รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่464 เธอจุ๊บฉันก่อน

แต่เรื่องราวก็เกินความคาดหมายของธาวินไปมาก

เริ่มเลยเถิดจนเหนือการควบคุมของเขา

ธิชาเริ่มกลับดึก

ตอนแรกช้าสุดก็สองสามทุ่ม

หลังจากกลับช้าสี่ห้าครั้งติดต่อกัน ธาวินก็เริ่มรู้สึกไม่ดี

แต่ธิชาก็อ่อนไหวมาก แม้จะกล่าวเตือน ก็จะพูดตรงเกินไปไม่ได้

เขาจะต้องคุยเรื่องนี้กับเกล้าแก้วก่อน

เกล้าแก้วกลับรู้สึกว่าเขาคิดมากเกินไป

แม้ธิชาตอนนี้จะมีความคิดที่ยังไม่โต

แต่ท่าทางของเธอดูไปแล้วก็น่าจะอายุสิบหกสิบเจ็ด

เกรงว่าเพื่อนของเธอก็น่าจะอายุพอประมาณกัน

ตอนนี้เด็กวัยนี้กลับดึกเป็นธรรมดาอยู่แล้ว บวกกับที่เป็นลูกเศรษฐีที่ไม่มีความกดดันด้านการเรียน เล่นสนุกก็เป็นเรื่องธรรมดา

เกล้าแก้วแค่รู้สึกว่าการคบเพื่อนในบรรยากาศที่สนุกสนานแบบนี้เหมาะสมกับสุขภาพของธิชามากกว่า

ธาวินก็ยังคิดว่าไม่เหมาะอยู่ดี

ความคิดของเขาคือ

ยังไงธิชาก็เป็นเด็กสาว

แม้เธอจะมีอายี่สิบเอ็ดแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังเป็นเด็กสาวที่ต้องได้รับการคุ้มครอง

ธิชาตอนแรกยังเป็นเด็กดีมาก

ถ้ากลางคืนกลับมาดึก ก็จะบอกกับธาวินทางโทรศัพท์ตลอด

ธาวินก็ไม่เคยด่าเธอด้วย

แต่คืนนี้……

ธิชาดื่มเหล้ามาเยอะมาก

สมองเบลอไปหมด

นี่เป็นความทรงจำครั้งแรกที่เธอดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้เธอยังตกลงกับธาวินแล้วว่า จะไม่ดื่มเหล้าเอง

เหตุผลของธาวินคือ……เด็กจะดื่มเหล้าไม่ได้

แต่เพื่อนที่เธอรู้จักใหม่ก็บอกกับเธอ

เธอไม่ใช่เด็กแล้ว

เป็นอายุที่สามารถดื่มเหล้าได้แล้วด้วย

ช่วงนี้เด็กชายที่สนิทกับเธอ ชื่อว่าคิมหันต์

…………

ที่นั่งโซฟาในบาร์ท่ามกลางแสงไฟสลัว

ธิชาซบอยู่ในอ้อมกอดของคิมหันต์

สายตาของเธอเต็มไปด้วยแสงพร่ามัว

เธอได้กลิ่นเหม็นสาบแอลกอฮอล์บนตัวของเด็กชายคนนี้

ในความทรงจำของเธอ ตัวเองกับคิมหันต์ดื่มไปเยอะมาก……

เกรงว่าตอนนี้บนตัวเธอก็คงมีกลิ่นแบบนี้เหมือนกัน

ธิชาดูโทรศัพท์

เวลาปาไปสี่ทุ่มแล้ว

ดึกขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย

เธอรับสายของธาวินตอนสองทุ่มกว่า

พูดกับธาวินในสายว่า……

ตัวเองกับเพื่อนออกมาดูหนังด้วยกัน

ช้าสุดก็น่าจะกลับไปถึงบ้านประมาณสี่ทุ่มกว่า

เวลาผ่านไปเร็วมาก

ตอนนี้สี่ทุ่มกว่าแล้วด้วย

ธิชายื่นมือไปผลักไหล่ของคิมหันต์

น้ำเสียงอ่อนนุ่มแฝงไปด้วยความไร้เดียงสาของหญิงสาว

“คิมหันต์ ฉันต้องกลับบ้านแล้ว นายไปส่งฉันกลับบ้านหน่อยสิ……”

เพื่อนๆที่ธิชารู้จักสิบกว่าคนนี้ ส่วนมากก็เป็นเด็กอายุสิบห้าสิบหกที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ

คิมหันต์อายุเยอะสุดในนี้ และบรรลุนิติภาวะแล้วด้วย

และปกติเขาก็จะขับรถมาโรงเรียนเสมอ ขับรถยี่ห้อลัมโบร์กีนีที่สวยมาก

ธิชารู้ว่าไม่ควรดื่มเหล้า

เธอไม่กล้าเรียกคนขับรถมารับตัวเองกลับบ้าน

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป……คนขับรถจะต้องเอาไปฟ้องธาวินแน่

แต่เธอก็ต้องกลับบ้านให้เร็วที่สุด จึงต้องใช้ให้คิมหันต์ไปส่งตัวเอง

คิมหันต์เมาจนเหลือบตามองเธอ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ยังเช้าอยู่เลย รีบอะไร?”

ธิชาเอาตัวออกจากอ้อมกอดของเขา เธอลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเข้มงวดและจริงจัง

เสียงในร้านดังจนแสบแก้วหูไปหมด

เธอจึงต้องตะโกนเสียงดังถึงจะได้ยิน——

“คิมหันต์ นี่ก็สี่ทุ่มกว่าแล้วนะ ตอนนี้ฉันต้องกลับบ้านแล้ว นายรีบไปส่งฉันหน่อย หรือว่า……ถ้านายไม่อยากไป ช่วยฉันเรียกรถสักคันก็ได้ ฉันจะต้องกลับถึงบ้านก่อนสี่ทุ่มครึ่ง ไม่งั้น……พี่ชายฉันจะว่าเอาได้นะ”

คิมหันต์เป็นเด็กชายที่หน้าตาดีมากคนหนึ่ง

เขามักจะชอบยิ้มตาหยีตลอด

ธิชาอารมณ์ร้อน แต่ดูสภาพคิมหันต์ในตอนนี้

แม้เธอจะอยากโมโหมากแค่ไหน แต่กลับต้องใจเย็นลงโดยควบคุมไม่ได้

ตะโกนใส่หน้าคิมหันต์ที่หล่อเหลาแบบนี้ไม่ลง

ผู้หญิงข้างๆคิมหันต์ก็พูดว่า “ธิชา เธอก็โตแล้วนะ ที่บ้านเธอยังคุมแบบนี้อยู่อีกเหรอ? สี่ทุ่มครึ่งก็จะปิดประตูแล้วหรือไง? นี่ก็เช้าเกินไปนะ เธอจะต้องเรียนรู้ที่จะขัดขืนบ้าง? เอาน่า เล่นอีกสักหน่อย คิมหันต์จะส่งเธอกลับบ้านแน่นอน”

ชายหญิงรอบข้างต่างก็โห่ร้องกันใหญ่

ธิชาช่วงนี้เพิ่งคบเพื่อนใหม่มา

จิตใต้สำนึกก็ชอบพวกเขาด้วย

ครึ่งเดือนก่อนเธอผ่านมาอย่างน่าเบื่อ

ไม่มีคนพูดกับเธอ ขนาดกินข้าวกลางวันยังไม่มีคนมากินด้วยเลย

อันที่จริงตอนที่เธออยู่คนเดียวก็รู้สึกเศร้านะ

แต่พอกลับบ้านไปก็ไม่กล้าบอกกับธาวิน

เพราะเธอกลัวพี่ชายจะเป็นห่วง

และกลัวว่าพี่ชายจะรังเกียจที่เธอทำตัวไม่เอาไหน

โตขนาดนี้แล้ว……ยังใช้ชีวิตยืนหยัดด้วยตัวเองไม่ได้

ใช้ชีวิตด้วยตัวเองไม่ได้ก็ช่างเถอะ

จะไม่ไปโรงเรียนก็คงไม่ได้

ธิชาโดดเดี่ยวเหงาหงอย

มาพบเจอกับคิมหันต์

คิมหันต์เป็นคนแรกที่ชวนเธอไปกินอาหารกลางวันด้วยกัน

หลังจากที่รู้จักกับคิมหันต์แล้ว เขาก็แนะนำเพื่อนคนอื่นๆให้ธิชารู้จัก

คิมหันต์ไม่บอกธิชาก็รู้ว่าเขาเป็นพี่ใหญ่ของคนพวกนี้

ทุกคนต่างก็เชื่อฟังคิมหันต์กันหมด และไม่เพียงแค่คิมหันต์อายุเยอะที่สุด

ธิชาไม่ชอบพูดเรื่องที่บ้านตัวเอง

แม้คิมหันต์จะสงสัยมากก็ตาม

เธอก็บอกแค่ว่าตัวเองอยู่กับพี่ชายและพี่สะใภ้

อย่างอื่นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ตอนแรกคิมหันต์เคยถามอยู่หลายครั้ง

ต่อมาเห็นว่าธิชาไม่อยากพูดเยอะ ก็เลยไม่ได้ถามอีก แค่ยิ้มแล้วบอกว่าธิชาเป็นบุคคลลึกลับ

ธิชาก็หัวเราะตอบเท่านั้น

คิมหันต์กลับเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวเองมากมาย

เขาเหมือนจะชอบคุยกับธิชามาก

แทบจะเล่าเรื่องบ้านตัวเองทั้งหมดออกมาอยู่แล้ว

พ่อของคิมหันต์ทำธุรกิจ

แต่เขาไม่มีแม่

พ่อเขามักจะชอบเปลี่ยนแฟนสาว

เอากลับบ้านมาหลายคนแล้ว

แต่ผ่านไปนานหลายปี พ่อของคิมหันต์ก็ไม่ได้หาแม่เลี้ยงให้เขาเลย

คิมหันต์บอกว่า พ่อทำแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

มักจะมีผู้หญิงทุกประเภทเข้ามาเอาใจเขาและดูแลเขา แต่ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะอยู่ที่บ้านได้นานๆ เขาก็รู้สึกสบายใจดี

…………

ที่จริงทุกคนในนี้ต่างก็รู้ว่าคิมหันต์ชอบธิชา

ก่อนหน้านี้คิมหันต์มีแฟนมาเยอะมาก แต่ก็คบกันได้ไม่นาน และไม่ได้จริงจังมากด้วย

ทุกคนต่างก็ดูออกว่า เขาทำตัวพิเศษกับธิชา

แต่ก็น่าแปลก

ธิชาสวยขนาดนี้

เทียบกับผู้หญิงในตอนนี้ที่มักจะทำศัลยกรรมได้เลยล่ะ

ไม่ก็แต่งหน้าหนา พอเช็ดเครื่องสำอางแล้วก็แทบจะดูไม่ได้

ธิชาไม่เคยแต่งหน้าเลย

อย่างมากก็แค่ทาลิปบาล์มสีสวยๆก็เท่านั้น

หญิงสาวที่สวยธรรมชาติแบบนี้ แม้จะเป็นผู้ชายซื่อๆ ก็ยังต้องตกลุ่มรักในเสน่ห์ของเธอเลย

ธิชาซื่อบื้อเกินไป……

ทุกคนดูออกกันหมดแล้ว

มีแค่ธิชาที่ไม่รู้อยู่คนเดียว

ชายหญิงในวงต่างก็ดูแววตาที่เต็มไปด้วยรักของคิมหันต์ออกกันหมด

ตอนที่คิดว่าเขาน่าจะสารภาพรักแล้ว

ธิชากลับเปิดโทรศัพท์ดูเวลาอย่างร้อนรน

เขียนความกังวลไว้บนใบหน้าทั้งหมด

คนรอบข้างต่างก็พูดโน้มน้าวเธอ

โน้มน้าวให้เธออยู่ต่ออีกหน่อย

ยังบอกว่าเดี๋ยวทุกคนจะเปลี่ยนสถานที่

พอเปลี่ยนที่แล้วจะมีอะไรให้เล่นอีกเพียบเลย

ธิชาตกลงกับธาวินว่าจะไม่กลับบ้านดึก

ในใจก็ร้อนรนจนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรอยู่แล้ว

บวกกับที่เธอดื่มเหล้าเยอะมาก สมองก็ไม่อาจประมวลได้ตามปกติ

ความคิดในหัวตีกันจนวุ่นวายไปหมด

ถ้าเป็นปกติ เธอคงจะอาละวาดและโมโหไปนานแล้ว

แต่ใบหน้าของคิมหันต์……มันหล่อเหลามากเกินไปจริงๆ

โดยเฉพาะรอยยิ้มของเขา

ธิชาไม่กล้าใส่อารมณ์กับเขาเลย

ดังนั้นเธอจึงดึงปลายเสื้อเชิ้ตของคิมหันต์อย่างระมัดระวัง

พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คิมหันต์ นายส่งฉันกลับบ้านได้ไหม ฉันรู้สึกเวียนหัวมากเลย ฉันต้องกลับบ้านจริงๆแล้ว ถ้าพี่ชายฉันโกรธขึ้นมา ต่อไปเขาอาจจะไม่ให้ฉันเล่นกับพวกนายแล้วก็ได้นะ……”

คิมหันต์เงียบอยู่สักพักใหญ่

ทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “ฉันส่งเธอกลับบ้านได้ แต่ว่า ธิชา เธอต้องทำตามเงื่อนไขของฉันหนึ่งข้อ”

ดวงตากลมโตสีดำของธิชาดูแล้วโปร่งใสและเงียบสงบมาก

เธอถามอย่างร้อนใจว่า “เงื่อนไขอะไร?”

นิ้วมือเรียวยาวของคิมหันต์ชี้ไปที่แก้มของตัวเอง

“จุ๊บฉันก่อน”