เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3228 ยันต์ ตอนที่ 3229 ไม่พบ
ตอนที่ 3228 ยันต์
“ภูตหมอๆ บุตรชายข้าฟื้นแล้ว เขาฟื้นแล้ว”
เสียงตื่นเต้นดีใจของหญิงชราดังขึ้นกลางลาน เฟิ่งจิ่วที่อยู่ในห้องหลังล้างหน้าล้างตาแล้วจึงเดินออกมา “ข้าไปดูหน่อยแล้วกัน!” นางพูดพลางเดินกะเผลกไปทางห้องข้างๆ
บุรุษบนเตียงฟื้นแล้ว ครั้นเห็นเฟิ่งจิ่วเข้ามา เขาพยายามหยัดตัวลุกขึ้น ทว่าเฟิ่งจิ่วกลับบอกให้เขานอนลง
“ร่างกายเจ้ายังอ่อนแอ นอนลงเถอะ!” เฟิ่งจิ่วกล่าว จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง
ตอนบุรุษบนเตียงมองเห็นใบหน้าของเฟิ่งจิ่ว เขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง คล้ายกับไม่คาดคิดว่าจะเป็นสตรีที่ยังเยาว์วัยเช่นนี้ อีกทั้งสตรีนางนี้ยังมีใบหน้างดงามล่มเมือง แต่กลับสวมใส่เสื้อผ้าเก่าขาด เดินเหินไม่ปกติ ช่างแปลกยิ่งนัก
“ข้าได้ยินท่านแม่บอกว่าเป็นภูตหมอที่ช่วยข้าไว้ ข้าอวี๋อันขอบคุณภูตหมอที่มีบุญคุณช่วยชีวิตข้า เมื่อข้าหายดีแล้วจะต้องตอบแทนท่านอย่างแน่นอน” เขานอนพูดอยู่บนเตียง ด้วยร่างกายยังคงอ่อนแอ ยามพูดจาจึงไร้เรี่ยวแรงอยู่บ้าง
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ในเมื่อเจ้าฟื้นแล้ว ข้าจะฝังเข็มให้เจ้าอีกครั้งแล้วกัน! พ้นวันนี้ไปแล้ว พรุ่งนี้ก็ฝังเข็มอีกครั้งหนึ่ง ที่เหลือก็มีแค่พักฟื้นแล้ว”
“ลำบากภูตหมอแล้ว”
อวี๋อันกล่าว เห็นมารดาของเขาเข้ามาถอดเสื้อผ้าบนกายเขาออก ต่อหน้าหญิงสาวเช่นนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะเขินอายอยู่บ้าง แต่พอเห็นภูตหมอมีสีหน้าดังเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เขาถึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง
เพราะอาการของบุตรชายตนดีขึ้นมาก ในที่สุดหญิงชราก็วางใจลงได้เช่นกัน หลังจากจัดการธุระในบ้านเสร็จแล้ว นางก็ถือตะกร้าออกไปซื้อผัก รวมถึงซื้อปลาและเนื้อสัตว์มาอีกหนึ่งตะกร้าใหญ่ แถมยังมีผลไม้อีกสองสามชนิดด้วย ทำเอาคนในเมืองที่สนิทสนมกับนางจำนวนหนึ่งรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
“ท่านยายอวี๋ วันนี้ท่านคล้ายกับ…อารมณ์ดีไม่น้อยเลย อาการป่วยของอวี๋อันดีขึ้นบ้างแล้วหรือ” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งถาม มองหญิงชราที่กำลังยิ้มแย้ม ในใจรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
ช่วงนี้เห็นนางทุกข์ใจขอบตาแดงก่ำอยู่ตลอด ยากที่จะเห็นนางยิ้มออกมาสักครั้ง ไยวันนี้กลับ…
“ถูกต้อง อวี๋อันของข้าพบผู้สูงส่งเข้าแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว” หญิงชราพูดอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็พูดอีกว่า “ข้าซื้อของไม่น้อยเลย กลับไปแล้วจะบำรุงร่างกายอวี๋อันสักหน่อย”
เห็นหญิงชราจากไปพร้อมฝีเท้าอันว่องไวแล้ว หลายคนสนทนากันลับหลังขึ้นมา เมื่อข่าวแพร่สะพัดไป หมอหลูที่ร้านขายยาคนนั้นก็ได้ยินเรื่องนี้แล้วเช่นกัน
เพราะมีคนบอกว่าวิชาแพทย์ของหมอหลูไม่ได้เรื่อง คนอื่นรักษาคนที่เขาไม่อาจรักษาได้แล้ว ด้วยเหตุนี้หลังจากได้ยินข่าว หมอหลูผู้นั้นจึงรู้สึกแปลกใจไม่น้อย ก่อนไปยังบ้านของอวี๋อันด้วยตนเอง คิดจะไปดูว่าแท้จริงแล้วเรื่องเป็นอย่างไรแน่
ตอนเขามาถึง หญิงชรากำลังเตรียมอาหารกลางวัน ส่วนเฟิ่งจิ่วอยู่ในลานบ้าน กำลังดูว่าเพราะอะไรขาซ้ายของตนเองถึงได้ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมากะทันหัน ก่อนจะพบว่าขาซ้ายของนางมีรอยประทับสีแดงของยันต์ชิ้นหนึ่ง
“ชายชราผู้นี้ใช้ยันต์เป็นด้วยหรือ”
นางประหลาดใจนัก จากนั้นจึงนำตำราเกี่ยวกับยันต์ออกมาอ่านดู ในห้วงมิติของนางมีตำราที่คล้ายกันอยู่ไม่น้อย ก่อนหน้านี้ยิ่งเคยศึกษาวิชายันต์แบ่งร่าง เพียงแต่ไม่คิดเลยว่าอาจารย์ของนางผู้นั้นจะใช้ยันต์เป็นเหมือนกัน อีกทั้งถือโอกาสตอนนางไม่ทันสังเกตเห็นแล้วใช้ยันต์กับนาง
นางที่พลิกตำรายันต์อ่านอยู่ในลานพลันได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอกรางๆ…
“ยายอวี๋ ข้าได้ยินว่าอวี๋อันหายดีแล้ว เป็นความจริงหรือ” หมอหลูผู้นั้นเข้ามาแล้วค่อยสอบถาม
“ยังไม่หายดี แต่เขาฟื้นแล้ว” หญิงชราพูดด้วยความดีใจ ก่อนจะเชิญเขาไปเยี่ยมบุตรชายที่ห้อง
……….
ตอนที่ 3229 ไม่พบ
หลังจากเข้าไปข้างในและเห็นอวี๋อัน หมอหลูผู้นั้นสะท้านใจอย่างอดไม่อยู่ คนที่เดิมทีถูกตัดสินว่าไม่รอดชีวิตแล้ว วันนี้กลับค่อยๆ มีสัญญาณชีพขึ้นมา นี่เหลือเชื่อเกินไปหน่อยแล้ว
เมื่อออกจากประตูห้อง หมอหลูรั้งหญิงชราไปที่ด้านหนึ่งก่อนถาม “เป็นผู้สูงส่งคนไหนที่รักษาอวี๋อันจนหายดี ยังอยู่หรือไม่” เขามองไปในลานบ้าน สุดท้ายก็มองไปยังประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่
“เอ่อ…” หญิงชรารู้สึกสงสัยอยู่บ้าง กระนั้นก็ยังพูดว่า “ยังอยู่ นางชื่อว่าภูตหมอ ตอนนี้ยังอยู่ที่บ้าน”
“ข้าอยากพบผู้สูงส่งคนนั้น ยายอวี๋ รบกวนเจ้าไปบอกสักคำเถอะ!” หมอหลูกล่าว สายตาจ้องมองห้องที่ปิดสนิทห้องนั้น
หญิงชราลังเลครู่หนึ่งก่อนกล่าว “เช่นนั้นหมอหลูรอสักครู่ ข้าจะไปถามให้” อย่างไรเสียก็เป็นคนเมืองเดียวกัน เขาเคยช่วยนางอยู่หลายต่อหลายครั้ง อีกทั้งเขาก็มีคนรู้จักในเมืองมากมาย คงไม่เป็นการดีแน่หากนางปฏิเสธ
“ภูตหมอ ข้าเข้าไปได้หรือไม่” นางเคาะประตูพลางเรียก
“เข้ามาเถอะ!” เฟิ่งจิ่วที่อยู่ในห้องกล่าว เก็บตำราในมือ เห็นประตูห้องถูกผลักเข้ามาแล้ว หญิงชราเดินเข้ามาก่อนจะปิดประตู
“ภูตหมอ หมอหลูมาที่นี่ เขาคือหมอที่ร้านขายยานั้น นับว่าเป็นบุคคลที่มีเกียรติคนหนึ่งในเมือง วันนี้เขามาเยือนถึงที่ด้วยตนเอง ข้าไม่อาจไล่เขาออกไปได้” หญิงชรากล่าวเสียงเบา จากนั้นจึงมองเฟิ่งจิ่วแล้วกล่าวอีก “เขาบอกว่าอยากพบท่าน ไม่ทราบว่า…”
ได้ยินดังนั้นแล้ว เฟิ่งจิ่วจึงเอ่ยเสียงเรียบ “ให้เขากลับไปเถอะ! ข้าไม่พบ”
“ตกลง” หญิงชราตอบรับ คราวนี้นางออกไปข้างนอก ปิดประตูเรียบร้อย แล้วพูดกับหมอหลูที่คอยท่าอยู่ในลานบ้านว่า “ภูตหมอบอกว่าไม่พบ หมอหลู ข้าว่า…”
“ก็ได้!” หมอหลูไม่ได้ดึงดันเช่นกัน เพียงกล่าวว่า “อวี๋อันอาการดีขึ้นแล้วจริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะกลับไปก่อน” พูดแล้วเขาก็หมุนกายจากไป
หลังจากพ้นประตูไปแล้ว เขาหันไปมองลานเล็กแห่งนั้น แวววูบไหวอยู่บ้าง ภูตหมอ? หมอที่ครอบครองวิชาแพทย์ไม่ธรรมดาคนหนึ่งหรือ? ความสามารถของอีกฝ่ายอยู่เหนือเขา ย่อมไม่แปลกที่จะไม่ยอมพบหน้าสักครั้ง
เพียงแต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งสงสัยว่าคนผู้นี้เป็นใครกันแน่?
เฟิ่งจิ่วไม่ได้เห็นหมอหลูผู้นั้นอยู่ในสายตา ด้วยเหตุนี้หลังจากเขาไปแล้ว นางจึงอ่านตำราต่อไป คิดว่าทำลายยันต์ที่ขาซ้ายให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน เพียงแต่ขณะเดียวกันนางก็ขอให้หญิงชราช่วยนางสืบเรื่องบางเรื่อง
นั่นก็คือสืบว่าในเมืองมีใครป่วยหนักหรือไม่ ไปจนถึงชื่อเสียงของคนที่ล้มป่วยเป็นอย่างไรบ้าง
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับหญิงชรา อย่างไรเสียออกจากบ้านไปจ่ายตลาดก็ได้พบคนคุ้นเคยและสนทนากันอยู่แล้ว พูดเรื่องสดใหม่เกี่ยวกับในเมือง ไปจนถึงเรื่องซุบซิบบางอย่าง หญิงชราฟังเฟิ่งจิ่วกำชับแล้วก็ยินดีที่จะไปสืบให้เป็นอย่างยิ่ง อย่างไรเสียนางก็ช่วยบุตรชายตนเอาไว้ อีกทั้งไม่เก็บเงินอีกต่างหาก
ดังนั้นหลังจากเฟิ่งจิ่วช่วยฝังเข็มให้อวี๋อันเป็นครั้งที่สาม รวมไปถึงฟังหญิงชราเล่าให้ฟังว่าที่ไหนในเมืองมีคนป่วยหนักบ้าง ครั้นเมื่อได้ยินว่ายังมีครอบครัวที่ใจดีมีเมตตาอยู่ นางก็คิดที่จะไปดูถึงที่ด้วยตาตนเองสักหน่อย
เพียงแต่พอคิดถึงตรงนี้แล้ว ก็ให้รู้สึกว่าทิศทางกลับตาลปัตรอยู่บ้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นคนป่วยมาตามหานาง ตอนนี้กลับเป็นนางที่ไปหาคนป่วยถึงหน้าประตูบ้าง ช่างคิดไม่ถึงเลยจริงๆ
“ตอนนี้อวี๋อันไม่เป็นไรแล้ว ข้าควรจากไปแล้วเช่นกัน” เฟิ่งจิ่วบอกลาหญิงชรา อีกทั้งยังมอบเงินให้นางจำนวนหนึ่ง “เจ้ารับเงินนี้ไว้เถอะ! จะได้ช่วยดูแลร่างกายของอวี๋อันต่อไปได้”
หญิงชราเห็นดังนั้นแล้วชะงักไป รีบโบกมือยกใหญ่ “ใช้ได้ที่ไหนกัน! ไม่ได้ๆ ภูตหมอรีบเก็บกลับไป”