เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3226 ช่วยคน ตอนที่ 3227 ดินแดนเสวียนอู่
ตอนที่ 3226 ช่วยคน
“พวกนั้นส่งเขากลับมา ทิ้งเงินจำนวนหนึ่งไว้ให้แล้วไม่มาอีกเลย ข้าไปตามหมอทั่วทุกที่ ตามคนมาดูเขา แต่ทุกคนล้วนบอกว่าไม่มีหนทางแล้ว” หญิงชราหลั่งน้ำตา จากนั้นก็มองไปที่เฟิ่งจิ่ว “ท่านเซียน ท่านมีวิธีช่วยบุตรชายข้าใช่หรือไม่ ท่านต้องมีวิธีแน่ๆ ใช่หรือไม่”
เฟิ่งจิ่วมองนางครั้งหนึ่ง พยักหน้า “วางใจเถอะ! บุตรชายเจ้าไม่ตายแล้ว”
ฟังดังนั้นแล้ว หญิงชรารู้สึกดีใจมากจนน้ำตาไหล “ข้ารู้อยู่แล้ว ข้ารู้อยู่แล้วว่าบุตรชายข้าไม่มีทางตาย ข้ารู้ ข้ารู้…”
“น่าจะเป็นเพราะไม่ได้จัดการบาดแผลบนร่างกายให้ดี เจ้าช่วยข้าถอดเสื้อผ้าของเขาออกที จะได้ตรวจดูหน่อย” เฟิ่งจิ่วบอก จากนั้นจึงถอยไปข้างๆ
อ่านนิยายแปล ก่อนใคร
“ได้ๆ” หญิงชราตอบรับก่อนจะมาช่วยข้างหน้า ไม่นานก็ถอดเสื้อผ้าของบุตรชายออกจนหมด เหลือเพียงกางเกงชั้นใน
เฟิ่งจิ่วก้าวเข้าไปมองดูครั้งหนึ่ง สายตาตกลงบนท้องของเขา ตรงนั้นมีรอยสีแดงเลือดยื่นไปยังด้านบน ยื่นไปจนถึงตรงหัวใจ นางให้หญิงชราช่วยพลิกตัวบเขา จากนั้นก็ตรวจดูอีกรอบหนึ่ง สุดท้ายจึงพบบาดแผลที่เอวด้านหลังด้วย
บาดแผลนั้นมีเพียงจุดสีแดงเหมือนไม้จิ้มฟัน ไม่ได้เน่าเปื่อย ไม่มีรอยอะไรอย่างอื่นเช่นกัน หากไม่มองดูให้ดีอาจคิดว่าเป็นเพียงไฟแดงเม็ดหนึ่งเท่านั้น
“พลิกตัวเขาอีกครั้ง ให้เขานอนคว่ำเถอะ”
เฟิ่งจิ่วบอก สอนหญิงชราว่าต้องทำอย่างไรบ้าง ก่อนหยิบเข็มเงินออกมาวางแผ่ที่ข้างเตียงไปพลาง
เห็นเข็มเงินเหล่านั้นแล้ว หญิงชราพลันรู้สึกเป็นกังวลใจขึ้นมา ขณะนี้ทั้งเครียดเกร็ง ทั้งเป็นห่วง เข็มเงินยาวๆ เหล่านั้นกำลังจะแทงเข้าสู่ร่างกายของบุตรชายนางหรือ? หากแทงผิดตำแหน่งแล้วจะ…
คิดถึงตรงนี้แล้ว นางกำลังคิดเอ่ยปาก แต่กลับเห็นเข็มเงินเล่มหนึ่งแทงเข้าไปแล้ว นางทำได้เพียงกลั้นใจเอาไว้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินเสียงของท่านเซียนเอ่ยวาจาในตอนนี้
“เขาถูกพิษชนิดหนึ่งเข้า อันดับแรกนอนหลับไม่ได้สติ ต่อมาร่างกายจะรุ่มร้อน จากนั้นลมหายใจสับสน อาจชักเกร็งเป็นครั้งคราว เขามีสภาพอย่างตอนนี้มาสองสามเดือนแล้วกระมัง นี่เข้าช่วงสุดท้ายแล้ว หากวันนี้ไม่ได้เจอข้า คาดว่าบุตรชายเจ้ารอดไม่ถึงสามวันแน่”
เสียงของเฟิ่งจิ่วดังมาแผ่วเบา หญิงชราฟังแล้วตกตะลึงเป็นอันดับแรก ก่อนจะปรากฏความรู้สึกดีใจขึ้นในแววตา นางไม่ได้บอกอาหารเหล่านี้กับท่านเซียน แล้วท่านเซียนรู้ได้อย่างไร? นี่แสดงว่ามีคนช่วยบุตรชายนางได้แล้วจริงๆ
เวลาผ่านพ้นไป หลังจากเฟิ่งจิ่วฝังเข็มให้บุรุษที่อยู่บนเตียงเสร็จแล้ว นางก็ถอนเข็มเงินทั้งหมดออก ก่อนจะหยิบโอสถเม็ดหนึ่งจากในห้วงมิติยัดใส่ปากเขา ทั้งยังเทของเหลววิญญาณจำนวนหนึ่งใส่ปากเขาด้วย หลังจากจัดการทั้งหมดนางจึงล้างมือแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆ
“ท่านเซียน บะ…บุตรชายข้าเป็นอย่างไรบ้าง” หญิงชรามองเห็นทุกกระบวนการ อาจเพราะมองเห็นภาพที่เฟิ่งจิ่วช่วยเหลือบุตรชายของนาง ด้วยเหตุนี้ดวงตาที่เดิมทีเต็มไปด้วยความสิ้นหวังนั้นพลันเปลี่ยนกลับมาเป็นมีชีวิตชีวา แม้แต่บุตรชายนางเองก็ดูสดใสขึ้นไม่น้อย
“ยังต้องฝังเข็มอีกสองสามรอบ หลังจากนั้นน่าจะไม่เป็นไรแล้ว”
ครั้นฟังคำพูดนั้น หญิงชราเผยรอยยิ้มเบิกบานใจจนฉายชัดไปถึงดวงตา “ดียิ่งนักๆ! ท่านเซียน ท่านพักผ่อนสักครู่ก่อน หรือจะไปพักที่ห้องข้างๆ ก่อนก็ได้ ข้าจะไปทำอาหาร ข้าจะไปทำอาหารเดี๋ยวนี้ ข้าต้องขอบคุณท่านเซียนอย่างดีที่สุด ขอบคุณท่านเซียนที่ช่วยบุตรชายข้า…”
เห็นหญิงชราพูดไปพลาง เดินไปข้างนอกไปพลาง เฟิ่งจิ่วยิ้มออกมา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปข้างนอกบ้าง นางมองท้องฟ้า ในใจกำลังคิดว่า ‘ไม่รู้เหมือนกันว่าที่นี่คือที่ไหน แต่ได้ใช้วิชาแพทย์ช่วยคน ความรู้สึกนี้ช่างยอดเยี่ยมมากจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่มีคนขอบคุณ ยิ่งเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมเช่นนั้น…’
……….
ตอนที่ 3227 ดินแดนเสวียนอู่
หญิงชราซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง แม้ในบ้านไม่มีเงินทองอะไรเหลือเพราะการจ้างหมอมารักษาก่อนหน้านี้ แต่นางยังคงจับไก่แก่ตัวหนึ่งในบ้านมาตุ๋นเป็นน้ำแกง ไปจนถึงผัดผักสองสามชนิดง่ายๆ มารับรองเฟิ่งจิ่ว
ฝ่ายเฟิ่งจิ่วใช้เวลานี้ทำความสะอาดตนเองอยู่ในห้องข้างๆ อย่างน้อยแม้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอย่างอื่นได้ ก็ต้องทำให้ร่างกายสะอาดสักหน่อย
“ท่านเซียน กินข้าวได้แล้ว” หญิงชรานำอาหารมาวางไว้ข้างโต๊ะ เฟิ่งจิ่วที่อยู่ในห้องตอบรับเสียงหนึ่ง
“มาแล้ว”
ไม่นานนักเฟิ่งจิ่วก็ผลักประตูเดินออกมา แม้บนร่างกายยังคงสวมเสื้อผ้าเก่าขาด อีกทั้งเดินกะโผลกกะเผลก แต่ผมสีดำขลับถูกรวบขึ้นแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงหลังจากทำความสะอาด
ตอนมองเห็นใบหน้าของเฟิ่งจิ่ว หญิงชรายิ่งเชื่อว่าคนผู้นี้ก็คือเซียน เซียนที่มาช่วยบุตรชายของนาง หากเป็นคนทั่วไปจะมีใบหน้างดงามล่มเมืองเช่นนี้ได้หรือ?
เฟิ่งจิ่วใช้ไม้เท้าพยุงมานั่งลงที่ข้างโต๊ะ ก่อนกล่าวกับหญิงชราว่า “ไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านเซียนหรอก เรียกข้าว่าภูตหมอก็พอ”
“ได้ๆ” หญิงชรากล่าวก่อนจะเติมข้าวให้นาง
เฟิ่งจิ่วเห็นว่ามีถ้วยเพียงใบเดียวจึงถาม “ผู้อาวุโส นั่งลงกินด้วยกันเถอะ!”
“เอ่อ…”
“นั่งลงกินด้วยกัน ข้ายังมีเรื่องบางอย่างอยากพูดกับเจ้า”
“เช่นนั้นก็ได้” หญิงชรากล่าวตอบ นางไปหยิบถ้วยและตะเกียบมาจากห้องครัว จากนั้นก็นั่งลงกินด้วยกัน
เฟิ่งจิ่วเล่าสถานการณ์ของบุตรชายหญิงชราให้นางฟังระหว่างกินข้าวอย่างง่ายๆ จนกระทั่งกินเสร็จ นางวางถ้วยและตะเกียบลง “อย่างมากพรุ่งนี้เช้าเขาก็ฟื้นแล้ว แต่ยังต้องค่อยๆ ฟื้นฟูร่างกายต่อไปอีก”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิ่งจิ่ว หญิงชราผู้นั้นก็กล่าวขอบคุณเฟิ่งจิ่วด้วยความซาบซึ้ง อย่างไรเสียคนที่หมอหลายคนบอกว่าไม่มีทางรอด กลับจะฟื้นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้แล้ว พักรักษาตัวอีกพักหนึ่งก็จะหายดี เช่นนี้แล้วจะไม่ให้นางตื่นเต้นได้อย่างไร
นั่นเป็นถึงบุตรชายของนางเชียวนะ! ในที่สุดบุตรชายนางก็พ้นเคราะห์ตายแล้ว ดียิ่งนัก!
“ผู้อาวุโส ที่นี่คือที่ไหน เหตุใดคนที่ข้าเห็นในเมืองล้วนมีพลังเร้นลับ แต่ไม่มีใครมีพลังวิญญาณเลยเล่า” เฟิ่งจิ่วถามข้อสงสัยในใจออกไป สายตามองไปยังหญิงชรา
เมื่อได้ยินคำถาม หญิงชราคล้ายกับแปลกใจอยู่บ้าง “ภูตหมอไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนหรือ” นางมองเฟิ่งจิ่ว เห็นนางส่ายหน้าพร้อมสีหน้าจริงจังถึงค่อยกล่าว “ภูตหมอต้องเป็นผู้สูงส่งเร้นกายแน่ ถึงได้ไม่รู้เช่นนี้ ที่พวกเราอยู่กันที่นี่คือแผ่นดินใหญ่เสวียนอู่ ส่วนหนึ่งของโลกเบื้องบน ที่นี่นอกจากคนธรรมดาที่ฝึกบำเพ็ญได้แล้ว ก็มีแต่ผู้ฝึกเร้นลับที่ฝึกวิชาเสวียนอู่ได้ ส่วนผู้ฝึกจิตวิญญาณที่ภูตหมอว่า ข้าผู้ชรารู้เพียงว่าอยู่ในเมืองใหญ่เหล่านั้น ปรมาจารย์โอสถวิญญาณเหล่านั้นต่างหากที่เป็นผู้ฝึกจิตวิญญาณ ส่วนอื่นกลับไม่เคยได้ยิน”
หญิงชรากล่าวแล้วมองเฟิ่งจิ่ว “ข้าว่าภูตหมอน่าจะเป็นปรมาจารย์โอสถวิญญาณกระมัง มีเพียงปรมาจารย์โอสถวิญญาณถึงครอบครองความสามารถวิชาแพทย์ที่ยอดเยี่ยมอัศจรรย์เช่นนี้ บุตรชายข้าโชคดีจริงๆ ถึงได้พบปรมาจารย์โอสถวิญญาณอย่างภูตหมอ”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะ ก่อนจะค่อยๆ รู้สึกประหลาดใจ ส่วนหนึ่งของโลกเบื้องบนหรือ? เช่นนั้นก็หมายความว่าที่นี่ยังคงเป็นโลกเบื้องบน เพียงแต่ไม่ใช่ดินแดนเดียวกันอย่างนั้นหรือ?
ความยิ่งใหญ่ของโลกเบื้องบนไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้ ชายชรามีความสามารถมากจริงๆ ค่ายกลเคลื่อนย้ายส่งนางมาอยู่ที่นี่ได้ ช่างไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง
หลังจากสอบถามจนได้ความคร่าวๆ แล้ว หญิงชราก็ไปจัดการธุระอย่างอื่นต่อ ส่วนนางหลังกลับถึงห้องแล้วก็ปลีกตัวเข้าไปฝึกบำเพ็ญในห้วงมิติ จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น…