ถ้าผมเกิดใหม่ใน RPG? (So What if it’s an RPG World !?) - ตอนที่ 33
(มุมมอง : ญาริน วู้ด)
“ด้วยน้ำแข็งที่ห่อหุ้มจิตใจอันมั่นคงของข้า ขออัญเชิญเกราะอัศวินน้ำแข็ง!”
ลวดลายเวทมนตร์สีน้ำเงินเข้มสว่างขึ้นบนเกราะของข้า หลังจากแสงริบหรี่สว่างวาบ ชุดเกราะใสแจ๋วก็ปรากฏขึ้นบนตัวของข้า
สำเร็จแล้ว!
ดูแล้ววิธีใช้ที่ฟีลบอกข้าจะไม่เลวเลย ข้าก็สามารถอัญเชิญเกราะน้ำแข็งสำเร็จเหมือนกัน
…เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้ตอนที่ฟีลสอนข้าเขาบอกว่าอะไรนะ
โธ่เอ๊ย จำวิธีใช้ได้แต่กลับลืมสิ่งที่ฟีลพูดเมื่อกี้ซะได้ สะเพร่าจริงๆ แต่ยังดี ข้ายังจำวิธีใช้ได้อยู่ก็พอแล้ว
“ที่แท้มันก็คือเวทมนตร์ของอัศวินเวทนี่เอง ดูท่าทางเท่ไม่เบานี่”
องค์หญิงสโนว์พูดชื่นชม แล้วเดินมาตรงหน้าข้า สัมผัสที่ชุดเกราะบนตัวข้า
“เย็นจัง!”
นางรีบชักมือกลับไป
น่ารักจังเลย
แต่ต้องขอบคุณนางที่เช่าสถานที่ให้ เพราะตอนนี้ที่นี่ไม่มีสนามเหลือแล้ว
พอองค์หญิงสโนว์เห็นข้า นางก็ให้ข้ายืมสนามส่วนตัวของนาง เพราะนางก็กำลังฝึกฝนอยู่เช่นกัน
“ระวังหน่อย เกราะน้ำแข็งจะก่อให้เกิดผลการโจมตีต่อทุกคนยกเว้นเจ้าของโดยอัตโนมัติ ถึงแม้เป็นนักเวทสายน้ำแข็งก็รู้สึกหนาวเย็นได้เหมือนกัน”
“เจ้าไม่หนาวเหรอ”
“นิดหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นอะไรมาก อย่างไรข้าก็เป็นอัศวินนี่”
“อืม…เอาล่ะ เจ้าฝึกต่อเถอะ ข้าก็จะฝึกเวทของข้าเหมือนกัน”
พูดไป นางก็เดินไปอีกด้าน แล้วท่องเวทมนตร์
“ลมหนาวอันแข็งแกร่ง ด้วยนามของข้า ขออัญเชิญเจ้าให้ตกลงสู่พื้นดิน หนาวเย็นไร้ที่สิ้นสุด ด้วยนามของข้า ขออัญเชิญ…น้ำแข็งร่วงหล่น!”
หลังจากท่องคาถาจบแล้ว สามวินาทีต่อมาบนท้องฟ้าก็มีก้อนน้ำแข็งขนาดมหึมาปรากฏขึ้น
การท่องคาถาใช้เวลาทั้งหมดแปดวินาที ดูแล้วเวทมนตร์นี้คงค่อนข้างเปลืองแรงสโนว์ทีเดียว
“อย่ามองข้าแบบนี้สิ ข้าไม่ใช่ไอ้โรคจิตฟีลนั่น ที่จะท่องคาถาได้เร็วขนาดนั้นนะ”
“เปล่าๆ เจ้าดูสิ ที่ฟีลท่องคาถาได้เร็ว เป็นเพราะเขาใช้เวทมนตร์ระดับต้น ฉะนั้นถึงให้เจ้าใช้เวทระดับกลางช่วยเหลือเขาไม่ใช่เหรอ”
“ไม่ใช่เลย ถ้าตาแก่ที่บ้านข้าสร้างความกดดันต่อสถาบัน ฟีลคนเดียวก็สามารถจัดการศัตรูทั้งหมดตามลำพังได้ ยังต้องมีข้าที่ไหนกัน เจ้าไม่เคยเห็นท่าทางของเขาเหรอ การต่อสู้ทั้งสองสนามนั้น มีเพียงความเร็วในการโจมตีของพี่น้องหุ่นเชิดคู่นั้นที่ตามเขาทัน ข้าว่าหากไม่มีเงื่อนไขมาจำกัดว่าข้าต้องโจมตีเป็นคนสุดท้าย แค่เขาพุ่งเข้าไปออกแรงใช้สันดาบทุบให้อีกฝ่ายสลบก็คงได้ หึ”
“แต่…แต่อย่างไรมันก็เป็นการประลองเวทมนตร์ ถ้าใช้ดาบ…”
“ก็ไม่ใช่ไม่ได้นี่ ยังมีคนใช้หุ่นเชิดเลย ใช้ดาบก็ไม่เป็นไรด้วยซ้ำ เวทมนตร์ของอัศวินเวทก็นับเป็นเวทมนตร์ไม่ใช่เหรอ แต่เจ้าก็ยังใช้ดาบฟันได้เหมือนกันนี่”
“พูดแบบนี้ก็ถูก…”
“ใช่แล้ว เกี่ยวกับเรื่องนี้…”
องค์หญิงสโนว์ทำท่าทางเหมือนนึกเรื่องสำคัญบางอย่างออก แล้วหมุนตัวมองมาที่ข้าทันที
“ข้ารู้ว่าฟีลรู้เวทมนตร์อัศวินเวทของเจ้า แถมข้าก็รู้ว่าเจ้าเป็นคู่หมั้นของเขา แต่ว่า ข้าอยากรู้ว่าเจ้าคิดอย่างไรกันแน่!”
“เอ๋ คิด…คิดอย่างไรเหรอ”
“ก็คือ…ก็คือเจ้าอยากเป็นคู่หมั้นของเขาจริงหรือเปล่าไง!”
“เรื่องนั้น…”
ข้าลังเลนิดหน่อย
“ข้าก็ไม่รู้…”
“ไม่รู้เหรอ”
“เพราะข้าก็ไม่แน่ใจความคิดของข้า ข้ารู้แค่ว่าอยู่กับเขาแล้วสบายใจ”
“…”
องค์หญิงสโนว์ส่ายหน้า จากนั้นก็ทอดถอนใจ
“คำตอบของเจ้ากำกวมจริงๆ…”
“คือว่า…หรือองค์หญิงสโนว์…”
“ข้าเหรอ…”
องค์หญิงสโนว์มองข้า แล้วยิ้ม
“ข้ายิ่งสับสนกว่าเจ้าอีก ข้ายิ่งไม่รู้ความคิดของตัวเองเลย”
(มุมมอง : ฟีล หลิน)
“อย่าแพ้นะ ถ้าแพ้ ข้าก็คงแพ้ให้เจ้าฟรีๆ เลยสิ”
เพิ่งเดินเข้ามาในย่านการค้า จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแบบนี้
มองไปตามเสียง กลับเป็นเด็กสาวที่นั่งอยู่บนวีลแชร์กำลังพูดกับผม
แม้เธอจะสวมชุดราตรีทั้งยังสวมผ้าคลุมหน้า แต่ผมก็ยังคงแยกแยะตัวตนของเธอได้ผ่านชื่อเหนือศีรษะของเธอ
“มิสเฮเลน่า เตรียมจะไปงานเลี้ยงสำคัญอะไรเหรอ”
“ฮ่าฮ่า ตลกแล้ว ข้าแค่เตรียมไปงานเลี้ยงของท่านพ่อเท่านั้น หากเจ้ามีความคิดบางอย่างเพราะชุดของข้าล่ะก็ งั้นข้าก็บอกได้แค่มันเป็นชุดที่ข้าใส่ตามปกติ มีเพียงตอนใช้เวทมนตร์เท่านั้นที่ข้าจะสวมชุดนักเวท”
หยุดเล็กน้อย แล้วเธอก็พูดต่อ
“ดูท่าเจ้าคงยังไม่เข้าใจสถานการณ์ของข้าสินะ แม้ข้าเป็นนักเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในทีมเวทสายอัสนีระดับต้น แต่ว่า นอกจากการเคลื่อนไหวส่วนคอแล้ว ทุกอย่างก็ต้องใช้ชุดควบคุมเวทมาควบคุมแผ่นเหล็กบนข้อต่อทุกส่วน จึงเรียกได้ว่าไม่สะดวกทีเดียว”
“ดูแล้วที่ฉันชนะเธอคงเป็นการกลั่นแกล้งเธอสินะ”
“พูดแบบนั้นก็ไม่ผิด ว่าไหม พี่ชาย”
“ก็ไม่ซะทีเดียว ยังไงเขาก็เป็นนักเวทที่ถูกข้าต่อยแล้วยังต่อสู้ได้อีก ในทีมระดับต้นของสถาบันคงไม่มีคนอื่นที่ทำได้แล้วแน่ๆ”
คนที่เข็นวีลแชร์ให้ก็คือครู๊ซพี่ชายของเธอ แต่นอกจากชื่อของเขาที่สามารถมองเห็นได้จากในเครื่องหมายวงเล็บ ก็ไม่อาจแยกแยะได้ว่าเขาเป็นคนหรือเปล่า
“จะว่าไปถึงนายจะมองออกตั้งแต่แรกว่าร่างกายของพี่ชายเป็นตุ๊กตา แต่เจ้าก็มองไม่ออกว่าร่างที่แท้จริงของเขาอยู่ที่ไหนใช่ไหม”
“ร่างที่แท้จริงเหรอ”
“พูดแบบนี้จะดีเหรอ”
ครู๊ซถามเสียงเบา
“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเขามีเจตนาร้ายกับเรา เอาข้ามาข่มขู่แล้วเปิดเผยตำแหน่งของเจ้าจะมีผลลัพธ์ต่างกันอย่างไร”
“…ก็ได้”
“ฮ่าฮ่า ขอโทษที่ตัดบทนะ ที่จริงร่างกายของพี่ชายไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก แต่พี่ชายน่าสงสารกว่าข้าซะอีก เขาขยับร่างกายไม่ได้เลย จึงทำได้แค่นำพาสติมาไว้ในตุ๊กตาเพื่อใช้ชีวิต แน่นอนว่าข่าวลือที่แพร่ออกไปคือพี่ชายเปลี่ยนร่างกายตัวเองให้เป็นตุ๊กตา”
“ดูแล้วครอบครัวพวกเธอจะมีโรคกรรมพันธุ์แปลกๆ นะ”
“เป็นแบบนั้นแหละ ใช่แล้ว เจ้าก็ต้องไปกินมื้อเย็นไม่ใช่เหรอ จะไปกับเราไหม”
“คือว่า…”
ผมเพิ่งคิดจะปฏิเสธ แต่จู่ๆ เควสต์ใหม่ก็เด้งออกมา!
เควสต์ย่อย : ตุ๊กตาที่พังทลาย
เป้าหมายเควสต์ : ขั้นต่อไปของเควสต์ สืบหาโรคกรรมพันธุ์ประหลาดของตระกูลสมิว
รางวัลเควสต์ : ไม่ทราบ
“งั้นฉันก็…คงต้องทำตามคำขอแล้วล่ะ”