รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่473 ยังไงพี่ชายนายก็ต้องรู้จักนายอยู่แล้ว

ธิชาพูดแบบนี้ คิมหันต์ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีเหตุผลที่จะต้องกังวลอะไรเพิ่มเลย

สำหรับผู้หญิงในวัยแบบธิชา……ไม่กลับบ้านเป็นบางครั้ง น่าจะเป็นเรื่องเล็กนะ

ไม่ถึงขั้นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่อะไร

ไม่ใช่ครั้งแรกที่คิมหันต์ขับรถไปส่งธิชาที่บ้าน

ก่อนหน้านี้มีหลายครั้ง คิมหันต์เคยมีประสบการณ์ไปส่งเธอมาก่อนแล้ว

ตอนเที่ยงไม่ใช่เวลาเลิกงาน ถนนเลยไม่ค่อยติดมาก คิมหันต์ก็คุ้นเคยกับเส้นทางดี ไม่นานก็ส่งธิชากลับมาจนได้

แต่ทว่านี่กลับเป็นครั้งแรกที่คิมหันต์ส่งธิชากลับบ้านในตอนกลางวัน

เขาจอดรถเทียบกับประตูใหญ่ของบ้านธนาภูวนัตถ์ ครั้งนี้เขาตั้งใจสังเกตประตูบ้านของตระกูลธนาภูวนัตถ์ดีๆ

แค่มองจากประตูด้านนอก ก็ดูออกแล้วว่าบ้านด้านในต้องใหญ่และกว้างขวางมากแน่ๆ

ก่อนหน้านี้เขาเคยส่งธิชากลับมาหลายครั้ง ก็เอาแต่สังเกตธิชาตลอดเวลา

ไม่เคยสังเกตสภาพแวดล้อมที่ธิชาพักอาศัยเลย

ครั้งนี้เป็นตอนกลางวันเขาจะดูอย่างละเอียดเลย คิมหันต์ก็ถึงรู้ว่าธิชาโตมาในครอบครัวแบบไหน

แม้เขาจะไม่รู้จักตระกูลธนาภูวนัตถ์สักเท่าไหร่ แต่แค่ดูจากสภาพคฤหาสน์ภายนอก รวมไปถึงโครงสร้างของบ้าน ก็รู้แล้วว่า……ครอบครัวของธิชา กับคนที่พักอยู่ในเขตเศรษฐีธรรมดาๆอย่างเขา มีเส้นแบ่งที่ชัดเจนมาก

คิมหันต์เป็นลูกของนักธุรกิจเศรษฐี น้อยครั้งที่จะรู้สึกได้ถึงความด้อยกว่า

ก่อนหน้าธิชา เขายังไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน……เป็นความรู้สึกที่……ผู้หญิงที่ฉันชอบ ที่บ้านรวยมาก มากกว่าครอบครัวของฉันด้วย

พื้นที่ที่คฤหาสน์ตระกูลธนาภูวนัตถ์อยู่นั้น เป็นโครงสร้างมาตรฐานในเมือง J

แต่ว่าตระกูลเศรษฐีส่วนใหญ่จะถ่อมตัว จะไม่สร้างบ้านหลังใหญ่โตมโหฬารเกินไป

แต่ตำแหน่งนี้……ร้อยปีให้หลัง ส่วนมากจะกลายเป็นที่พักในประวัติศาสตร์

ก็เหมือนกับเป็นทำเลพื้นที่ราคาแพงมีฮวงจุ้ยที่ดี และคฤหาสน์ส่วนตัวที่สร้างขึ้นที่นี่

แค่คิดก็รู้แล้วว่าเจ้าของคฤหาสน์ส่วนตัวหลังนี้จะเป็นตำแหน่งสังคมแบบไหน

คิมหันต์ไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้เลย

เพราะยังไงออร่าลูกคุณหนูของธิชามันล้นออกมาจนดูออกได้ง่ายๆ

นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่เขาคิดมากไปหน่อย

หรืออาจจะเป็น……สาเหตุที่เขากับธิชาตกลงความสัมพันธ์กันเสร็จ

เขารู้สึกว่าตัวเองน่าจะเตรียมตัว ขยับเข้าใกล้ครอบครัวของธิชามากกว่านี้

ด้วยความคิดแบบนี้ รวมไปถึงความรู้สึกกังวลใจ

ก่อนที่ธิชาจะลงรถ คิมหันต์ก็พูดว่า “ให้ฉันเข้าไปพร้อมเธอไหม อธิบายเรื่องเมื่อคืน……เพราะยังไงนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน ฉันกลัวว่าเธอจะโดนว่าเอาได้”

ธิชากะพริบตา พูดโดยไม่คิดเลยว่า “ไม่ต้องหรอก ตอนนี้พี่ชายฉันน่าจะอยู่ที่บริษัทแล้วละ คนในบ้าน……น่าจะไม่หาเรื่องฉันนะ อย่างมากก็ถามแค่ว่าเมื่อคืนฉันไปทำไหนมา”

คิมหันต์ก็หาเหตุผลมาตอบโต้ไม่ได้ ในใจก็รู้ดีว่าการพุ่งเข้าไปโดยไม่ได้เตรียมตัวนั้น แม้จะได้เจอกับพี่ชายของธิชา ก็คงไม่ได้เป็นภาพที่น่าประทับใจมากนัก

แต่ไม่รู้ว่าทำไม……ในใจเขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

ธิชาเหมือนจะดูอาการของเขาออก

บีบมือเขาเหมือนกำลังปลอบใจ “คิมหันต์ ฉันไปก่อนนะ พวกเราเจอกันที่โรงเรียนพรุ่งนี้นะ”

เธอปล่อยมือแล้วก็เปิดประตูรถออกไป

ทันใดนั้นคิมหันต์กลับจับแขนเธอไว้

เขาดึงแขนเล็กของธิชากลับมาเบาๆ

ธิชาหันหน้ากลับไปมองอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมเหรอ?”

ทันใดนั้นคิมหันต์ก็โน้มตัวลงไปจุ๊บเธอหนึ่งที

แค่จุ๊บที่แก้มเท่านั้น

แต่อารมณ์อยากในร่างกายของเขาก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันที

ธิชาแม้จะยังอึ้งอยู่ แต่กลับยิ้มตาหยีจ้องเขา โดยไม่พูดอะไร

ที่จริงอารมณ์ของธิชาจากเที่ยงคืนจนมาถึงตอนนี้ ในสายตาของคิมหันต์ก็เหมือนเป็นปริศนาเลย

ทั้งที่เธอก็เหมือนหญิงสาวที่ไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

แต่เมื่อคืนหลังจากที่มีความสัมพันธ์สนิทชิดเชื้อกันแล้ว ธิชาก็ไม่ได้แสดงท่าทีเขินอายเหมือนอย่างหญิงสาวที่เพิ่งเคยมีอะไรกันครั้งแรก

เธอดูเป็นธรรมชาติมาก

เหมือนกับเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป

คิมหันต์ก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมีความคิดแปลกประหลาดแบบนี้ขึ้นมากะทันหัน

เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าธิชาไร้เดียงสาและบริสุทธิ์เหมือนอย่างที่เธอเป็นตอนนี้หรือเปล่า

ในตอนที่คลอเคลียกันนั้น……ปฏิกิริยาของเธอดูจะไม่เขินอายเลย

เธอดูกระตือรือร้น แถมยังเป็นฝ่ายรุกก่อนด้วย

สุดท้ายตอนที่เธอบอกหยุดกะทันหัน คิมหันต์ก็หยุดตามเธอไปด้วย ไม่ได้คิดบังคับเธอต่อไป

คิมหันต์ไม่กล้าบอกว่าตัวเองมากประสบการณ์

แต่อย่างน้อยเขาก็เคยมีแฟนมาแล้วหลายคน

เขาคิดว่าประสบการณ์ตัวเองจะเยอะกว่าธิชามาก

แต่ทว่าอารมณ์ตอนที่ทั้งสองอยู่บนเตียงนั้น เหมือนจะไม่ใช่อย่างนั้นเลยนะ

ถึงแม้ว่า……เขาอาจจะเข้าใจได้ว่าธิชาเพิ่งได้เรียนรู้ จึงมีความกระตือรือร้นที่อยากลอง

คิมหันต์มีความคิดแบบนี้ แต่เขาไม่รู้สึกว่าตัวเองกำลังสนใจอะไรอยู่เลย

เขารู้สึกแค่ว่าตัวเองรู้สึกเป็นห่วงธิชามากขึ้น

เขามีความรู้สึกกลัวว่าตัวเองจะคว้าเธอไว้ไม่ได้

เขาคาดหวังอยากจะสนิทกับเธอมากกว่านี้

……

คิมหันต์จ้องมองเธอ แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ตอนนี้พวกเราเป็นแฟนกันแล้ว เธอจะ……แนะนำฉันกับพี่ชายเธอไหม?”

ธิชาอึ้งไปสักพัก แล้วก็พูดว่า “น่าจะ……แนะนำนะ ยังไงพี่ชายฉันก็ต้องรู้จักนายอยู่แล้ว แต่น่าจะไม่ใช่ตอนนี้นะ หาโอกาสเหมาะๆก่อน ฉันจะแนะนำให้พวกนายรู้จักกันแน่นอน”

ได้รับการรับรองแบบนี้ คิมหันต์เหมือนโล่งอกไปที

เขาพยักหน้า แล้วยอมให้ธิชาลงจากรถ

จากนั้นก็มองเธอเดินเข้าไป

……

ในตอนที่ยามเห็นธิชากลับมา เขาก็รู้สึกอึ้งเล็กน้อย

แทบจะวิ่งเข้าไปเลยด้วยซ้ำ เข้าไปรายงานกับพ่อบ้านใหญ่ให้เร็วที่สุด

พ่อบ้านก็รีบไปรายงานกับธาวิน

ธาวินตามหาเธอเป็นสิบกว่าชั่วโมง

แม้ก่อนหน้าที่ธิชาจะปิดเครื่อง โทรศัพท์หาเขา บอกกับเขาว่าคืนนี้จะไปนอนบ้านเพื่อน

ท่าทีการปิดเครื่องของเธอดูเด็กมาก ทำให้เขาโกรธมากแต่ก็อดไม่ได้หัวเราะ

แต่ผ่านไปหลายชั่วโมง เธอก็ไม่เคยเปิดเครื่องอีกเลย

และยังไม่กลับบ้านทั้งคืนอีกด้วย

ในที่สุดธาวินก็ใจเย็นไม่ลงอีก

ช่วงนี้ธิชานอกจากจะอารมณ์ร้อนไปบ้าง แต่ส่วนมากก็เชื่อฟังไม่ทำอะไรนอกลู่นอกทาง

แต่พอเมื่อคืนนี้……เธอเริ่มไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขา

ยามวิ่งเข้าไปเร็วเกินไป

ธิชากลับเดินช้ามาก ตอนที่เธอเดินไปที่ทางเข้าห้องโถง เกล้าแก้วกับธาวินก็ลงจากบันไดพร้อมกัน

ตอนที่เดินลงมาเกล้าแก้วก็คอยเตือนธาวินตลอด ให้เขาใจเย็น มีอะไรค่อยพูดค่อยจา แม้ธิชาจะมีสมองที่ไม่ปกติ แต่ร่างกายของเธอก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอมีสิทธิ์ในการเข้าสังคม หรือหลายๆด้านในร่างกายก็กำลังฟื้นฟูตัวอยู่

ช่วงนี้ธิชามีเพื่อนเยอะมาก นี่เป็นการฟื้นฟูที่ดีสำหรับเธอ ถ้าธาวินทำเป็นเรื่องใหญ่โตเพียงเพราะเธอไปนอนบ้านเพื่อนมา เกรงว่าจะเป็นการขัดขวางการฟื้นฟูของธิชา

แต่แม้เกล้าแก้วจะเตือนยังไง ธาวินก็สงบจิตใจลงไม่ได้

แต่ตอนที่เห็นธิชา เขาก็ข่มตัวเองไว้ไม่ให้โมโห

ธิชาเห็นเขาแล้ว สายตาที่ร่าเริงนั้นก็เริ่มหลบเพราะรู้สึกผิด

แต่พอเห็นเกล้าแก้วแล้ว ธิชาก็โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด

เหมือนกับเพิ่งเจอยมทูตตัวเป็นๆ แต่พอมองไปข้างๆก็เห็นตัวช่วยของตัวเองทันที

เธอก็ถึงได้โล่งอก

ธาวินทำหน้าบึ้งตึง สีหน้าดุร้ายมากกว่าตอนไหนๆ

ธิชาพยายามเดินไปหลบอยู่ที่หลังของเกล้าแก้ว

เกล้าแก้วก็แทบจะหัวเราะกับพี่น้องคู่นี้แล้ว

เขาอดทนและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ธิชา เมื่อคืนเธอไหนมา ทำไมวันนี้ตอนเช้าถึงไม่ไปเรียน เธอรู้ไหมธาวินกับฉันเป็นห่วงเธอมาก ไปเรียนไม่กลับบ้านทั้งคืนมาจากไหนกัน?”

ธิชาคิดแล้วก็พูดเสียงอ่อนว่า “แต่เมื่อคืนฉันก็โทรมาบอกก่อนแล้ว แบบนี้ยังถือว่าไม่กลับบ้านทั้งคืนอีกเหรอ?”

เธอไม่พูดยังดี พอพูดแล้วธาวินก็โกรธมากขึ้นกว่าเดิม

ธาวินยื่นมือไปบีบแขนเธอไว้ แล้วดึงเข้าไปในอ้อมกอดของตัวเอง

ธิชาไม่รู้ว่ากลัวไหม เธอขมวดคิ้วอยากจะหลบออกมา

เขาทำหน้าบึ้งตึง ตะคอกเธอด้วยน้ำเสียงโมโหจัดว่า “เธอยังกล้าพูดอีก ธิชา ตอนที่เธอโทรหาฉัน ฉันบอกว่าอะไร ฉันอนุญาตให้เธอไม่กลับบ้านเหรอ? ธิชา เธอตั้งใจทำฉันโกรธใช่ไหม!”

ธิชาเบะปาก พูดอย่างน้อยใจว่า “ไม่นะ ถ้าพี่จะคิดแบบนี้ ฉันก็ไม่มีทางเลือก……และตอนนี้ฉันก็กลับบ้านแล้วนี่ไง พี่ยังอยากจะทำอะไรอีก?”