รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่477 ความแนบชิดที่ห่างเหินไปนานสองปี

น้ำเสียงที่วรรจชนกพูดดูใจเย็นมาก ทุกคำพูดไม่มีอารมณ์ส่วนบุคคลของเธอเลยสักนิดเดียว

แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ เธอพูดชัดเจน ทุกคำพูดเหมือนเต็มไปด้วยความจริงใจ ไม่ให้ชายหนุ่มสังเกตถึงความเสแสร้ง

ทุกคำพูดของเธอ เป็นสิ่งที่ดนัยกฤตอยากได้ยินมากที่สุด

นี่คงเป็นข้อดีที่เธอเป็นคุณนายแห่งตระกูลภักดิภูมิเมธี

ดนัยกฤตได้ยินแล้ว กลับไม่พูดอะไรสักคำ

วรรจชนกลุกขึ้นไปเติมน้ำชาให้เขา และพูดอย่างใจเย็นว่า “ที่จริงธิชาก็เกิดในตระกูลที่ดีเหมือนกัน ตอนที่ไม่ป่วย เธอก็เป็นคนที่อ่อนโยนมาก ให้เธออยู่ดูแลนาย ฉันก็รู้สึกสบายใจมาก อีกอย่าง……ยังไงเธอก็เป็นแม่แท้ๆของดวงใจ แม้ฉันจะรักดวงใจมาก แต่ฉันก็มีงานที่ต้องทำเยอะเกินไป อาจจะมีใจจะทำแต่กำลังไม่พอ ดวงใจเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลภักดิภูมิเมธี สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่แค่แม่นมหรือคนรับใช้ธรรมดาทั่วไป เธอต้องการให้คนมีที่สนิทที่สุดคอยอยู่เคียงข้างและสั่งสอน ในใจฉันก็อยากให้มีคนที่เหมาะสมกับการดูแลดวงใจ แต่ว่า……ข้างกายของนายก็ไม่มีใครที่เหมาะสมเลย นันทญาล่ะก็ เธอว่างที่สุด แต่ก็อายุน้อยและไม่มีความอดทน ไม่เหมาะกับการเป็นแม่คน ส่วนอี๊ฟ……ฉันได้ยินว่าเมื่อก่อนอี๊ฟกับธิชาไม่ลงรอยกัน ถ้าเอาดวงใจให้เธอดูแล ฉันไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่ มีเพียงธิชาผู้เป็นแม่ ฉันคิดว่าธิชาเป็นตัวเลือกที่ดีนะ”

ช่วงหลายเดือนมานี้ดนัยกฤตไม่ได้เปลี่ยนไปมาก แต่ใบหน้าอันหล่อเหลาก็มีความมืดมนที่ยากจะเดาได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

เขายกแก้วชาขึ้นมาจิบหนึ่งคำ และพูดอย่างไม่เร่งรีบว่า “เธอรับธิชามาเลี้ยงได้ นั่นเป็นสิ่งที่เธอผู้เป็นคุณนายแห่งตระกูลภักดิภูมิเมธีทำได้ แต่ดูจากอาการของธิชาแล้ว ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คนที่ความจำเสื่อมไปแล้ว เอามาเลี้ยงไว้ข้างกายก็คงจะมีแต่ปัญหา ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องผ่านด่านของธาวินอีก ยังไงฉันก็ไม่อยากเอาปัญหาที่ไม่จำเป็นมาให้ปวดหัวเปล่าๆ ผู้หญิงที่ความจำเสื่อมแล้ว ให้เธอกลับมาดูแลดวงใจ เหมือนจะไม่ค่อยสมเหตุเท่าไหร่”

น้ำเสียงของดนัยกฤตฟังแล้วดูเย็นชามาก เหมือนไม่ได้อยากเอาธิชากลับมาเลี้ยงไว้ข้างกายของเขาอีกแล้ว แถมยังไตร่ตรองถึงปัญหาที่ไม่จำเป็นมากมาย

แต่วรรจชนกรู้จักเขาดีพอ รู้ว่ายิ่งเป็นของที่เขาสนใจมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่แสดงมันออกมา

ยิ่งไปกว่านั้นเธอสังเกตเขามานานหลายเดือน

นอกจากตอนที่เลือกตั้งจะยุ่งจนไม่มีเวลาว่างแล้ว ดนัยกฤตก็ติดตามสถานการณ์ของธิชาตลอดไม่ขาดสาย

แม้ธาวินจะปกป้องดีแค่ไหน คนของดนัยกฤตก็สามารถสืบข่าวและรายงานสถานการณ์ใหม่ล่าสุดกับเขาได้ตลอดเวลา

บางทีวรรจชนกก็รู้สึกว่าเขาน่าขำดี

เพราะยังไงด้วยตัวตนในตอนนี้ของดนัยกฤต อายุแค่สามสิบสี่ปีก็ได้ดำรงตำแหน่งที่สามในคณะรัฐมนตรีแล้ว และโอกาสในอนาคตของเขานั้นไร้ขีดจำกัด ด้วยตัวตนของเขา ไม่ว่าอยากได้ผู้หญิงแบบไหน แค่กระดิกนิ้วก็ได้มาแล้ว

และวิธีการคัดเลือกผู้หญิงของเขาก็ยังคงเหมือนเดิมตลอด ยังคงไม่ลืมธิชาผู้หญิงที่มีลูกให้เขา

ตอนเรียนหนังสือวรรจชนกเรียนเก่งมาก เคยเรียนหลายสาขา เช่นสังคมวิทยาและจิตวิทยา

จิตใจตอนนี้ของดนัยกฤต ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับผู้ชาย

เหมือนกำลังคิดถึงผู้หญิงที่คว้าไว้ไม่อยู่จับไว้ไม่ได้ แม้เมื่อก่อนจะเคยครอบครองมาแล้ว แต่เมื่อไหร่ที่รู้สึกว่างๆ ก็อยากจะเก็บไว้ข้างกายตลอดไป

สำหรับผู้ชายแล้ว นั่นเป็นความปรารถนาจากสัญชาตญาณ

ด้วยเหตุนี้ ความรู้ที่เธอศึกษาบอกเธอว่าสถานการณ์นี้เป็นเรื่องปกติ เธอสามารถเข้าใจได้

แต่ก็มีหลายครั้ง เธอรู้สึกว่าดนัยกฤตน่าสงสาร

ผู้ชายคนนี้มีบทบาทที่สำคัญในสังคมและคณะรัฐมนตรี นอกจากจะไขว่คว้าในด้านการงานแล้ว ในเวลาว่าง ในใจของเขากลับมีแค่ธิชาที่เป็นผู้หญิงธรรมดามากในสายตาของเธอ

ผู้ชายถ้าจะดื้อรั้นแบบนี้ทั้งชีวิต คงน่าเศร้าเกินไปแล้วนะ

……

แต่ในเวลาส่วนใหญ่ วรรจชนกก็เข้าใจมากกว่าคนอื่นๆ

ตระกูลธนาภูวนัตถ์ในตอนนี้ก็แค่ฝืนปกป้องสถานการณ์เท่านั้น ธิชาไม่มีที่พึ่งที่แข็งแรงมาก และไม่มีอะไรให้ต้องกลัวเลย

ดนัยกฤตเอาตัวเธอมา ก็เป็นได้แค่ชู้รักที่ไม่มีตำแหน่งและชื่อเสียงอะไร

การต่อสู้ระหว่างธิชากับอี๊ฟ เธอขอไม่ข้องเกี่ยวด้วย

หรือจะพูดอีกอย่างว่า ระหว่างธิชากับอี๊ฟ เธอเกลียดอี๊ฟที่มีความสามารถมากกว่า

เมื่อก่อนเธอไม่เคยคิดกับธิชาเป็นศัตรูของตัวเองเลย ตอนนี้ทั้งที่รู้ว่าธิชาความจำเสื่อมแล้ว วรรจชนกก็ยิ่งไม่เอาผู้หญิงที่ความจำเสื่อมแล้วไว้ในสายตาหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น……สำหรับดนัยกฤตแล้ว ถ้าไม่มีธิชา เขาคงรักผู้หญิงคนอื่นไปนานแล้วล่ะ

โลกใบนี้มีของสดใหม่เยอะแยะมากมาย หญิงสาวแรกรุ่นที่เบ่งบานเหมือนดอกไม้ในยามเช้า ก็จะเข้ามาในอ้อมกอดของเหล่าผู้มีอำนาจไม่หยุดหย่อน

วันนี้ถึงแม้จะไม่มีธิชา ก็ต้องมีคนอื่นอยู่ดี

วรรจชนกหัวเราะ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ฉันว่า นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร แม้เราจะไม่รู้ว่าตอนนี้ธิชาความจำเสื่อมจริงๆหรือเปล่า ถึงจะความจำเสื่อมจริง ก็ไม่เคยได้ยินว่าเธอจะไม่มีทางหายดีได้ เธอยังสาวขนาดนี้ อย่างมากสองสามปี เธอก็หายเป็นปกติ ถึงแม้ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดคือ เธอจะไม่มีวันหายดี แต่สำหรับนายแล้ว……ธิชาเป็นผู้หญิงที่แข็งแรงก็พอ นายก็แค่อยากให้เธอเป็นผู้หญิงที่นอนกับนาย ไม่ได้คาดหวังให้เธอช่วยงานสำคัญของนายสักหน่อย ไอคิวมีเท่าไหร่สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันว่านะ ยิ่งโง่ก็ยิ่งเชื่อฟังและควบคุมได้ง่ายกว่า ไม่ใช่เหรอ?”

…………

ธิชาในตอนนี้เหมือนจิ้งจอกน้อยที่แผ่ซ่านไปด้วยความเซ็กซี่ เธอจับมือใหญ่ของธาวินไว้แน่นและกดไว้บนยอดดอกบัวตูมที่นุ่มนิ่มของตัวเอง

สายตาเธอมีเพียงชายหนุ่มที่คลั่งไคล้เพื่อเธอ

ไม่รู้เลยว่า ภายในคฤหาสน์แห่งหนึ่งในเมือง J นั้น มีข้าราชการระดับสูง กำลังมองดูรูปภาพเธอตอนอยู่ในโรงเรียน และแอบวางแผนว่าจะคว้าเธอกลับมาได้ยังไง

ตอนแรกธาวินยังไม่ชินกับการถูกควบคุม ตอนนี้กลับเริ่มเสียการควบคุมไปแล้ว

ถ้าธิชายังทำแบบนี้ต่อไป เกรงว่าเขาจะเสียสติและตัวตนไปมากกว่านี้

เขาไม่สนใจว่าใครเป็นคนควบคุมเรื่องรักๆใคร่ๆที่ร้อนแรงนี้……

ธิชาอ่อยก่อน เขารับได้อย่างพึงพอใจ

เธอปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองจนหมด

แก้มแดงระเรื่อ ปล่อยให้มือของเขาไม่ถูกตัวเองควบคุมอีก……

นิ้วมือของชายหนุ่มแทงทะลุเข้าไปอย่างไม่รอช้า

แก้มเธอแดงระเรื่อ สายตายังคงโปร่งใสและไร้เดียงสา

ธาวินกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “ยัยตัวแสบ เธออยากให้ฉันตรวจสอบยังไงล่ะ?”

ธิชาเบิกตาโพลงโต เธอกลอกลูกตาขึ้นลง มีสีหน้าที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ของสาวน้อยบริสุทธิ์

ธาวินรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไป ทั้งตัวของเขาเหมือนจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

เขาแทบจะกัดฟันถามว่า “เธอตั้งใจใช่ไหม ธิชา เธอตั้งใจอ่อยพี่ใช่ไหม?”

หญิงสาวได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วเป็นปม และพูดอย่างบริสุทธิ์ใจว่า “ไม่ใช่อย่างงั้นนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ต่างหาก……ที่ไม่เชื่อใจฉัน”

ธาวินถูกเธอพูดแบบนี้

หัวใจก็วูบวาบ

เขาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองกับธิชาไม่เคยทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว……

ตั้งแต่วันนั้นวันที่ธิชาถูกเขาส่งออกไปให้ดนัยกฤตเป็นของขวัญ

จนถึงวันนี้ ก็น่าจะสองปีกว่าแล้ว

ในระยะเวลาสองปีนี้……

ถ้าไม่ใช่เพราะธิชาป่วย

ป่วยหนักมาก

เขาคงไม่กล้าคาดหวังให้ธิชากลับมาหาเขาอีก

แต่ทุกอย่างก็เกิดขึ้นในตอนที่เขาไม่คาดคิด

เปลี่ยนเร็วเกินไป

เหมือนกับฝันหวานที่ผ่อนคลายและน่ารื่นรมย์

ค่ำคืนเดียวธิชาก็กลายเป็นเหมือนกระดาษขาว และเด็กน้อยที่ไร้เดียงสาบริสุทธิ์

กลับมาหาเขา และตัวติดกับเขาอีกครั้ง

และอยากจะเกาะติดกับเขาตลอดเวลา

ความสัมพันธ์ของเขากับธิชา ค่ำคืนเดียวก็กลับไปเหมือนเมื่อสิบปีก่อน

แต่ทว่าช่วงนี้ ธิชาเริ่มเปลี่ยนแปลงไป

เธอเริ่มไม่อยากตัวติดกับเขา และเริ่มอยากอยู่คนเดียว ขอสังคมและชีวิตส่วนตัวของตัวเอง

สำหรับธาวินแล้วก็เป็นสิ่งที่น่าผิดหวังมาก

ธิชาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

เขาอยากให้ชีวิตแบบนี้ดำเนินไปช้าหน่อย

แต่ทว่า……โชคชะตาก็มอบเซอร์ไพรส์ให้เขาอีกครั้ง

แม้ธิชากำลังอยู่ในการเปลี่ยนแปลง แต่ส่วนที่เปลี่ยนแปลงไปของเธอ……ก็กลายเป็นของขวัญที่เขาชื่นชอบ

เธอเริ่มเข้าใกล้เขาก่อนแบบนี้

เมื่อก่อน……ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย

ธิชาไม่เคยปฏิเสธความรู้สึกของเขาเลย

และในวันนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปทั้งหมด