ถ้าผมเกิดใหม่ใน RPG? (So What if it’s an RPG World !?) - ตอนที่ 34
เดินตามเฮเลน่าไปได้ประมาณสิบนาที ในที่สุดพวกเราก็มาถึงที่หมาย
ถ้าวันนี้ไม่ได้ตามเธอมาที่นี่ ผมคงไม่รู้ว่านอกสถาบันมีร้านตุ๊กตาด้วย
ตำแหน่งของร้านอยู่ตรงข้ามกับย่านการค้า อีกทั้งคนทั่วไปก็คงไม่มาทางนี้
แต่พื้นที่ของร้านกลับใหญ่มาก แล้วยังมีถึงแปดชั้น
อาคารทั้งหลังสร้างจากโลหะ แม้นอกกำแพงจะมีสีเคลือบป้องกันการสะท้อนของแสงแดด แต่ส่วนที่ต่อกันก็ยังคงเห็นร่องรอยของการเชื่อมโลหะ
ยิ่งกว่านั้น จากสัญลักษณ์บนประตูก็สามารถมองเห็นสินค้าที่แตกต่างกันในแต่ละชั้น ตั้งแต่ตุ๊กตาธรรมดาไปจนถึงหุ่นเชิดเวทมนตร์หรือแม้แต่ตุ๊กตาอัตโนมัติก็มีให้ทั้งหมด
บางมุมมองก็รู้สึกเหมือนมาตรฐานของโลกใบนี้เกินกว่าโลกเดิมของผมไปแล้ว ตุ๊กตาอัตโนมัติก็คือหุ่นยนต์ AI ไม่ใช่เหรอ
“เข้ามาเถอะ”
ประตูร้านเปิดออกอัตโนมัติ ครู๊ซก็เข็นเฮเลน่าเข้าไป
ผมทอดถอนใจถึงประตูอัตโนมัติที่ไม่ถูกหลักการนิดหน่อย แล้วเดินตามพวกเขาเข้าไปในร้าน
ในร้านดูค่อนข้างเงียบเหงา ชั้นแรกกว้างขวางมาก แต่กลับมีสาวใช้คอยเฝ้าร้านเพียงคนเดียว
เห็นเราเข้ามา อีกฝ่ายก็รีบแสดงความเคารพ
“คุณหนู คุณชาย ยินดีต้อนรับกลับเจ้าค่ะ นายท่านรอพวกคุณอยู่ชั้นบนแล้ว”
“อืม”
เราพยักหน้า แล้วเดินไปทางประตูโลหะด้านข้าง
ผมตัวสั่นเล็กน้อย แม้แต่ลิฟต์ยังมีเลยเหรอ ผมสามารถตอบคำถามนี้ได้ด้วยตัวเอง และนอกจากลิฟต์แล้ว บนกำแพงข้างประตูก็ยังมีปุ่มตัวเลขเป็นแถวอีกด้วย
เตาไมโครเวฟเหรอ
หลังจากครู๊ซกดลงไป ประตูอัตโนมัติก็เปิดออก นึกไม่ถึงว่าจะได้เห็นลิฟต์ในสถานที่แบบนี้ ความรู้สึกของผมเลยสับสนจริงๆ
“…เจ้าดูเหมือนไม่ประหลาดใจเลยนะ”
ในที่สุด เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง เฮเลน่าก็หันหน้ามาถามผม
“ถ้าเธอไม่ถามฉันแบบนี้ก็คงประหลาดใจอยู่หน่อย แต่ฉันไม่เห็นต้องประหลาดใจต่อเครื่องมือที่ใช้เคลื่อนย้ายวัตถุสิ่งของขึ้นลงเลยนี่”
“อ้อ เจ้าเคยเห็นมาก่อนเหรอ”
“ลิฟต์ไง”
ผมพูดแบบนี้
“ฉันเคยเห็นในหนังสือ”
“ในหนังสือ…ไม่น่าหรอก ข้ามั่นใจว่าที่นี่เป็นที่แรกในดินแดนตะวันตกที่ติดตั้งเครื่องมือแบบนี้”
แม้จะบอกว่าไม่เชื่อ แต่เธอกลับกลอกตามองผม
“หรือต้องให้ฉันวาดหลักการทำงานของสิ่งนี้เธอถึงจะเชื่อ”
“เจ้าวาดผังโครงสร้างของสิ่งนี้ได้ด้วยเหรอ”
“ฉันยังบอกหลักการทำงานของประตูอัตโนมัตินั่น หรือแม้แต่ของที่พวกเธอไม่มีก็ยังได้”
“นี่…เจ้ารู้ได้อย่างไร! ของแบบนี้จะมีในหนังสือเหรอ”
“ฉันก็ไม่แน่ใจ ฉันแค่จำได้ว่าเคยเห็นในหนังสือเมื่อนานมาแล้ว”
“นานมาแล้ว…เจ้ากำลังบอกข้าว่าหนังสือนั่นไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ”
“แน่นอน แต่ฉันบอกชื่อของหนังสือเล่มนั้นได้ มันชื่อว่า ‘ฟิสิกส์’”
ผมไม่รู้ว่าอาจารย์ฟิสิกส์ยังมีชีวิตอยู่ไหม แต่คุณต้องรู้ว่าผมได้นำความรู้ของคุณมาเผยแพร่ที่ต่างโลกแล้วนะ
แล้วมันยังเป็นโลกเวทมนตร์ซะด้วย
“‘ฟิสิกส์’…งั้นเหรอ เหมือนกับที่คนคนนั้นพูดเลย หนังสือเล่มนี้สุดยอดจริงๆ ด้วย”
“เอ๊ะ”
คำตอบนี้ทำให้ผมประหลาดใจ
“คนนั้น…เธอหมายถึงยังมีคนอื่นที่เคยอ่านหนังสือเล่มนี้เหมือนกับฉันเหรอ”
“อืม ประมาณครึ่งเดือนก่อน เมื่อตอนที่คนที่ชื่อเลสเตอร์มาทำการแลกเปลี่ยนวัตถุส่วนหนึ่งกับเรา เขาได้ใช้ภาพร่างของ ‘ประตูออโต้’ กับ ‘เอลิเวเตอร์’(elevator) หรือก็คือลิฟต์ตามที่เจ้าบอกมาเป็นของในการแลกเปลี่ยน เขาบอกว่า เขาก็เคยอ่านจากในหนังสือฟิสิกส์เหมือนกัน แต่หลังจากที่เรายืนยันความเป็นไปได้ของภาพร่าง เขาก็หายไปแล้ว ดังนั้นเราจึงทำของสองอย่างนี้ออกมา”
ที่แท้ก็เป็นเลสเตอร์…
“เลสเตอร์ ฉันมั่นใจว่ารู้จักเขา แต่เขาได้มาที่สถาบันเราหรือเปล่า”
“เปล่า แต่อยู่ที่เมืองชายแดนของอาณาจักรอีไล ที่นั่นมีสาขาย่อยของร้านข้า”
หมอนั่นหนีไปที่อาณาจักรอีไลงั้นเหรอ หนีไปไวจริงๆ แต่ไม่รู้ว่าเขาจะหาของที่เขาอยากได้จากดันเจี้ยนได้หรือเปล่า
“งี้นี่เอง คราวหน้าถ้าเจอเขา ช่วยฉันบอกเขาทีว่า ‘ฟีลโกรธมาก ผลที่ตามมาจะต้องร้ายแรงแน่’”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…”
เฮเลน่าหัวเราะพรวด
“พูดแบบนี้เจ้าก็ดูคล้ายกับเขานิดหน่อย หมอนั่นก็เหมือนกับเจ้า ที่ชอบทำให้คนอื่นรู้สึกประหลาด แต่ในเมื่อเจ้ารู้จักหนังสือที่ชื่อว่า ‘ฟิสิกส์’ อยู่บ้าง งั้นคราวหน้าข้าคงต้องขอคำแนะนำจากเจ้าแล้ว”
“…ถ้าเธอเอาตำราเวทมนตร์อัสนีระดับสูงกับวิธีสร้างตุ๊กตาให้ฉันได้นะ”
อีกฝ่ายได้ยินคำพูดนี้ ก็ตกตะลึง
“ทำไมล่ะ ไม่ได้เหรอ”
“เปล่าๆ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ได้อยู่แล้ว!”
ฟังจากน้ำเสียง พวกเขาคงยินดีมาก
แต่ทำไมผมถึงรู้สึกเสียเปรียบล่ะ
“ในบ้านข้ามีหนังสือเวทสายอัสนีอยู่มากมาย แต่เกี่ยวกับการควบคุมตุ๊กตานั่น…ถึงเราจะสอนเจ้าได้ แต่การจะเรียนรู้กลับไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไร”
“ไม่เป็นไร เธอแค่เอาตำราที่เกี่ยวข้องให้ฉันก็ได้ ฉันอ่านเองอาจจะสะดวกกว่า”
ยังไงก็มีระบบช่วยเหลือ ทำให้อ่านได้เร็วอยู่แล้ว
แม้ผมจะสามารถเรียนรู้ได้เมื่อสอนต่อหน้าเหมือนกัน แต่ว่า ผมยังไม่เคยลองสร้างตุ๊กตาจริงๆ มาก่อน
หรือว่าแค่กดปุ่มสร้างก็สามารถทำได้
มันต้องน่าตกใจมากแน่ๆ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ผมสอนเวทมนตร์ให้ญารินสำเร็จได้ยังไง แต่ผมก็ได้แต่รู้สึกแปลกๆ ชอบกล
“หนังสือน่ะมีแน่ แต่เราอยากรู้ว่าหนังสือ ‘ฟิสิกส์’ เล่มนั้นมีสิ่งของที่น่าอัศจรรย์อะไรอีก”
“ก็ต้องดูว่าพวกเธออยากได้ของแบบไหน”
“งั้นเหรอ…”
ลิฟต์มาถึงชั้นสูงสุดอย่างรวดเร็ว เสียงดัง ‘ติ๊ง’ ประตูก็ค่อยๆ เปิดออก
ดูแล้วการทำธุรกิจในโลกใบนี้จะได้เงินค่อนข้างดี เพราะการตกแต่งที่เว่อวังนี้เทียบได้กับคฤหาสน์ที่ฟาลันทุ่มเงินซื้อมาเลยทีเดียว
“อ้อ วันนี้มีแขกเหรอ…ถ้าข้าจำไม่ผิด เจ้าคงเป็นฟีลที่แข่งขันกับลูกสาวข้าเมื่อเช้านี้สินะ”
ชายวัยกลางคนสวมชุดพิธียืนอยู่กลางห้อง ส่วนอย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง เพราะความประทับใจแรกที่เห็นก็คือใบหน้าที่มีรอยแผลเป็น
“ยินดีที่ได้พบครับ มิสเตอร์สมิว”
ผมยิ้มพลางตอบรับ