ถ้าผมเกิดใหม่ใน RPG? (So What if it’s an RPG World !?) - ตอนที่ 32
ตอนที่ 32 เวทมนตร์ความทรงจํากับบิชอปนักฆ่า
ฟ้ามืดแล้ว ปาที่ไม่มีผู้คนดูเงียบเชียบยิ่งขึ้น คงเป็นเพราะช่วงนี้ผมส่งเสียงเอะอะอยู่แถวนี้มา นานเกินไป แม้แต่เสียงสัตว์ก็เลยไม่มี
มองวิวนอกหน้าต่างเสร็จ ผมก็หยิบพื้นที่ได้จากทรัพย์สินของโจรพวกนั้นโยนเข้าไปในเตาผิง แล้วเดินไปหาโอยาโดะ
แสงไฟส่องใบหน้าอ่อนเยาว์ของเธอ ถึงไม่รู้ว่าเธอฝันถึงอะไร แต่ดูจากคิ้วที่ขมวดแน่นอยู่ตล อดของเธอ ผมก็รู้ว่าคงไม่ใช่ฝันที่น่าสนุก แต่ตอนนี้ผมกลับทําอะไรไม่ได้เลย และทําได้แค่มอง เธออยู่แบบนี้
“ขอโทษนะ ไม่นึกเลยว่าเทคโนโลยีขัดจริยธรรมในโลกฉันจะมาถึงโลกของเธอ จนทําให้เธอ ต้องเจ็บปวดแบบนี้”
ผมลูบหัวเธอ แล้วช่วยเธอห่มผ้าห่ม
ถึงไม่รู้ว่าเธอผ่านอะไรมา แต่ดูจากเลเวลที่อัพไม่หยุดกับฉายาที่เพิ่มขึ้นไม่น้อยของเธอ ผมเลย รู้ว่า โอยาโดะกําลังแข็งแกร่งขึ้น กลายเป็นสภาพที่เธอควรเป็น
โอยาโดะ
มนุษย์ / มนุษย์โคลนนิ่ง อายุ 7 ขวบ คนอิสระเลเวล 10
ความดี ไร้เดียงสา น่าสงสาร เด็กมนุษย์เทียม มนุษย์โคลนนิ่ง สิ่งมีชีวิตที่ยีนส์แข็งแกร่งที่สุด คนอิสระ เสริมสร้างการเรียนรู้ เสริมสร้างการเกิดใหม่
มนุษย์โคลนนิ่ง เทคโนโลยีนี้เกินขอบเขตตุ๊กตาหรือการดัดแปลงมนุษย์ไปแล้ว แต่เป็นการสร้า งคนขึ้นมาใหม่ มนุษย์โคลนนิ่งเป็นสิ่งต้องห้ามโดยบังเอิญในโลกเดิมของผม นึกไม่ถึงเลยว่ามันดัน กลับมาอีกครั้งในโลกประหลาดนี้ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่า….
กลับมาอีกครั้งที่มนุษย์โคลนนิ่งเป็นสิ่งต้องรอดตุ๊กตาหรือการดัดแปลงมา
ช่างเถอะ ไว้ดูสถานการณ์ค่อยว่ากันแล้วกัน ผมคงจัดการเรื่องแบบนี้ลําบากเหมือนกันนี่
ผมถอนหายใจ หลังคิดดูแล้ว ผมก็หยิบร่างตุ๊กตากับส่วนหัวที่ได้มาวันนี้ออกมา
อย่างแรกคือส่วนหัว ตามปกติแล้วมันมักจะเป็นเทอร์มินัลไว้ควบคุม บางทีบนนั้นอาจมีบางอ ย่างที่สุดยอดก็ได้
คิดแบบนี้ไป ผมก็สังเกตมันให้ดี แต่ผ่านไปสักพักผมก็ต้องผิดหวัง
บนสิ่งนี้มีเต้ารับที่คล้ายกับเทอร์มินัลที่สถาบันอยู่ หรือนั่นแปลว่าถ้าต้องการแก้ไขสิ่งนี้ ก็ทําได้ แค่แก้ไขข้อมูลข้างในนั้นก่อนถึงจะทําได้
ช่วยไม่ได้ ผมเลยเก็บส่วนหัวแล้วมองไปที่ตัวของมัน
กรงเล็บแปดอันที่ส่วนร่างกายถูกผมตัดออกไปสี่อันแล้ว ตอนนี้พอมันกลับคืนสภาพเดิมเลยเห ลือเพียงแค่สองขา ส่วนตรงกลางที่ทําการรวมร่างกับมาร์ท เพราะมันถูกผมทําลายเปลือกนอกไป ส่วนหนึ่ง หลังจากปลดการรวมร่างมันเลยเหมือนจะปิดสนิทไม่ได้
ผมดึงมีดที่เสียบอยู่กลางรอยแยกบนอกของตุ๊กตา แค่แงะนิดเดียว อกของตุ๊กตาก็ถูกผมเปิด ออกได้ทันที
“พระเจ้าช่วย โชคดีที่ฉันใช้น้ําแข็งผนึกไว้เร็ว ไม่งั้นคงแย่แน่”
หลังจากเปิดอกออกผมก็ตกใจสะดุ้งโหยง เพราะสองด้านของแผ่นอกมีม้วนเวทมนตร์สอง เล่มผูกเอาไว้ และตําแหน่งหนึ่งในนั้นว่างเปล่าไปแล้ว ดูท่าม้วนเวทมนตร์ที่มาร์ทโยนใส่ผมก่อนห น้านี้ก็คงได้มาจากในนี้แหละ
อ่านนิยายได้ที่ wwwcat2auto.com
ถ้าม้วนเวทมนตร์ทั้งหมดในนี้ระเบิดในครั้งเดียวละก็ แม้แต่ผมเองก็คงอยากโดนเผาจนเป็น เถ้าเหมือนกัน!
ตุ๊กตานี้เป็นทหารพลีชีพขั้นสูงชัดๆ ต้นทุนคงสูงทีเดียวนะ
ผมคิดไปด้วย พลางหยิบม้วนเวทมนตร์สามเล่มที่เหลือออกมา แล้วโยนเข้าไปในแหวนเก็บของ
จากนั้น ผมก็ใช้ “แฟลช” ตรวจดูภายในของตุ๊กตาให้ละเอียด
ถึงผมจะไม่ค่อยคุ้นกับเทคโนโลยีของไอ้นี่เท่าไร แต่พอมองไปก็ทําให้รู้ว่าคริสตัลเวทมนตร์สีค รามที่ฝังอยู่ตรงกลางคือแหล่งพลังงานของไอ้นี่ แต่ส่วนอื่นนอกจากเครื่องมือที่ใช้เชื่อมต่อ คนควบคุมกับตุ๊กตาแล้ว อย่างอื่นผมก็ไม่รู้จักเลย
แต่พอได้รู้ตําแหน่งของแหล่งพลังงานก็ถือว่าไม่เลวแล้วนะ
ผมคิดแบบนี้ พลางเก็บตุ๊กตา
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ผมก็รู้สึกถึงการแจ้งเตือนการโจมตีจากด้านหลัง ผมรีบกลิ้งตัวไปข้างหน้า แล้วชักดาบออกมาทันที
“ใครน่ะ!”
อีกฝ่ายถือมีดไว้ในมือ และปรากฏตัวที่ข้างหลังผมในตอนนี้แบบไม่ให้ลุ้มให้เสียง แต่ว่า
ทําไมเงานี้ดูเหมือนโอยาโดะเลยล่ะ
“โอยาโดะ เธอเหรอ”
“โอยาโดะหรือ ข้าหรือ คือข้าหรือ ข้าคือ..โอยาโดะหรือ”
อีกฝ่ายพูดคําพูดแปลกๆ แล้วผมก็ใช้ “แฟลช” อีกครั้ง แสงสีขาวเลยส่องไปยังหน้าของอีกฝ่าย
เป็นโอยาโดะจริงด้วย แต่ตอนนี้เธอมีแววตาที่ว่างเปล่า ลูกตากําลังกลอกขึ้นลงอย่างไม่เป็นธร รมชาติ ไม่รู้ว่าเธอทําอะไรอยู่
“โอยาโดะ ฉันคือฟีลไง จําฉันได้ไหม”
“ฟีลหรือ โอยาโดะหรือ โอยาโดะคือใคร ฟีลคือใคร พี่หรือ”
“ใช่แล้ว ฉันคือพี่ฟิลของเธอไง เธอจําไม่ได้เหรอ”
“ฟีลเป็นพี่พี่ โอยาโดะ…โอยาโดะไม่รู้ ยุ่งมาก สมองของข้ายุ่งเหยิงมาก!”
เสียงดังเคร้ง มีดตกลงบนพื้น ส่วนโอยาโดะก็กุมศีรษะย่อตัวลง
ผมรีบวิ่งเข้าไป แต่แค่เข้าใกล้ พลังงานประหลาดก็แทรกเข้ามาในสมองผม
ฆ่ามัน!
“นี่คือของขวัญของลูกจ้ะ”
“เข้าเรียนวันแรกเป็นไงบ้าง”
“พ่อต้องออกไปไกล ไม่ต้องห่วงนะ”
“แม่ถูกคนเลวฆ่าแล้ว อีกหน่อยเราคงต้องพึ่งพากันเองแล้วนะ”
“แกคิดจะแก้แค้นให้พ่อแม่แกหรือ เราช่วยแกได้นะ”
ฆ่ามัน!
“เจ้าต้องฆ่าเพื่ออยู่รอด”
ภาพนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในสมองผมไม่หยุดราวกับโคมไฟม้าวิ่ง จนผมต้องคุกเข่าลงบนพื้น
นี่มัน
นี่มันอะไรเนี่ย
มันดูเหมือนมอดที่รบกวนความทรงจําของผม ผมรีบหยิบน้ํายาแก้ความสับสนออกมาดื่ม ส ถานการณ์ดีขึ้นนิดหน่อย แต่ความทรงจําประหลาดพวกนั้นก็ยังคงวนเวียนในสมองผม
ความทรงจําแทรกแซงเวทมนตร์!
ผมนึกออกแล้ว ผมเคยเห็นหนังสือในห้องสมุดที่อธิบายเวทมนตร์เกี่ยวกับความทรงจํา ถึงจะ เป็นแค่คําอธิบายไม่กี่คํา แต่มันกลับพูดถึงเวทมนตร์ที่สามารถแทรกแซงความทรงจําของคนอื่น และสามารถดัดแปลงความทรงจําของผู้อื่นได้ แต่ถ้าจะใช้เวทมนตร์แบบนี้ อย่างน้อยจะต้องมีพลัง จิตที่แข็งแกร่งมากถึงจะแทรกแซงอีกฝ่ายได้ และตอนนี้การใช้พลังจิตรบกวนแบบนี้จะต้อง เป็นคนที่อยู่เลเวล 40 – 50 ถึงจะทําได้
ยิ่งกว่านั้นจะต้องนําเวทมนตร์แบบนี้ติดตั้งในหัวของตุ๊กตา ตกลง
จริงสิ พวกเขาบอกว่าจะให้ความทรงจําที่สะดวกในการควบคุมแก่โอยาโดะ หรือก็แปลว่านี่คื อสิ่งที่พวกเขาอยากจะเพิ่มเข้าไปในความทรงจําของโอยาโดะนั่นเอง
“บ้าเอ๊ย จากประสบการณ์ฉัน เรื่องเศร้าแบบนี้จะสร้างโลลิใจดําขึ้นมาได้นะ พวกแกจะไม่ทํา เรื่องฝืนกฎธรรมชาติแบบนี้ไม่ได้เหรอ”
“แทรกแซงความทรงจํา! มีคนใช้เวทมนตร์นี้ได้จริงด้วย!”
ในตอนนั้นเอง เงาสีขาวก็ปรากฏอยู่ระหว่างพวกเรา
“ใครน่ะ!”
อีกฝ่ายมองผม ตอนนั้นผมก็เห็นหน้าตาของอีกฝ่าย เขาเป็นผู้เฒ่าใส่ชุดคลุมยาวสีขาว และ ไม้กางเขนบนแผ่นอกก็ได้บอกตัวตนของเขาแก่ผม
“วิหารแห่งแสงเหรอ”
“หม หรือว่าพลังงานเวทสายแสงเมื่อก่อนหน้านี้พุ่งออกมาจากตัวเจ้า”
ผมไม่พูดพร่ําทําเพลง แล้วกางปีกออก
“ปีก มิน่าพลังงานถึงไม่บริสุทธิ์”
“พวกเราหยุดคุยเรื่องพวกนี้ก่อนได้ไหม ในเมื่อคุณรู้ว่ามันเป็นเวทความทรงจํา คุณก็ต้องมี วิธีช่วยโอยาโดะสิ!”
อีกฝ่ายมองผม แล้วมองโอยาโดะ พลางฉีกยิ้ม
“แล้วข้าจะได้อะไร”
“เฮ้ยๆๆ คนของวิหารแห่งแสงกลายเป็นงี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย”
“อย่างไรซะข้าก็ถอนตัวจากวิหารแห่งแสงแล้ว ข้าจะใช้พลังอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของข้า”
“ผมจะบอกข้อมูลการดัดแปลงมนุษย์ที่ผมรู้ คุณช่วยโอยาโดะที!”
“ดัดแปลงมนุษย์!”
จู่ๆ ดวงตาอีกฝ่ายก็เป็นประกาย จากนั้นก็ฉีกยิ้ม
“ไม่เลวนี่ ตกลง!”
ไอ้จิ้งจอกเฒ่านี่น่าสนใจจริงๆ!
แกเบรียล แลนสเตอร์
เพศชาย อายุ 45 ปี นักเวทสายแสงเลเวล 56
เป็นกลาง ผู้ทรยศ มือปีศาจแห่งแสง อดีตพระคาร์ดินัล บิชอปผู้ชําระล้าง
1 เป็นโคมไฟที่ในโคมจะมีแกนกลาง บนแกนติดภาพกระดาษที่มักจะตัดเป็นรูปคนขี่ม้า