ถ้าผมเกิดใหม่ใน RPG? (So What if it’s an RPG World !?) - ตอนที่ 37
ตอนที่ 37 เหล่าทหารรับจ้างตัวปลอม
หนึ่งวันผ่านไป ประตูเมืองเฮอแลนโดอาณาจักรเอสก็มีคนที่ใส่ชุดเหมือนทหารรับจ้างปรากฏตัวอยู่ไม่ต้องบอกก็รู้ มันคือพวกผมเองแหละ
แกเบรียลใส่ชุดที่หน้าตาเหมือนบาทหลวง ผมสีขาวอมเทารวมกับชุดคลุมยาวที่ซักจนซีดพร้อมทั้งจี้กางแขนที่แขวนบนแผ่นอก ดูยังไงก็เหมือนเป๊ะ แต่มันแน่อยู่แล้ว ยังไงเมื่อก่อนเขาก็เป็นบาทหลวงนี่นา
ส่วนโอยาโดะกลับสวมชุดนักฆ่า เกราะอ่อนสีดําพร้อมกับมีดสั้นคู่ที่อยู่ตรงเอว เส้นผมสีดําที่ถูกผมเปลี่ยนสีถูกผูกไว้หลังศีรษะโชคดีที่โจรพวกนั้นเตรียมเสื้อผ้าที่แตกต่างกันไว้ให้โอยาโดะเยอะแยะทําให้สะดวกต่อพวกเรา
ส่วนผมเหรอ ตัวเลือกผมมีเยอะแยะ ยังไงซะการเปลี่ยนใบหน้าก็กลายเป็นชีวิตประจําวันของผมไปแล้วแต่เพื่อความสะดวกผมเลยเปลี่ยนทรงผมกับหน้าตาให้เหมือนกับตอนอยู่ในสถาบันแต่ชุดบนตัวกลับสวมเกราะ อ่อนสีเทาที่พวกโจรทิ้งไว้ ยังไงซะบนเกราะก็มีร่องรอยความเสียหายเต็มไปหมดมองไปก็เหมือนกับผ่านต่อสู้การมาเป็นเวลานาน
แล้วผมยังพบว่าอาวุธระยะประชิดก็พอใช้ได้ ดังนั้นเลยแบกดาบไว้ข้างหลัง
“เลียนแบบได้เหมือนดีนี่”
นี่คือความเห็นที่แกเบรียลบอกผม สถานการณ์จริงเป็นไงผมกลับไม่รู้
แต่ว่า…สถานการณ์จริงคือพวกเราตรงเข้าไปในเมืองได้เลย ผู้คุ้มกันที่ประตูไม่แม้แต่จะมองพวกเราเลย
“ข้าเคยบอกแล้วที่นี่เป็นเมืองชายแดนที่วุ่นวาย ไม่มีใครสนใจคนจําพวกทหารรับจ้างหรอก”
“นั่นสินะ…”
ตั้งแต่เข้าเมืองมาผมก็เริ่มสังเกตสถานการณ์ของเมืองได้แล้วกําแพงเมืองดูเหมือนจะผ่านการซ่อมแซมมาหลายครั้งดูได้จากสีที่แตกต่างกันควรจะบอกว่าสมกับเป็นเมืองชายแดนแล้วสินะ
อีกทั้งถ้าเทียบภายในเมืองกับเมืองหลวงแล้วคงแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวลวดลายกับสิ่งปลูกสร้างที่เก่าแก่ชํารุดรู้สึกเหมือนอยู่คนละยุคกับเมืองที่ผมเคยเห็นมาเลย
บ้านที่ดูเรียบง่าย ที่พักอาศัยที่กําแพงชํารุดทรุดโทรมอย่างหนักรู้สึกเหมือนเมืองเพิ่งผ่านพายุทอร์นาโดมาเลย
“ที่นี่ค่อนข้างอยู่ติดกับข้างนอกน่ะ ความเสียหายเลยค่อนข้างรุนแรงสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ข้างในก็ดีขึ้นหน่อย”
บางทีอาจเป็นเพราะสังเกตเห็นสีหน้าของผม แกเบรียลจึงพูดอธิบาย
“ผมเดาว่าถนนตะวันออกหมายเลขสิบเก้าน่าจะเป็นส่วนในของเมืองสินะ”
“หืม ถนนตะวันออกหมายเลขสิบเก้าหรือ”
แกเบรียลคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะชีไปอีกด้านของถนน
“น่าจะอยู่ตรงนั้น ถ้าจําไม่ผิด”
“ฮะ”
มองตามทางที่เขาชี้ไปก็มองเห็น…ร้านอาวุธ!
เฮ้ยๆๆ ที่อยู่ไม่มีปัญหาจริงๆ ใช่ไหม ร้านอาวุธที่เก่าชํารุดแบบนี้…นึกไม่ถึงว่าจะเป็นตําแหน่งต่อไปของเควสต์ยังไงก็ตกแต่งให้มันดีๆหน่อยได้ไหมเนี่ย!
“สถานที่ที่เกี่ยวข้องคงไม่ได้อยู่ที่นั่นหรอกนะ”
“อ่า บนรายงานบอกไว้แบบนี้นี่”
“งั้นเหรอ…”
อีกฝ่ายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“นี่ก็ไม่ใช่ว่าจะเข้าใจไม่ได้ไปซะทีเดียว ถึงอย่างไรสถานที่ที่ดูไม่น่าเป็นกองบัญชาการได้ก็ยิ่งมีโอกาสใช้เป็นที่ซ่อนของสําคัญ”
“หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ งั้นตอนนี้พวกเราจะทํายังไง”
“เรื่องนี้ ต่อให้เจ้าถามข้า ข้าก็ไม่รู้ ถึงอย่างไรพวกเราก็ไม่มีทางไปโจมตีพวกเขาตรงๆ ตอนกลางวันแสกๆหรอกต่อให้อยากทําอะไรก็ต้องรอจนถึงกลางคืน”
“นั่นสิ โอยาโดะคิดว่าไงบ้างล่ะ”
“พี่ถามข้าด้วย ดีใจจัง คือว่า…ข้าคิดว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นแบบนั้นจริง แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่จะไม่มีหนทางอย่างไรตอนนี้พวกเราก็สามารถสืบสถานการณ์ของอีกฝ่ายได้นิดหน่อย ที่นั่นเป็นถึงร้านอาวุธ ในเมื่อเปิดร้านอยู่ ย่อมเข้าออกได้ตามสบายสิ”
“พูดแล้วก็ถูกงั้นพวกเรา…”
“ไม่ได้นะ อย่างน้อยพี่ชายต้องเปลี่ยนอาวุธบนตัวสิ ถึงชุดเกราะจะเป็นของธรรมดา แต่ดาบนั่นเป็นสินค้าพิเศษของร้านอาวุธที่อยู่ภายใต้ตระกูลสมิว ด้านบนมีเครื่องหมายตระกูลสมิวทั้งยังมีลวดลายซ่อนไว้ด้วย”
พูดจบโอยาโดะก็เดินมาข้างหลังผม แล้วกดปุ่มตรงกลางด้ามจับ เสียงดังแกรึก ตัวดาบเคลื่อนไปข้างหน้าเล็กเผยให้เห็นของที่ซ่อนอยู่ในด้ามจับ
“นี่มัน…ม้วนกระดาษ
“อม ที่จริงแล้วอาวุธทุกชิ้นจะพกม้วนหมอกทึบสายลมเอาไว้ เพื่อสะดวกในการหลบหนี”
โอยาโดะหยิบมันออกมา จากนั้นโยนมาไว้ที่มือผม
“ก็ประมาณนี้แหละ”
“ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันก็คิดเหตุผลดี ๆ ได้แล้ว”
ผมเก็บม้วนกระดาษไว้ในแหวนแล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
“ยินดีต้อนรับ ท่านลูกค้า ต้องอาวุธแบบใดกัน”
มองเห็นพวกเราสามคนเดินเข้าร้านมา พนักงานขายก็เข้ามาถามทันที
“ฮ่าๆ ดาบของผมมันพังตอนผจญภัยน่ะ เพราะงั้นเลยอยากหาอาวุธมาแทน ผมเป็นมือใหม่ของกลุ่มทหารรับห้างรู้สึกว่าดาบยาวมันไม่ค่อยเหมาะเลยอยากหาอันที่ดีกว่านี้มาแทนน่ะ”
“เช่นนี้หรือ งั้นก็วางใจเถอะ ร้านพวกเรามีอาวุธทุกประเภท ทางนั้นมีรุ่นจําลองอยู่ น้ําหนักกับความรู้สึกที่สัมผัสเหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าต้องการทดสอบก็สามารถลองได้ตามสบายตราบใดที่ไม่เป็นการรบกวนลูกค้าท่านอื่น…ฮ่าๆ ตอนนี้ก็ไม่มีลูกค้าท่านอื่นอยู่ด้วยเพราะงั้นลองได้ตามสบายเลย”
พนักงานขายของตอบกลับด้วยร
ดูเหมือนจะเป็นพนักงานที่เป็นกันเองจริงๆ แต่ว่า…เมื่อมองแบบตั้งใจก็เห็นตัวตนของเขา
มัส
เพศชาย
อายุ 24 ปี ผู้คุมตุ๊กตา เลเวล 14
เป็นกลาง เชื่อฟัง ผู้รับใช้ตระกูลสมิว ผู้คุมตุ๊กตาต่อสู้ ผู้คุมตุ๊กตาพ่อบ้าน
เป็นการแนะนําตัวที่ธรรมดาจริงๆ แต่แบบนี้ก็ยืนยันตัวตนอีกฝ่ายได้แล้ว ที่นี่คือที่มั่นของตระกูลสมิวจริงด้วย
ในเมื่อเป็นแบบนี้…
“ดีเลย พวกเราไปดูก่อนนะ”
จากนั้นผมก็เดินไปที่ข้างชั้นวางอาวุธ ก่อนจะมองดูสํารวจร้านนี้
อืม…พื้นที่ร้านเล็กกว่าที่เห็นจากข้างนอกไม่น้อยเลย ดูเหมือนจะกําแพงจะหนามาก ไม่แปลกใจเลยที่ถึงจะดูทรุดโทรม แต่กลับไม่พบรอยแตก คาดว่าร่องรอยผุพังพวกนั้นคงถูกทําขึ้นมาเท่านั้น
ต่อมาก็…พื้นปูด้วยหินอ่อน ถึงจะเป็นของราคาถูก แต่เหยียบลงไปแล้วรู้สึกหนามาก
ร้านที่สามารถใช้หินอ่อนก้อนใหญ่ได้คาดว่าคงไม่ธรรมดาแล้วโครงสร้างแบบนี้ก็น่าจะทําเพื่อปกปิดห้องใต้
แต่ว่า บนหน้าต่างห้องมียันต์ยับยั้งเวทมนตร์ คิดแล้วการจะแอบเข้ามาโดยไม่มีทักษะสักหน่อยคงเป็นไปไม่ ได้เลย
แหม รู้เท่านี้ก็พอแล้ว
พูดไป ผมก็ชักโมเดลดาบยาวกับดาบสั้นออกมาจากชั้นวางอาวุธแล้วโบกสะบัดมันสองสามครั้ง
ไม่มีความรู้สึกเลย!
“เจ้าดูเหมือนไม่ถูกใจของสิ่งนี้เลยนะ ดูเหมือนน่ะ”
“อืม ผมได้แต่รู้สึกว่ามันไม่ตรงตามที่หวัง”
“ไม่ตรงตามที่หวังหรือ เจ้า…เป็นนักเวทจริงหรือเปล่า”
คําพูดประโยคหลังนั้นพูดด้วยเสียงเบา ราวกับเป็นการพูดกับผมโดยเฉพาะ
“ทําไมพูดแบบนี้ล่ะ”
“เพราะถ้ารู้สึกเหลือบ่ากว่าแรง ก็ทําได้แค่อธิบายว่าอาวุธพวกนั้นเบาเกินไปสําหรับเจ้า เจ้าต้องใช้อาวุธที่ หนักขึ้นถึงจะสมดุลกับพลังของเจ้าแต่เจ้าเป็นนักเวทแท้ๆ…”
“แหม บอกแค่ว่าคุณมองผมเป็นตัวประหลาดก็พอแล้วแต่ที่คุณบอกว่าอาวุธที่หนักขึ้น…แล้วความหนักนี่จะวัดได้ยังไงเหรอ”
“อย่างเช่นข้า ข้ามีจี้กางเขนสองอัน อันหนึ่งที่ห้อยคอข้าเป็นสื่อกลางเวทมนตร์สายแสงเป็นเหมือนกับคทาเวทมนตร์ ส่วนกางเขนสีแดงเป็นดาบเวทมนตร์ การฝึกร่างกายจะเป็นการเพิ่มน้ําหนักเข้าไปในพลังเวทมีเพียง ตอนที่น้ําหนักไปจนถึงจุดสมดุลแล้ว การโจมตีของข้าถึงจะมีประสิทธิภาพที่สุดเพราะการฝึกร่างกายเองก็พก พาน้ําหนักไว้ด้วยอยู่แล้ว”
“แต่สําหรับอาวุธทั่วไป น้ําหนักที่มากขึ้นหมายถึงความหนาแน่นของวัสดุที่สูงขึ้นด้วยใช่ไหม”
“อืม เจ้าไม่อาจปรับเปลี่ยนมันตามใจได้ ดังนั้นสิ่งที่เจ้าต้องการคืออาวุธที่สามารถผสมผสานได้”
“ผสมผสานได้เหรอ”
“ก็คือสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับอาวุธได้ตามความต้องการ
“อ้อ ท่านลูกค้าสนใจอาวุธเชื่อมต่อไหม”
พนักงานขายคนนั้นดูเหมือนได้ยินคําพูดของพวกเรา ก็รีบตอบทันที
“อืม ที่นี่มีอาวุธเชื่อมต่อประเภทไหนบ้าง”
“หลากหลายเลยขอรับ เพียงแต่อันสุดท้ายที่ขายได้คือการผสมผสานของหอกและดาบใหญ่กับการผสม ผสานของมีดและดาบยาว”
พูดจบ อีกฝ่ายก็หยิบอาวุธสองเล่มลงมาจากบนชั้นวางด้านข้าง ฝั่งซ้ายเป็นดาบใหญ่หนึ่งเล่มส่วนอีกฝั่งเป็นดาบยาว
อีกฝ่ายเห็นท่าทางสงสัยของพวกเรา ก็ฉีกยิ้มด้วยความพอใจ จากนั้นเสียบอาวุธทั้งสองไปบนแผ่นไม้ด้านข้าง แล้วกดปุ่มด้านบน
สองด้านของดาบใหญ่เด้งออกไปสองฝั่ง เผยให้เห็นด้ามหอก ส่วนดาบยาวอีกด้าน กลับกระเทาะออกจากด้านบนและล่างกลายเป็นมีด
“ถึงจะรู้สึกประหลาด แต่ดูท่าทางจะสุดยอด!”
เป้าหมายเดิมของผมไม่ใช่การเพิ่มน้ําหนักอาวุธหรอกเหรอ แต่การเปลี่ยนแปลงส่วนประกอบแบบนี้จะมีประโยชน์ต่อการเปลี่ยนแปลงน้ําหนักจริงเหรอ
เวลาแบบนี้ควรใช้วัสดุเพิ่มน้ําหนักมาทําอาวุธมากกว่าไม่ใช่เหรอ
แต่ถึงจะรู้แบบนี้…
“เจ้าของร้าน เอาอาวุธประเภทนี้ให้ผมอย่างละชิ้น!”
อาวุธเท่ๆ แบบนี้จะไม่ซื้อได้ไง!