ถ้าผมเกิดใหม่ใน RPG? (So What if it’s an RPG World !?) - ตอนที่ 38

ตอนที่ 38 ตลาดมืดเมืองเฮอแลนโด

“ข้าขอถามหน่อยได้ไหมว่าเจ้าเอาเงินมาจากไหน”

แกเบรียลเดินออกจากร้านอาวุธแล้วถามผมด้วยใบหน้าขมขื่น

“ทําไมเหรอ”

“อ๋อ ดูท่าสวัสดิการของสมาคมเจ้าจะไม่เลวที่เดียวถึงกับซื้ออาวุธที่ไม่มีการร่ายมนตร์เลยแบบนี้”

“ฮ่าๆ…งั้นเหรอ”

สิ่งที่เหนือความคาดหมายของผมคือราคาของอาวุธพวกนี้ค่อนข้างถูกทีเดียวอาวุธเล่มหนึ่งใช้ทองเพียงแค่เหรียญเดียวถึงจะไม่มีเอฟเฟกต์เสริมแต่โบนัสพลังโจมตีกลับดูดีทีเดียว

แต่ในร้านนี้มีอาวุธเชื่อมต่อแค่สี่ประเภทเท่านั้น พวกเขาบอกว่าเป็นเพราะปริมาณการขายของประเภทอื่นที่ไม่ค่อยดีเท่าไรดังนั้นจึงไม่ได้สต็อกสินค้าไว้แต่ในเมื่อมีอาวุธที่คนบนโลกนี้ยังไม่เชี่ยวชาญแล้วผมจะเชี่ยวชาญได้ยังไงเพราะงั้นมีแค่สี่ประเภทนี้ก็คงพอแล้ว

อาวุธประเภทนี้เป็นแอดออน (add-on) ที่ผลิตออกมาตอนตระกูลสมิวสร้างตุ๊กตาอย่างเห็นได้ชัดแถมอาวุธทุกประเภทยังมีชื่อของตัวเองอีกอย่างการผสานที่สามารถสับเปลี่ยนระหว่างดาบใหญ่หรือหอกกับโล่ได้จะเรียกว่าดุดันการผสานที่สามารถสับเปลี่ยนระหว่างดาบยาวกับมีดได้จะเรียกว่าแตกหักการผสานที่สับเปลี่ยนระหว่างมีดคู่กับธนูจะเรียกว่า “เกรงขามส่วนการผสานที่สับเปลี่ยนระหว่างดาบอัศวินกับแส้จะเรียกว่า บทลงโทษถึงจะไม่รู้ว่าใครตั้งชื่อแต่ก็รู้สึกว่าท่าทางมันจะร้ายกาจจริงๆ

แต่หลังจากซื้อกลับมาแล้วผมก็เก็บอาวุธพวกนี้ไว้ในแหวนเก็บของทันทียังไงซะแถวนี้คงมีไม่กี่คนที่เต็มใจจะซื้ออาวุธที่พิเศษขนาดนี้แต่ยังไงซะทหารรับจ้างก็เลือกการใช้ได้จริงเป็นตัวเลือกแรกอยู่แล้วแถมหลังจากนี้พวกผมยังต้องแฝงตัวเข้าไปที่นี่อีก การพกอาวุธแบบนั้นไปด้วยจะดูเตะตาเกินไป

แต่ว่า…

“ตอนที่พาเราสู้

เราซื้อนวดดีไปหรือเปล่า ข้างหลังเราเหมือนจะมีคนเดินตามมาด้วยนะ”

ตอนที่เลี้ยวโค้ง ผมเหลือบเห็นคนสี่คนตามมาข้างหลัง ทุกคนมีชื่อสีแดง และเป้าหมายคือผมอย่างชัดเจน

แต่เลเวลไม่สูง แค่เลเวลสิบสี่ถึงสิบหก ดูไม่มีภัยคุกคามเท่าไร

“อืม ข้าก็เห็นแล้วแต่รอให้ถึงตลาดมืดที่พวกเราจะไปกันคนพวกนี้คงยากจะถอยแล้วละมั้ง”

หลังจากแกเบรียลชําเลืองมองก็พูดขึ้น

“แต่จะให้อีกฝ่ายรู้ว่าพวกเราไปตลาดมืดจะไม่ปลอดภัยหรือเปล่าอย่างไรซะท่าทางของเราในร้านตระกูลสมิวเมื่อครู่ก็ดูค่อนข้างโดดเด่นถ้าพวกเขาเป็นคนของคนตระกูลสมิวพวกเราก็จะไม่ปลอดภัยนะ จริงไหม พี่ ชาย”

“อืม โอยาโดะพูดถูก แต่ว่า…”

“ไว้ใจข้าได้เลยพี่ชาย ข้ารับประกันเลยว่าจะทําให้พวกเขากลับมาไม่ได้…”

“ไม่ได้!”

ผมมองโอยาโดะอย่างจริงจังพร้อมพูดว่า

“ฉันไม่รู้ว่าในความทรงจําของเธอใส่ของอะไรไว้กันแน่แต่ทุกสิ่งไม่จําเป็นต้องแก้ไขด้วยความรุนแรงนี่มันไม่ถูกต้อง”

“แต่ว่า…”

“ฉันว่ามอบภารกิจนี้ให้ลุงแกเบรียลจะดีกว่า”

พูดจบผมก็มองทางแกเบรียล

“เอ๊ะ ทําไมเป็นข้าล่ะ”

“คุณมีเวทความทรงจําไม่ใช่เหรอ แค่ดัดแปลงความทรงจําของสี่คนนี้ก็พอแล้วนี่”

“นี่มัน…นี่มันไม่สอดคล้องกับนิสัยของเจ้าเลย ทั้งที่เจ้าลงมืออย่างโหดเหี้ยมตอนกําจัดโจรพวกนั้นแม้แต่ชื่อยังไม่ถามกลับกําจัดจนสิ้นซากเลยด้วยซ้ํา”

“เพราะกําจัดคนพวกนั้นไปก็ไม่เป็นไรไง คนพวกนั้นมาจากไหนยังไม่รู้ด้วยซ้ําถ้ากิลด์ของคนพวกนี้รู้ว่าพวกเขาตายแล้วตระกูลสมิวเปิดเผยข้อมูลบางอย่างอีกจนเกิดเรื่องมาถึงตัวคุณก็คงไม่อยากจะวุ่นวายเหมือนกันใช่ไหมละ”

“พูดมีเหตุผล”

“ก็จริงนะ พี่ชายคิดได้ทั่วถึงจัง”

“ฮ่าๆ…”

มันก็ช่วยไม่ได้ ผมเห็นว่าสี่คนเมื่อกี้มีคําว่า “กิลด์ไบร์ทดรากอนอยู่ในฉายาถึงผมจะไม่รู้จักกิลด์อื่นแต่กิลด์ที่มีความอาฆาตสุดๆแบบนี้ผมยังพอรู้จักมาบ้าง

กิลด์นี้..ถ้าให้ใช้คําเดียวมาอธิบายก็คงต้องบอกว่าเป็นกิลด์ที่เกิดจากคนที่มีใจคอคับแคบขั้นสุด แค่ไปแหย่ หนึ่งในพวกเขาสักคนก็เหมือนไปแหย่รังต่อแล้วเคยมีคนหนึ่งในกิลด์แค่ไปทําร้ายหนึ่งในพวกเขาสุดท้ายพวกเขาก็ทําเหมือนแค้นคนนั้นที่ไปฆ่าพ่อ เป็นต้องฆ่าฟันเมื่อเห็นคนของกิลด์นั้นจนกระทั่งเป็นเวลาหนึ่งเดือนถึงจะสิ้นสุดพวกเขาเลยโด่งดังเพราะเรื่องนี้

อย่าไปแหยกิลด์แบบนี้เชียวไม่งั้นมันคงกลายเป็นสงครามระหว่างพวกผมสามคนกับกิลด์พวกเขาแน่แม้พวกเรามีนักเวทผู้ร้ายกาจอยู่คนหนึ่งนักบุญแห่งความมืดผู้เก่งกาจอีกคนกับนักฆ่าผู้เชี่ยวชาญวิธีฆ่าคนแบบต่างๆอีกคนแต่ว่า…การฆ่าคนก็ไม่ใช่เรื่องดีนี่นาผมไม่ได้รังเกียจที่จะยุ่งกับพวกเขาเพราะฆ่าพวกเขาไปก็ได้เงินกับค่าประสบการณ์ไม่เยอะหรอกนะ

เพราะงั้นพวกผมค่อยแก้ปัญหาแบบสงบจะดีกว่า

ดังนั้น หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง ทหารรับจ้างสี่คนก็ถูกการ์ดส่งเข้าคุกเพราะจี้ปล้นร้านอาวุธของตระกูลสมิวทุกคนไม่รู้ว่าทําไมแม้แต่คนของกิลด์ไบร์ทดรากอนก็ยังไม่รู้ จนทําได้แค่ขับไล่สี่คนนั้นไปเพราะยังไงซะพวกเขาก็ไม่ได้กล้าขนาดจะเป็นอริกับการ์ดอยู่แล้ว

ส่วนพวกผมก็มาถึงตลาดมืดในท่อระบายน้ําของเมืองเฮอแลนโดได้อย่างราบรื่นถึงจะเดินอยู่ในท่อระบายน้ําโสโครกเป็นเวลานานทั้งยังพบว่าตลาดมืดก็อยู่ในท่อระบายน้ําเหมือนกันแต่พอเห็นตลาดมีดที่เหมือนกับตลาดในวันสุดสัปดาห์ผมก็รู้สึกชื่นใจขึ้นมาที่เดียว

“งั้นตอนนี้เราแยกกัน แล้วค่อยมาร่วมตัวกันตอนห้าโมงเย็นแล้วกัน”

ผมพูดแบบนี้

“อืม”

“ได้เลยพี่ชาย”

การแยกกับสองคนนั้นเป็นข้อสรุปหลังจากปรึกษาทุกคนแล้ว ยังไงซะทุกคนก็มีความลับของตัวเองแกเบรียลก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ส่วนโอยาโดะ…แค่กๆ ใครจะรู้ว่าผู้หญิงอยากซื้ออะไรละ เวลาแบบนี้ผมควรจะออกไปเงียบๆ จะดีกว่า เพราะนี่เป็นประสบการณ์การหลบหลีกมีดหั่นผักตลอดจน “เรือสวย”1ในตลอดหลายร้อยปีถึงมันจะไม่ใช่ประสบการณ์ที่ผมสะสมมาเองก็เถอะ

และที่หมายของผมเป็นสถานที่ที่พวกเขาคงไม่ไป ตามข้อมูลที่ได้มาจากฟาลัน ไม่นานผมก็หาตําแหน่งของเทอร์มินัลส่วนบุคคลได้จากในบรรดาป้ายทั้งหลาย

ถึงเทอร์มินัลจะยังไม่เป็นที่นิยมมาก แต่กิลด์ส่วนใหญ่ก็เริ่มใช้เครื่องมือส่งข้อความที่สะดวกสบายแบบนี้กันแล้วเพราะงั้นเลยมีคนทําธุรกิจแบบนี้ขึ้นมา

คนที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าสวมชุดสีดําทั้งตัว มองไม่ออกว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง รู้เพียงแค่ดวงตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยเส้นเลือดและความเฉียบคมเป็นพิเศษ แต่จากฉายาได้บอกผมว่าเขาเป็นผู้ชายเมื่อส่งเหรียญทองให้คนที่หน้าประตูแล้วอีกฝ่ายก็มองผม แล้วเก็บเหรียญทองไว้

สมาคมอิลูชั่นหมอนี่อยู่ในสมาคมที่ชื่อว่า “อิลูชั่น”ในเมื่อพวกเขามีความสามารถที่จะสร้างเทอร์มินัลได้งั้นก็เป็นไปได้ว่าอีกฝ่ายจะมีคนที่มาจากต่างโลกเหมือนกับผม

แต่ตอนนี้ผมควรโฟกัสเรื่องตรงหน้าก่อนดีกว่า

ผมเดินไปที่ห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง เสียบเทอร์มินัลเข้ากับคอมพิวเตอร์ คอมพิวเตอร์กะพริบนิดนึงก็กลายเป็นภาพพื้นหลังของเรดลีฟแล้วแจ้งเตือนเป็นการต้อนรับ

ภารกิจล่าสุด

หลังจากป้อนคําสั่งเทอร์มินัลก็กะพริบนิดหน่อย แล้วแสดงข้อความออกมา

จากข้อมูลตําแหน่งของเจ้า มีภารกิจดังต่อไปนี้

หนึ่ง : ตามหาหญิงสาวผมสีส้ม รางวัล 900 เหรียญทอง

สอง : สังหารเจ้าเมืองเฮอแลนโด รางวัล 1,200 + 900 + 900 เหรียญทอง

สาม : สังหาร…

ผมนวดหว่างคิ้ว ฝืนยิ้มอย่างจนปัญญา

“โดนจับได้แล้วเหรอ ดูท่าคงต้องเร่งเข้าแล้วสิ”

1 ศัพท์แสลง แปลว่า จบไม่สวย ล้อเลียนการ์ตูนเรื่อง school day