ถ้าผมเกิดใหม่ใน RPG? (So What if it’s an RPG World !?) - ตอนที่ 36
ตอนที่ 36 การเดินทางขั้นต่อไป
ขณะที่ผมลืมตาอีกครั้ง ก็เห็นวิวที่เต็มไปด้วยเลือด
แค่โบกมือ เมนูอันคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผมพอได้เห็นพวกมันก็อดวางใจไม่ได้
“ตื่นแล้วหรือ”
เสียงของแกเบรียลดังมา ผมหันหน้ามองไปก็เห็นเขากําลังปิดหนังสือในมือ
“เด็กที่ชื่อโอยาโดะก็ฟื้นแล้ว นางบอกว่าอยากเตรียมอะไรให้พี่ชายกินก็เลยกําลังวุ่นอยู่ข้างนอก”
“งั้นเหรอ ล่าบากเธอจริงๆ”
ผมพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียง แล้วบิดขี้เกียจ ผมรู้สึกเหมือนเมื่อก่อนดูท่าคงไม่มีปัญหา
“งั้น ผมใช้โอกาสนี้ถามอะไรสักเรื่องได้ไหม”
“ถามมาสิ”
“คุณเป็นใครกันแน่ คุณควรเป็นคนจากวิหารสิ…ไม่เมื่อก่อนคุณเป็นคนของวิหารใช่ไหม”
“อ้อ ใช่สิ เจ้าได้ข้อสรุปนี้ได้อย่างไร”
“ถ้าเป็นพวกเทพเจ้าจอมปลอมพวกนั้นก็คงล้างกลิ่นคาวบนตัวตัวเองไปแล้วแต่คุณไม่ใช่เลย นี่พิสูจน์ว่า คุณไม่ใช่หนึ่งในพวกเขา…นี่นับว่าเป็นเหตุผลไหม”
“…ฮ่าๆๆ ใช่แล้ว ข้าไม่ใช่หนึ่งในพวกเขาแล้วจริงๆ ยิ่งกว่านั้น…”
อีกฝ่ายหยิบจี้กางเขนสีแดงออกมา
“ข้ายังกลายเป็นสิ่งที่อยู่ตรงข้ามนามของพวกเขา นักฆ่า”
“งี้นี่เอง แล้วทําไมคุณต้องตามหาข้อมูลมนุษย์ดัดแปลงพวกนั้นด้วยมันเป็นสิ่งที่วิหารอยากรวบรวมข้อมูลไม่ใช่เหรอ”
“อย่างนี้นี่เอง ช่างเป็นเด็กที่ความคิดฉับไวจริงๆ”
อีกฝ่ายเก็บจี้กางเขนในมือ แล้วลุกขึ้นยืน
จากนั้นเขาดึงคอเสื้อตัวเอง แสดงให้เห็นแผลเป็นขนาดใหญ่บนแผ่นอกของเขา
ขณะเดียวกันยังมีฉายาใหม่ปรากฏขึ้นที่ข้างชื่อเขา
มือปราบปีศาจ มนุษย์ดัดแปลงปฏิรูป
“ที่แท้ คุณก็เป็นมนุษย์ดัดแปลงเหมือนกัน มันไม่ได้เข้าใจยากเลยนี่ แต่ที่ผมรวบรวมได้มีแค่ข้อมูลมนุษย์ดัดแปลงจากตระกูลสมิวเท่านั้น ไม่ใช่ของวิหาร
“ไม่เป็นไร ถ้าเทคโนโลยีเป็นภัยแบบนี้ถูกกําจัดไปได้คงเป็นเรื่องดี”
“คุณนี่เลือดร้อนจัง มันไม่ใช่มาตรฐานที่นักฆ่าควรมีนะ”
“ฮ่าๆๆ เจ้าเป็นนักเวท แต่ใช้ทักษะดาบได้เก่งกาจเช่นกัน เจ้าไม่รู้ว่าจดจ่อด้านเดียวถึงเป็นเส้นทางที่แข็งแกร่งสินะ”
“คงงั้นมั้ง”
“แต่เจ้าก็ไม่เลว อยากมาเข้าสมาคมนักฆ่าของข้าไหม”
“ไม่ละ ผมมีสมาคมของผมเองแล้ว”
ได้ยินค่าพูดของผม ดวงตาของอีกฝ่ายเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจ แต่ผ่านไปสักพัก มันก็กลับเป็นปกติอีกครั้ง
“ก็ถูกแล้ว เจ้าอายุน้อยแต่กลับมีฝีมือแบบนี้ คงมีสังกัดอยู่แล้วเป็นธรรมดา ข้าคงไม่ถามแล้วว่าเป็นสมาคมอะไรอย่างไรซะขอเพียงพวกเราสามารถเอื้อประโยชน์ต่อกันและกันในหลายๆเรื่องได้ก็พอแล้วจริงไหม”
“จริงแท้แน่นอน”
ผมพยักหน้า
“พี่ พวกพี่คุยอะไรกันหรือ”
จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก โอยาโดะถือหม้อที่ไม่รู้ว่าใส่อาหารอะไรเดินเข้ามา
“เรากําลังคุยเรื่องต่อจากนี้อยู่น่ะ โอยาโดะเธอไม่เป็นไรใช่ไหม”
“อื้ม ความทรงจําบอกว่าข้าควรทําอย่างไร เพราะงั้นตอนนี้เลยไม่เป็นไร แล้วข้ายังพบว่าในความทรงจําข้ามซุปที่ช่วยฟื้นฟูร่างกายได้ด้วย ลองชิมดูสิ”
“งั้นเหรอ…”
ความทรงจําเหรอ…
“โอยาโดะ ความทรงจําเธอตอนนี้”
“ความทรงจําที่ข้ากับพี่รู้ไง ข้าอีกคนบอกข้าว่า ขอบคุณที่พี่ช่วยกําจัดความทรงจําส่วนเกิน เลยเก็บความทรงจําที่ข้าใช้ได้เอาไว้”
“นี่เอง…”
ดูท่าโอยาโดะอีกคนคงพาความทรงจําที่ไม่จําเป็นลงนรกไปด้วยแล้วจริงๆ
“แต่โอยาโดะได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะเลย หลังกําจัดความทรงจําส่วนเกินพวกนั้นไปแล้ว ก็ยังมีความทรงจําที่น่าสนุกอีกเยอะแยะเหมือนกัน ทั้งทําอาหารยังไง ปฐมพยาบาลยังไงแสดงความเคารพยังไงแล้วก็ฆ่าคนยัง ไงด้วย”
ผมถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก็เป็นงั้นจริงๆ นะ ผมรู้ว่าที่พลังการต่อสู้ของโอยาโดะอีกคนแข็งแกร่งขนาดนั้นในความทรงจําต้องมีหลายอย่างเยอะแยะแน่ๆ
มันจะทําให้โอยาโดะกลายเป็นโลลินักฆ่าไหมนะ
“ฉันขอยืนยันเรื่องหนึ่งหน่อยสิ”
“อะไรหรือ”
“เธอรู้ว่าการฆ่าคนไม่ถูกต้องใช่ไหม”
“รู้อยู่แล้ว พี่คิดว่าโอยาโดะจะเป็นฆาตกรต่อเนื่องหรือไง”
“เปล่า ไม่ใช่อยู่แล้ว ฉันแค่กังวลว่าความทรงจําที่มากเกินไปจะส่งผลต่อเธอเท่านั้นเอง”
“ไม่ต้องห่วงหรอกพี่ ข้ารู้เรื่องพวกนี้ดี เหมือนกับที่ข้ารู้ว่าข้าเป็นมนุษย์ดัดแปลงไม่มีพ่อแม่นั่นแหละ”
“ว่าไงนะ! เธอรู้ได้ไง”
“เพราะพวกมันอยู่ในความทรงจําไง ขอบคุณที่พี่ทําลายตุ๊กตาไป ทําให้เครื่องมือจํากัดความทรงจําถูกทําลายไปด้วย เพราะงั้นข้าเลยเข้าใจสถานการณ์ของข้าเองดีมาก”
“ไม่ต้องห่วงนะ”
โอยาโดะฉีกยิ้ม
“โอยาโดะไม่ถูกของพวกนั้นครอบงําหรอก ตอนนี้โอยาโดะแข็งแกร่งมาก พี่ชายวางใจเถอะ”
“ฮ่าๆ งั้นเหรอ…”
ฉันวางใจไม่ได้หรอก!
ใกล้ตัวฉันมีโลลิสะสมความทรงจําไว้มากกว่าฉันหลายเท่าอยู่ ความรู้สึกแบบนี้มันพูดยากจังเลย
“สรุปคือ ตอนนี้เรามากินข้าวก่อนเถอะ”
“เรา…เดี๋ยวก่อน คุณคิดจะเคลื่อนไหวกับเราหลังจากนี้เหรอ”
“มีปัญหาอะไรหรือ”
แกเบรียลฉีกยิ้ม
“งั้นอย่างน้อยก็ใส่เสื้อของคุณให้ดีก่อน โชว์แผงอกแบบนี้คนอื่นจะคิดว่าคุณเป็นเกย์เอานะ”
“เกย์หรือคืออะไร”
“อธิบายไปก็ยุ่งยาก ช่างมันเถอะ ผมไม่มีความเห็นอะไรกับการเคลื่อนไหวด้วยกันหรอกแต่ว่า…คุณรู้ไหมว่า เมืองเฮอแลนโดอยู่ไหน”
“เมืองเฮอแลนโดหรือ”
อีกฝ่ายดูประหลาดใจนิดหน่อย
“จะไม่รู้ได้อย่างไร ที่นี่เป็นถึงเมืองใหญ่ที่ใกล้ที่สุด ถึงมันจะอยู่ที่ชายแดนอาณาจักรเอสแต่กลับเป็นที่ซ่อนตัวของสมาคมทหารรับจ้าง สมาคมสํารวจ หรือแม้แต่สมาคมนักฆ่าเยอะแยะเชียว”
“…งั้นเหรอ”
มันเป็นสาเหตุที่ที่นี่ถูกทําให้เป็นสนามทดลองสินะ
“งั้นก็ได้ คุณอยากรู้ข้อมูลเกี่ยวกับการดัดแปลงมนุษย์ไม่ใช่เหรอ งั้นสถานีต่อไปของพวกเราเอาเป็นที่นั่นละกัน”
“เยี่ยม งั้นพวกเรากินข้าวกันเถอะ”
โอยาโดะพูดไปด้วย พลางถือน้ําซุปสีดําถ้วยหนึ่งมาไว้ตรงหน้าผม
เอาละ ถึงมันจะดูน่ากลัว แต่พอเทียบกับอาหารที่บางคนทํา กลิ่นของมันกลับดูปกติ
ผมชิมดูนิดหนึ่ง…
โอ้โหรสชาติไม่เลวแฮะ