ้าเก่าขาดสกปรกนั้นอีก นางเดินออกมาเช่นนั้น ทำให้สองคนในลานตกตะลึงไป สับสนและแปลกใจอยู่บ้าง
“ภะ…ภูตหมอ”
ผู้นำตระกกูลฉินมองนางอย่างตื่นตะลึงอยู่บ้าง ใบหน้านั้นไม่เลวเลย แต่เสื้อผ้าซอมซ่อนั้น อีกทั้งท่าทางเดินกะเผลกของนาง เหตุใด…เหมือนกับไม่ค่อยเหมือนเดิม
ตอนคุณชายใหญ่ฉินมองสตรีสวมชุดสีแดงพร้อมใบหน้าเย็นชางดงาม แววตาของเขาทอประกายอย่างอดไม่ได้ ความประหลาดใจในดวงตานั้นไม่ว่าอย่างไรก็ปิดไม่มิด
เขารู้ว่าใบหน้าของนางงดงามยิ่ง เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าคนที่มีใบหน้านั้น เมื่อเปลี่ยนชุดสวมใส่และโยนไม้เท้าทิ้งไป กลิ่นอายทั่วกายกลับเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมได้ขนาดนี้
“เอ๋?”
เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้ว น้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย เสียงนางลากยาว เป็นเสียงที่เจือความเกียจคร้านไว้เล็กน้อย แต่นั่นก็ทำให้คุณชายตระกูลฉินที่ยังหนุ่มแน่นหัวใจเต้นแรง เขาก้มหน้าหลุบตาอย่างอดไม่อยู่ ไม่กล้ามองนาน
ผู้นำตระกูลสงบใจลงหลังจากตกตะลึงไป “ภูตหมอ บุตรชายคนรองของข้าต้องแช่น้ำสมุนไพรนานเท่าไร ตั้งแต่เช้าที่ภูตหมอมาที่นี่จนถึงตอนนี้ เขาแช่ตัวอยู่ในน้ำสมุนไพรตลอด ขืนแช่ต่อไป ร่างกายเขาจะรับไหวหรือไม่”
เฟิ่งจิ่วมองสีท้องฟ้า “ข้าตามเจ้าไปดูหน่อยแล้วกัน!” นางพูดแล้วสาวเท้าเดินไป
ผู้นำตระกูลฉินและคุณชายใหญ่ฉินย่อมตามหลังนาง มองภูตหมอที่ก้าวเดินอยู่ข้างหน้าอย่างอารมณ์ดี สองบิดาบุตรสบตากัน กดความสงสัยในใจเอาไว้
เฟิ่งจิ่วมาถึงเรือนของคุณชายรองฉินแล้ว เมื่อเข้าไปในเรือนก็เห็นฮูหยินฉินและคุณหนูฉิน ทั้งสองคนล้วนมองนางด้วยสีหน้าประหลาดใจเช่นเดียวกัน
สำหรับสีหน้าเช่นนั้นของพวกเขา นางชินแล้วตั้งแต่ต้น จึงไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงเดินไปทางห้องนอนนั้น ตอนนี้ฮูหยินฉินดึงสติกลับมาแล้ว นางเรียกเฟิ่งจิ่วไว้