ถ้าผมเกิดใหม่ใน RPG? (So What if it’s an RPG World !?) - ตอนที่ 34 สงครามดาบที่แท้จริง
ตอนที่ 34 สงครามดาบที่แท้จริง
ผ่อนคลาย หายใจเข้าช้าๆ
ผมพูดแบบนี้กับตัวเองไปด้วย พลางค่อยๆ เคลื่อนที่ไปในพุ่มไม้ริมหมู่บ้าน
ช่วยไม่ได้นี่ ผมในตอนนี้จะร่วงลงมาจากฟ้าแบบเหิมเกริม ทําให้โจรพวกนั้นกลายเป็นน้ําแข็ง แล้วช่วยโอยาโดะไปเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้
อย่างมากผมในตอนนี้ก็แค่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปนิดหน่อย ยิ่งกว่านั้นยังจําได้แค่คาถาความแข็งแกร่งกับเกราะน้ําแข็งเท่านั้น และอาจเป็นเพราะผมท่องคาถาผิด เกราะน้ําแข็งเลยปรากฏมาเพียงแค่เกราะที่ส่วนข้อมือ
บ้าเอ๊ย ผมแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว ทําไมพอเจอเรื่องแบบนี้ในเวลานี้ ถึงท่องคาถาอะไรไม่ได้เลยเนี่ย นี่มันเป็นความอัปยศของนักเวทชัดๆ
ถึงผมจะไม่เคยสนใจ แต่ว่าผมจะไม่สนใจมันในเวลาที่ต้องใช้คาถาไม่ได้!
ขณะที่ผมค่อยๆ เคลื่อนที่ไปแถวบ้าน พล็อตเรื่องก็มาถึงช่วงหน้าสิวหน้าขวาน
มาร์ทที่ปลอมเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งลากตัวโอยาโดะเดินออกมาจากบ้าน โจรที่มาจากรอบด้านก็โอบล้อมพวกเขาไว้
“โอยาโดะ รีบหาที่ซ่อนตัวเร็ว!”
มาร์ทชี้ไปทางข้างหลัง แล้วหยิบเครื่องมือเกษตรจากด้านข้าง
“ข้าจะขวางพวกเขาเอง!”
“แต่หัวหน้าหมู่บ้าน…”
“รีบไปซะ!”
โอยาโดะลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังคงหมุนตัววิ่งไปในปาข้างหลัง
หลังจากรอให้โอยาโดวิ่งไป มาร์ทก็รอสักพัก แล้วโยนเครื่องมือเกษตรไปไว้อีกด้าน
“เอาละ ทุกคนเปลี่ยนชุด พวกเราจะไล่ตามโอยาโดะไป! จําไว้ อย่าทําร้ายนางเด็ดขาด! ถ้าไม่ทําเช่นนั้นพวกเจ้าก็รอความตายได้เลย! เข้าใจไหม!”
“ขอรับ!”
คนรอบๆ ขานรับทันที และขณะเดียวกัน คนที่แกล้งเป็นศพที่นอนอยู่บนพื้นก็พลิกตัวลุกขึ้นมา ถอดชุดบนตัวออกเผยให้เห็นชุดคลุมเกราะผ้าที่ท่อนล่าง
นี่มันเกินไปหรือเปล่า คนตั้งเยอะแยะทําเพื่อโอยาโดะคนเดียวเนี่ยนะ ชีวิตผู้ใหญ่อย่างพวกแกมันน่าเศร้าขนาดนั้นเชียวเหรอ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องชีวิตของพวกเขา เพราะตอนนี้เรื่องที่ผมต้องทําก็คือ ฆ่าพวกเขา แล้วช่วยโอยาโดะ!
และในช่วงเวลาแบบนี้ ก็ต้องจัดการอะไรที่จัดการยากซะก่อน!
“ด้วยการหยิบยืมของข้า เปลี่ยนความดุร้ายเป็นความกล้าหาญ ความแข็งแกร่ง!”
ทั่วร่างผมเต็มไปด้วยพลังงานในพริบตา และขณะเดียวกันขวานเล่มหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ใกล้ๆ ตรงเข้าไปจะสับลงบนหัวของมาร์ท!
“ใคร!”
มาร์ทที่อยู่ด้านหลังสุดโค้งตัวไปข้างหน้าหลบการโจมตีของผม ถึงมันจะโจมตีไม่โดนส่วนหัว แต่ขวานก็สับไปบนเกราะที่อกของเขา จนเกราะแหลกเป็นสองท่อน!
เมื่อรู้สึกถึงพลังการโจมตีของผม ในที่สุดอีกฝ่ายก็ยอมพลิกตัวมา แล้วยืนมองผม
“นี่มัน…เจ้านี่เอง ทําไมเจ้า”
“แกไม่รู้สินะว่าบอสที่พูดมากมักจะตายก่อน”
ผมฉีกยิ้ม พุ่งเข้าใส่ แล้วใช้ขวานฟันเขาอีกครั้ง
แต่คราวนี้อีกฝ่ายชักดาบออกมา รับการโจมตีของผมไว้
“พลังใช้ได้นี่ เจ้าแข็งแกร่งขนาดนี้เชียว”
“ก็สับต้นไม้ยังสับได้เลย!”
ผมปล่อยขวานออก ชักมีดของเขาออกมาจากข้างเอวเขา แล้วแทงเข้าไปที่หัวเข่าเขา
และหัวเข่าก็เป็นจุดอ่อนของนักผจญภัยทุกคนจริงด้วย!
“อ๊าาาาา!!”
แน่นอน ผมยังไม่ลืมที่จะถีบมีดให้แทงเข้าไปอีก ให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดสักหน่อย อ่านนิยายได้ที่ wwwcat2auto.com
คนโบราณได้บอกเราว่า ให้ฉวยโอกาสที่เขาเจ็บปวดเจียนตายพร้อมกับกรีดร้อง ผมเลยรีบหยิบขวานขึ้นมา แล้วสับลงไปบนชุดเกราะที่ฉีกออกจากกันของเขา
ในขณะเดียวกัน ผมก็จับแขนของเขาที่ถือดาบไว้ พลิกตัวแล้วใช้ดาบแทงเข้าไปที่อกของเขา
“เป็นไปไม่ได้…เจ้า…”
“ฉันทําไม่ได้เหรอ งั้นเหรอ โทษทีนะ แต่โลกนี้มันเป็นของฉัน!”
พูดจบ ผมก็ออกแรงซ้ํา หลังจากเสียบดาบทั้งเล่มเข้าไป ก็ค่อยดึงออกมา
มาร์ทใช้สายตาสงสัยมองผม แล้วร่างกายก็ล้มลงอย่างช้าๆ
ผมหมุนตัวมองไปยังเหล่าโจรที่ใช้สายตาเหลือเชื่อมองผม มือข้างหนึ่งถือดาบ มือข้างหนึ่งถือขวานพลางยิ้มพูด
“ใครอยากเป็นคนต่อไปบ้าง”
“ทุกคนบุก! มันมีแค่คนเดียวเอง!”
เฮ้ยๆๆ พวกแกทําเป็นกลัวหน่อยก็ได้เ ฉันใช้คําก้าวร้าวขนาดนี้แล้วพวกแกยังไม่ให้ความร่วมมืออีกเหรอ!
คนที่เข้าใกล้ผมที่สุดเป็นนักดาบ เขาชูดาบยาวขึ้นแล้วพุ่งใส่ผมทันที แต่เมื่อเทียบกับมาร์ทแล้ว ความเร็วของเขากลับไม่ได้คล่องแคล่วขนาดนั้น ผมแค่พลิกตัวหลบการโจมตี พร้อมกับสับขาของเขา เขาก็ล้มลงไปแล้ว
ผมโยนขวานไปอีกด้านทันที แล้วแย่งดาบยาวของเขามา ขณะเดียวกับที่ผมชูมันขึ้นไปด้านหลัง หอกด้ามหนึ่งก็แฉลบผ่านสีข้างด้านขวาของผม
ผมหมุนตัวฟันหอกของเขาขาด จากนั้นก็ฟันคอของเขา เพื่อเก็บงาน!
พอเห็นเพื่อนตายไปถึงสองคนในช่วงเวลาสิบวินาทีสั้นๆ สุดท้ายโจรที่เหลือก็ไม่บุกเข้ามาอีกกลับล้อมผมเป็นวงกลม
แย่แล้วๆ ถ้าโจมตีพร้อมกันผมก็รับไม่ไหวนะ
ผมพุ่งตัวไปด้านข้าง ดาบในมือชูขึ้นสูง
โจรที่เผชิญหน้ากับผมตกใจจนถอยหลังก้าวหนึ่ง ผมพุ่งเข้าไป ใช้เท้าถีบเขาออกไป แล้วพุ่งตัวเข้าไปในปา
โอยาโดะ รอฉันหน่อยนะ!