เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3224 ดูถูก ตอนที่ 3225 คนแรก
ตอนที่ 3224 ดูถูก
“โอ๊ย!”
เพราะขาซ้ายของนางไร้เรี่ยวแรง กอปรกับอีกฝ่ายมีพลังเร้นลับ แรงกายมีไม่น้อย เมื่อถูกดันจนล้มลงกับพื้นฝ่ามือของนางก็ขูดเข้ากับทรายและหินบนพื้นจนเกิดแผลถลอก เลือดออกเล็กน้อย
“ไปๆๆ รีบไป!” ทหารยามตะโกนเสียงกร้าว ขาดเพียงก้าวเข้ามาใช้เท้าถีบแล้ว
เฟิ่งจิ่วค้ำไม้เท้าลุกขึ้นยืน มองทหารยามสองคนครั้งหนึ่ง “ข้าไม่ใช่ขอทาน”
ทหารยามพิจารณาคนตรงหน้า เสื้อผ้าเก่าขาด อีกทั้งใช้ไม้เท้าเดินกะเผลก บนใบหน้าดำเป็นปื้นๆ มองใบหน้าเดิมไม่ออก อีกทั้งผมเผ้ายุ่งเหยิงปล่อยสยาย มองอย่างไรก็เป็นขอทานคนหนึ่ง
“ไสหัวไป! ไสหัวไป!” ทหารยามโบกมือไล่ ไม่ให้นางเข้าไป
เฟิ่งจิ่วเห็นดังนั้นแล้วหยิบตราสถานะออกมาจากในห้วงมิติ “พวกเจ้าดูให้ชัดเจน ข้าเป็นหมอคนหนึ่ง ไม่ใช่ขอทาน”
เมื่อเห็นตราสถานะนั้นแล้ว ทหารยามสองคนต่างก็ชะงักไปเช่นกัน “เจ้าเป็นหมออย่างนั้นหรือ” พวกเขาพิจารณาเฟิ่งจิ่วตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทางไม่อยากเชื่อ “เจ้าคงไม่ได้ขโมยตราสถานะนี้มาหรอกกระมัง”
เฟิ่งจิ่วยิ้มมุมปาก ชำเลืองมองสองคนนั้นครั้งหนึ่ง “ตราสถานะของหมอจะถูกขโมยได้ง่ายๆ หรือ พวกเจ้าไปขโมยมาให้ข้าดูสักอันเป็นอย่างไร”
ดังนั้นทหารยามทั้งสองพลันสบตากันครั้งหนึ่ง เดินไปพูดพึมพำไป สุดท้ายจึงส่งสัญญาณว่า “เข้าไปเถอะ! แต่สภาพเช่นนี้เกรงว่าเข้าไปแล้วคงไม่มีที่พักอาศัยเช่นกัน”
ทหารยามสองคนกล่าว ไม่สนใจเฟิ่งจิ่วอีก เพียงเดินกลับไปอารักขาที่ประตูเมือง ตรวจตราคนเข้าออกเมืองต่อไป
เฟิ่งจิ่วเก็บตราสถานะ หลังจากเดินกะเผลกเข้าไปในข้างในแล้วก็มองดูครั้งหนึ่ง คนข้างในส่วนใหญ่มีพลังเร้นลับดังคาด ไม่ได้มีพลังวิญญาณ
นางเดินไปถึงร้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็เห็นคนยื่นมือออกมาผลักนาง คราวนี้นางเบี่ยงตัวหลบการผลักของคนผู้นั้น ก่อนจะมองไปที่อีกฝ่าย
“เจ้าทำอะไร” เฟิ่งจิ่วมองชายฉกรรจ์ผู้นั้น มุ่นคิ้วเล็กน้อย
“ขอทานผู้นี้ ใครอนุญาตให้เจ้าเข้าเมือง อีกทั้งยังเดินมาใกล้ร้านของข้าอีก คิดจะทำลายการค้าขายของข้าหรืออย่างไร ไปๆๆ! ไสหัวไป! ไม่ดูสารรูปของตนเองเสียบ้างเลย”
เฟิ่งจิ่วกวาดสายตามองคนผู้นั้นอย่างเย็นชา ไม่ได้ตีฝีปากกับเขาเช่นกัน เพียงเดินไปข้างหน้าต่อไป ทว่าไม่ว่านางเดินเข้าใกล้ร้านค้าขนาดเล็กหรือโรงเตี๊ยมเหล่านั้น ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ก็ถูกคนไล่ออกมาแล้ว
นางเดินอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งวันเต็มๆ เห็นสีท้องฟ้ามืดลงอย่างต่อเนื่อง กระนั้นก็ยังหาสถานที่พักอาศัยไม่ได้ นางคิดดูแล้ว ในเมื่อหาสถานที่พักอาศัยไม่ได้ เกรงว่าคืนนี้คงต้องนอนข้างนอกแล้ว
แต่ตอนที่นางเตรียมตัวจะจากไปนั้นเอง กลับเห็นหญิงชราคนหนึ่งถูกคนในร้านขายยาไล่ออกมา และเพราะว่าออกแรงเยอะเกินไป จึงทำให้หญิงชราคนนั้นล้มลงกับพื้น ศีรษะกระแทกจนแตก มีเลือดสดๆ ไหลออกมา กระนั้นนางก็ไม่ได้สนใจบาดแผลบนหน้าผากของตนเอง กลับตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาอ้อนวอน
“หมอหลู ท่านตามข้าไปดูบุตรชายข้าหน่อยเถอะ! เขาไม่ไหวแล้วจริงๆ ข้าขอร้องท่านแล้ว ขอร้องท่านแล้ว…” หญิงชราโขกศีรษะพลางอ้อนวอน รอบข้างมีคนอยู่ไม่น้อย แต่กลับมีแต่เสียงวิพากษ์วิจารณ์และมองดูด้วยสายตาดูถูก คนในร้านขายยายิ่งไม่ยอมโผล่หน้าออกมา ด้วยไม่อยากสนใจอย่างเห็นได้ชัด
“ยายแก่ตระกูลหลี่ก็น่าสงสารเหมือนกันนะ สามีจากโลกนี้ไปนานแล้ว นางเลี้ยงบุตรชายให้เติบใหญ่ด้วยความยากลำบากเพียงลำพัง บุตรชายผู้นี้ถูกเลือกเป็นทหารในที่สุด หลังจากมีชีวิตที่ดีอยู่ไม่กี่ปี บุตรชายของนางก็ถูกหามกลับมา วันนี้นอนอยู่ที่บ้านอาการร่อแร่ น่าจะไม่รอดแล้วเช่นกัน”
……….
ตอนที่ 3225 คนแรก
เฟิ่งจิ่วยืนมองอยู่ไม่ไกล ได้ยินคนข้างกายสนทนากัน จากนั้นนางก็มองไปยังหญิงชราที่ส่งเสียงอ้อนวอนคนนั้นอีกครั้ง คนของร้านขายยาไม่เห็นใจนางเลยสักนิด ท้องฟ้ามืดลงแล้ว คนที่มองดูอยู่รอบๆ ก็ทยอยแยกย้ายกันไป เหลือเพียงหญิงชราที่อ้อนวอนอยู่ตรงนั้น ทันใดนั้นนางก็ค้ำไม้เท้าเดินไปข้างหน้า
“บุตรชายของเจ้าป่วยเป็นอะไร” เฟิ่งจิ่วถาม มองหญิงชราที่มีสีหน้าเจ็บปวดสิ้นหวังผู้นั้น
ตอนหญิงชราได้ยินเสียง นางเงยหน้าขึ้นมองแล้วเห็นคนที่เหมือนกับขอทานคนหนึ่ง เมื่อลองเช็ดน้ำตาแล้ว นางจึงเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าไร้เรี่ยวแรง พร้อมกับแววตาสิ้นหวังจนแทบขาดใจตาย “ไม่รู้ว่าป่วยเป็นอะไร หมอล้วนวินิจฉัยไม่ได้ ไม่มีใครยอมช่วยเขา ไม่มีใครยอมช่วยพวกเรา…”
ตอนนี้นางกำลังคิดว่าหากบุตรชายของนางตาย นางจะตายตามไปด้วยอย่างแน่นอน อย่างไรเสียญาติของนางล้วนตายจากไปหมดแล้ว หญิงชราอย่างนางมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ไม่มีค่าอะไร
“ข้าช่วยเขาได้ พาข้าไปดูหน่อยเถอะ!” เฟิ่งจิ่วกล่าว ยื่นมือไปประคองหญิงชราให้ลุกขึ้น
อาจเป็นเพราะถึงจุดที่สิ้นหวังที่สุดแล้ว เมื่อได้ฟังดังนั้น หญิงชราพลันดวงตาเป็นประกาย “เจ้าช่วยบุตรชายข้าได้หรือ เจ้าเป็นหมอใช่หรือไม่ ไม่ๆ เจ้าต้องเป็นเซียนที่มีความสามารถมากแน่ เจ้าต้องเป็นเซียนเร้นกายอย่างแน่นอน”
คล้ายกับปลอบใจตนเอง คล้ายกับอยากมอบความหวังสุดท้ายให้ตนเอง นางไม่ได้สงสัยในฐานะและความสามารถของเฟิ่งจิ่ว กลับกันนางเห็นเฟิ่งจิ่วเป็นหมอผู้ไม่เปิดเผยตัวตน อีกทั้งยังเห็นเฟิ่งจิ่วเป็นเซียนที่จะช่วยบุตรชายของนางได้
ดังนั้นนางจึงพาเฟิ่งจิ่วกลับบ้าน หลังเฟิ่งจิ่วและหญิงชราจากไปแล้วนั้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินออกมาจากร้านขายยา ส่ายหน้าพลางมองทางที่พวกนางจากไปก่อนถอนใจออกมาเสียงหนึ่ง “คนใกล้ตาย ใครเล่าจะช่วยได้”
เสี่ยวเอ้อร์ในร้านก็เดินตามออกมาเช่นกัน มองคนที่จากไปไกลครั้งหนึ่ง ยิ้มพลางว่า “ท่านหมอหลู ขอทานคนนั้นบอกว่าช่วยได้ แต่ข้าว่านางน่าจะหาที่ซุกหัวนอนกระมัง! ในเมืองนี้ไม่มีใครมีวิชาแพทย์สูงล้ำเหนือกว่าท่านหมอหลูแล้ว คนที่แม้แต่ท่านก็หมดหนทางรักษา แล้วขอทานคนหนึ่งจะช่วยได้อย่างไร”
อีกด้านหนึ่ง เฟิ่งจิ่วตามหญิงชราคนนั้นกลับไปถึงบ้านแล้ว ลานบ้านเล็กเรียบง่าย ในลานมีข้าวของกองไว้มากมาย บ้านหลังนี้มีห้องอยู่หลายห้อง หญิงชราพานางเข้าไปในห้องหนึ่งในนั้น ก่อนจะมาถึงตรงหน้าของคนที่นอนอยู่บนเตียง
“เขาก็คือบุตรชายของข้า ท่านเซียน ท่านรีบดูบุตรชายข้าหน่อย ท่านต้องช่วยบุตรชายข้าได้แน่ เขาเป็นบุตรชายที่กตัญญูคนหนึ่ง หากเขาตายไป ข้า…ข้าอยู่ไปก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว!”
หญิงชราหลั่งน้ำตา น้ำเสียงเศร้าโศกและจนปัญญา นั่นเป็นความสิ้นหวังของมารดาชราผู้หนึ่ง ความสิ้นหวังที่ไม่มีที่ใดให้ไปขอความช่วยเหลือทำให้นางรู้สึกอยากตาย
เฟิ่งจิ่วปลอบใจ “ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าขอดูเขาก่อน ท่านช่วยยกน้ำสะอาดเข้ามาสักกะละมังเถอะ!”
“ได้ๆ” หญิงชราตอบรับ เช็ดน้ำตาไปพลาง เดินออกไปข้างนอกไปพลาง
เฟิ่งจิ่วมองคนที่อยู่บนเตียงก่อนครั้งหนึ่ง เป็นชายร่างกายกำยำอายุราวสามสิบกว่า เพียงแต่วันนี้เขากลับผอมจนดูไม่ได้ ขณะนี้กำลังนอนหลับ ลมหายใจอ่อนแรงเป็นอย่างยิ่ง
หลังจากนางจับชีพจรดูอย่างละเอียดแล้ว นางพลันรู้สึกประหลาดใจ ขณะจะชักมือกลับมา หญิงชราก็ยกน้ำสะอาดเข้ามาแล้ว นางจึงล้างมือในน้ำสะอาดก่อนพร้อมกับถามว่า “เข้าไปปฏิบัติหน้าที่แล้วกลายเป็นแบบนี้หรือ”
หญิงชราพยักหน้าหงึกหงัก “ใช่ เขาออกไปปฏิบัติหน้าที่แล้วกลายเป็นแบบนี้ บุตรชายข้าอยู่ที่กองทหารหลายปีมาก ก่อนหน้านี้ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย แต่ไม่ได้เจ็บหนักเช่นครั้งนี้”