ถ้าผมเกิดใหม่ใน RPG? (So What if it’s an RPG World !?) - ตอนที่ 33 แก้ไขความทรงจํา
ตอนที่ 33 แก้ไขความทรงจํา
“ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ตอนนี้มีความทรงจํานับไม่ถ้วนกําลังหลั่งไหลเข้าไปในสมองของเด็กสาวคนนี้ แต่สิ่งที่แปลกคือพวกมันไม่เข้ากันเลย ถ้าต้องเปรียบเปรยก็คงเหมือนกับความเป็นไปได้และตอนจบนับไม่ถ้วนที่มีอยู่ในเรื่องเรื่องเดียว แต่ข้อมูลทั้งหมดต่างก็ถูกกรอกเข้าไปในความทรงจําของนางในคราวเดียว มันเหมือนกับ…”
“เหมือนกับเธอพบโลกคู่ขนานนับไม่ถ้วนใช่ไหม”
“การเปรียบเปรยนี้ไม่เลวเลย ข้าชอบ”
เขาหยุดนิดหนึ่ง แล้วถามต่อ
“ตอนนี้เจ้ามีอยู่สองทางเลือก หนึ่งคือกําจัดความทรงจําคู่ขนานพวกนั้นให้หมด จนเหลือแค่ความทรงจําดั้งเดิม หรือลบความทรงจําทั้งหมดไป ถ้าทําอย่างแรก ถึงจะกําจัดความทรงจําไม่จําเป็นไปได้ แต่มันจะยังก่อให้เกิดผลกระทบต่อจิตใจของนางอยู่ ส่วนอย่างหลังจะไม่เป็น เจ้าว่าไง”
“ผม…”
ตัวเลือกแปลกๆ แบบนี้มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ช่วยเซฟไฟล์ก่อนแล้วค่อยเลือกได้ไหม ไม่ว่าเป็นลบความทรงจําทั้งหมด หรือทําให้เกิดความเสียหายต่อจิตใจ ก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีทั้งนั้นนี่
เลือกยากชะมัดเลย นี่มัน.
“พี่”
จู่ๆ โอยาโดะก็อ้าปากพูด
“ข้าไม่อยากลืม…”
“โอยาโดะตอนนี้เธอได้ยินเราพูดกันไหม”
“นิดหน่อยเจ้าค่ะ…แต่ว่า…อย่า…อย่าลบ…”
พูดจบ โอยาโดะก็ยกมือขึ้นจับท้ายทอยของตัวเอง แล้วล้มลงไป
นี่มัน…
“อ้อ นางมีความตั้งใจเด็ดเดี่ยวซะจริง ในเมื่อเป็นแบบนี้ ข้าก็มีวิธีดีๆวิธีหนึ่ง”
“วิธีอะไร”
“ช่วยข้าเข้าไปในความทรงจําของนาง แล้วแก้ไขข้อมูลในนั้น”
“ว่าไงนะ”
เข้าไปในความทรงจํางั้นเหรอ นี่มันระบบประหลาดอะไรเนี่ย
“คุณจะบอกว่าคุณก็เป็นเวทมนตร์ความทรงจําเหมือนกันเหรอ แล้วคุณทําให้ผมเข้าไปได้”
“ฮีม ตอนนั้นเป็นเพราะข้าดัดแปลงความทรงจําของอาร์คบิชอป ทําให้เขากลายเป็นนักโทษข้อหาฆาตกรรม แต่มันต้องใช้เวลานานเพื่อค่อยๆ ปรับแต่ง ถ้าเจ้ายินดีเข้าไปในความทรงจําของนาง ดึงความทรงจําที่ถูกต้องออกมา ส่วนที่เหลือข้าก็สามารถกําจัดให้ได้” อ่านนิยายได้ที่ wwwcat2auto.com
“ไม่ต้องห่วง สิ่งที่เข้าไปมีเพียงจิตวิญญาณของเจ้า กายเนื้อของเจ้าจะยังคงอยู่สุขสบายข้างนอก แล้วข้าจะบอกเจ้าให้ ว่าบริเวณโดยรอบหลายร้อยล้ํานี้จะไม่มีคนอื่นรบกวนเจ้าได้ เจ้าวางใจเถอะ”
“ไม่ ผมแค่กังวลว่าคุณจะทําอะไรกับความทรงจําผมต่างหาก”
“ฮ่าๆๆ ก็ถูกของเจ้า แต่เจ้ารู้นี่ ตอนนี้คนที่ช่วยเจ้าได้มีแค่ข้าเท่านั้น”
ผมถอนหายใจ คงทําได้แค่ภาวนาให้โลก” เห็นแก่ความทรงจําของคนต่างโลกอย่างผมไม่โดนจับได้ง่ายๆขนาดนั้นแล้วกัน
“งั้นพูดมาสิ ต้องทําไงกันแน่”
“ดูจากข้อมูลเบื้องต้น สิ่งที่ต้องแก้ไขคือความทรงจําตั้งแต่หนึ่งสัปดาห์ก่อนที่พ่อแม่ของนางตายไปจนถึงตอนนี้ เจ้าเตรียมพร้อมหรือยัง”
“ พร้อมอยู่แล้ว!”
“สาม สอง หนึ่ง ขอให้เจ้าโชคดี”
พูดจบ อีกฝ่ายดีดนิ้ว จู่ๆผมก็รู้สึกว่าตรงหน้าดูคลุมเครือขึ้นมาก จากนั้นทั่วทั้งร่างก็ล้มลง
“พี่ ตื่นเร็วเข้า!”
“ฮะ”
ผมตกใจตื่น กลับพบว่าตัวเองกําลังนั่งอยู่บนเตียง ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อ
พอมองดูรอบๆ ตอนนี้ผมกําลังอยู่ในห้องไม้ที่ดูธรรมดาห้องหนึ่ง ส่วนขอบเตียง ก็มีใบหน้าที่ดูตื่นตระหนกของโอยาโดะ
“พี่เป็นอะไรหรือ”
เห็นท่าทางหวาดผวาของเธอ ผมที่เพิ่งคิดจะพูดบางอย่าง กลับได้ยินเสียงเสียงแกเบรียลดังขี้นมา
“ระวังด้วย ตอนนี้ความทรงจํานี้กับเหตุการณ์ก่อนหน้าของนายไม่เหมือนกัน เพราะความทรงจําดั้งเดิมถูกความทรงจําอื่นที่มีปริมาณมากแทรกแซง ข้าเลยทําได้แค่ใช้ความทรงจํานี้แทรกแซงทางอ้อม เจ้าในตอนนี้คือพี่ชายของนาง และเจ้าจะเป็นคนสร้างความทรงจําที่เหลือ แต่จงจําไว้อย่าง เจ้าในตอนนี้เป็นแค่คนธรรมดา ถ้าเจ้าตาย ความทรงจํานี้ก็จะสูญสิ้น และไม่มีโอกาสซ้ําอีก เจ้าเข้าใจไหม”
“ถ้าผมล้มเหลวโอยาโดะจะเป็นไง”
“ข้าจะพยายามกําจัดความทรงจํานอกเหนือจากความทรงจําดั้งเดิมออก แต่ทําแบบนี้จะก่อให้เกิดความเสียหายต่อจิตวิญญาณนางได้”
“ก็ได้ ผมจะทําให้เต็มที่”
แกเบรียลพูดจบ ผมก็มองโอยาโดะ
“ฉัน ฉันฝันร้ายนิดหน่อยน่ะ”
“งั้นเหรอ โธ่เอ๊ย จู่ๆ ก็ทําข้าตกใจ ข้าก็ไม่ค่อยปลุกพี่ให้ตื่นนี่”
“โทษที่ๆ ก็มันน่ากลัวเกินไปไงล่ะ จริงสิ ปลุกฉันทําไมเหรอ”
“ทํางานไง! พ่อแม่ไปส่งเงินให้คนชั่วพวกนั้นแล้ว ถ้าพี่ไม่ทํางานข้าก็ทําไม่ได้นี่”
“นี่เอง…”
ผมจับศีรษะยิ้มแหย พลางถามในใจทันที
“เฮ้ๆๆ ทําไมความทรงจํานี้ถึงเป็นช่วงเวลานี้ล่ะ ผมก็ช่วยพ่อแม่เธอไม่ได้เหรอ”
“ตามข้อมูลของความทรงจํา พ่อแม่ของนางไม่มีชีวิตอยู่แล้ว ความตายของพ่อแม่เป็นความทรงจําที่ถูกกําหนดไว้แล้ว และเรื่องราวหลังจากนี้จะปรากฏขึ้นตามความทรงจํานี้”
“งั้นเหรอ ผมพลาดตัวเลือกตอนจบที่ดีที่สุดไปแล้วสินะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ พล็อตเรื่องนี้เป็นยังไงล่ะ”
“เส้นทางของความทรงจํานี้คือ…หลังจากพ่อแม่ถูกฆ่า โจรก็มาโจมตีหมู่บ้าน สุดท้ายโอยาโดะที่ซ่อนตัวอยู่ใต้หลังคาถูกโจรพบตัว และในช่วงสุดท้าย จู่ๆ นักรบก็ปรากฏตัวมาฆ่าโจรทุกคน แล้วช่วยนางไว้ได้ จากนั้น…”
“จากนั้นเด็กสาวก็เข้าร่วมองค์กรของเธองั้นเหรอ บ้าเอ๊ย นี่มันตอนจบมาตรฐานเลยนี่ คนแต่งเป็นใครนะ ผมขอไปคุยกับเขาได้ไหม”
“รอให้เจ้ามีโอกาสสักวันแล้วกัน”
ช่วยไม่ได้ ผมเลยทําได้แค่พยักหน้า
“จริงด้วยๆๆ เธออยู่บ้านไปเถอะนะ”
“พี่รู้ใช่ไหมว่าต้องทําอะไร”
“เอ๋”
ผมไม่รู้จริงแฮะ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความทรงจํานี้เลย..
“ดูสิ พี่ทําตัวไม่น่าไว้ใจแบบนี้ตลอดเลย! รีบไปตัดฟืนในป่าแล้วกลับมาซะ!”
“ได้ๆๆ!”
พูดจบ ผมก็พุ่งตรงออกจากบ้าน หยิบขวานที่ข้างประตูมาระหว่างทาง แล้วเดินตรงไปในป่า
“แกเบรียล ทําไมร่างกายผมรู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกหนักอึ้งแปลกๆ แบบนี้คืออะไรกันแน่”
“มันเป็นปกติ เพราะเจ้าในความทรงจํานี้เจ้าเป็นแค่คนธรรมดาไง”
“คนธรรมดาเหรอ นี่มันเซ็ตติ้งพระเอกตามแบบฉบับเลยนี่ แล้วตามเซ็ตติ้งแบบนี้ ผมจะตายตอนโจรบุกรุกสินะ โดนฆ่าอะไรแบบนี้”
“เป็นงั้นจริง ดังนั้นเพื่อทําให้ความทรงจําครบถ้วนและสมบูรณ์ เรื่องที่ต้องทําจึงมีสองเรื่อง คือปกป้องชีวิตของเจ้าเอง แล้วช่วยโอยาโดะ”
พูดง่าย แต่ให้ผมที่ร่างกายไม่มีพลังการต่อสู้ไปทําเรื่องแบบนี้ มันเรียกรนหาที่ตายชัดๆ
มันเหมือนกับมีคนบอกคุณว่าบอสตัวนั้นมีประสบการณ์เยอะมาก คุณก็กําแอคเคาท์เลเวลนั้นของคุณฝ่าเข้าไป แล้วคุณก็ถูกฆ่าจนกลายเป็นฝุ่นนั่นแหละ
ไม่มีชัยชนะอยู่เลย นั่นก็คือสถานการณ์ของผมตอนนี้
ถ้าใช้สกิลอะไรได้บ้างก็ดีสิ แต่นอกจากขวานในมือตอนนี้แล้ว ผมก็ไม่มีของอะไรที่ใช้ได้เลย
“ทําให้ผมในความทรงจํานี้กลายเป็นนักเวทระดับสูงหรือนักรบระดับสูงอะไรไม่ได้เหรอ”
“ไปบอกคนที่สร้างความทรงจํานี้สิ ตอนนี้คนที่แทรกแซงความทรงจํานี้ได้ไม่มีคนอื่นอีกนอกจากเจ้า แต่จิตวิญญาณของเจ้ากลับไม่อาจแทรกแซงโลกใบนี้ได้ ก็เลยกลายเป็นสถานการณ์แบบตอนนี้ไง”
“เอ๋ มันเป็นความผิดผมเหรอ ความผิดผมงั้นเหรอ”
“แหม เจ้าทําได้อยู่แล้ว!”
“ถึงคุณจะพูดแบบนี้”
ผมก็ใช้พลังจิตมาทําให้ตัวเองกลายเป็นซูเปอร์แมนไม่ได้หรอกนะ!
“ธนูน้ําแข็ง!”
ผมยื่นมือเล็งไปยังต้นไม้ แต่ก็ไม่มีอะไรออกมาเลย
มันก็แน่นอนอยู่แล้ว ยังไงซะตอนนี้ผมยังไม่มีแม้แต่เมนูเลย แล้วจะใช้เวทมนตร์ได้ไงล่ะ ใช่แล้ว ผมในตอนนี้ไม่เห็นเมนูสกิลอะไรเลย เหมือนกับตอนที่เพิ่งมาถึงโลกนี้เป๊ะ
ผมเป็นคนธรรมดา คนธรรมดาในธรรมดา ธรรมดาจนเหมือนกับเลือกนักเรียนสักคนออกมาจากในโรงเรียน แล้วเขาก็ไม่มีโอกาสที่จะมีความสามารถพิเศษอะไรเลย ธรรมดาสุดๆไปเลย
ธรรมดาจนผิดปกติไปเลย
“ไหนฉันคิดดูหน่อย มันว่าอะไรนะ คาถานั้นน่ะ…ที่สั้นๆหน่อย…แหล่งของน้ําแข็งที่ซ่อนอยู่ในขุมนรกอันหนาวเหน็บ โปรดให้ข้าหยิบยืมในนามผู้บูชาของท่าน! ติดอาวุธในใจของข้า ร่างกายข้า และความปรารถนาของข้า! ขออัญเชิญ! เกราะน้ําแข็ง!”
ฮ้ว!
น่าเหลือเชื่อสุดๆ…ผมอัญเชิญแถบรัดข้อมือออกมาได้นี่!
เอ๋ หรือนักเรียนที่ถูกเลือกออกมาจะเป็นสาวน้อยจอมเวท กันนะ
“เอ้ ฉันก็ใช้เวทมนตร์ได้ไม่ใช่เหรอ ถึงจะเป็นแค่การอัญเชิญแถบรัดข้อมือก็เถอะ…ไหนลองอีกทีซิ!”
แต่คราวนี้กลับไม่ได้โชคดีแบบก่อนหน้า ถึงผมจะท่องอยู่หลายสิบรอบ ก็มีแค่แถบรัดข้อมืออันเดียว
แม้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่ผมที่รู้สึกถึงการไหลเวียนของเวทมนตร์ก็เข้าใจว่ามันไม่ใช่ปัญหาของ MP แน่ๆ เพราะโลกนี้ถูกสร้างขึ้นจากเวทมนตร์ล้วนๆ และจะไม่เกิดปรากฏการณ์ขาดแคลนเวทมนตร์แน่นอน
“ขอหยิบยืมสู่ร่างกายข้า เปลี่ยนความดุร้ายให้กลายเป็นความกล้าหาญ ความแข็งแกร่ง!”
จู่ๆ ก็รู้สึกถึงพลังงานที่โถมออกมา! นี่มันน่าเหลือเชื่อสุดๆ!
ผมหยิบขวานที่วางไว้ตรงเท้าขึ้นมา เล็งแล้วโบกไปที่ต้นไม้ข้างๆ…ต้นไม้ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางครึ่งเมตรก็ถูกฟันจนหัก!
โว้วๆๆ จู่ๆ ผมก็มีความรู้สึกเหมือนผมกลายเป็นเบอร์เซอร์เกอร์แล้วกู่ร้องก้องฟ้า!
แหม แต่ทํางั้นผมก็รู้สึกเหมือนผมเป็นจูนิเบียว นิดหน่อยนะ
“นึกไม่ถึงเลย เจ้าช่างเกินความคาดหมายซะจริง !”
จู่ๆ เสียงของแกเบรียลก็ดังขึ้น ดูท่าหมอนั่นคงเข้าใจสถานการณ์ของผมในตอนนี้อย่างชัดเจนแล้ว
“แหม ยังไงผมก็ไม่ใช่คนธรรมดานี่นา”
“ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นเจ้าก็เร็วหน่อยเถอะ อย่างไรซะ โจรพวกนั้นก็มาถึงหมู่บ้านแล้ว”
“เป็นคนที่อยู่ในหมู่บ้านตั้งแต่แรก แล้วตอนนี้ก็กลายเป็นโจรใช่ไหม”
“ใช่แล้ว”
แต่ตอนนี้ผมถึงนึกขึ้นได้ถึงปัญหาที่ร้ายแรง ปัญหาที่ร้ายแรงมากสุดๆ
นอกจากสกิลความแข็งแกร่งกับเกราะน้ําแข็งแล้ว…ผมไปเอาคาถามาจากไหนกันนะ
1 อนิเมะของญี่ปุ่น
2 “โรคม.2” หมายถึงเด็กอายุ 14 ที่ชอบทําตัวรู้ดีทุกเรื่อง เก่งทุกอย่าง เหมือนกับตัวเองพิเศษกว่าคนอื่น