รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่461 ลืมแต่เรื่องที่ทำให้เสียใจ
ธิชาย่นจมูก พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจว่า “พี่คะ พี่บอกความจริงมาเถอะค่ะ……”
ธาวินมองเธอจนแทบจะหัวเราะทั้งน้ำตา
แล้วตอบอย่างเหนื่อยใจว่า “เธออย่าคิดมากเลย ธิชา เธอไม่เป็นอะไรมากหรอก แต่ทางด้านจิตใจ……”
ธาวินยังพูดไม่จบก็เกิดลังเลขึ้นมา
ตอนนี้ธิชาเป็นเด็กสาวที่อ่อนไหวมาก แม้ไอคิวจะเปรียบกับผู้ใหญ่ไม่ได้ แต่เธอไหวพริบและอ่อนไหวมากกว่าปกติ
พอพูดถึงด้านจิตใจ ก็มักจะเข้มงวดมาตลอด
เขาเริ่มลังเล
แม้คำตอบพวกนี้ที่ตอบเธอไป จะเคยคุยกับเกล้าแก้วมาแล้วก็ตาม
เขายื่นมือออกไปขยี้หัวของธิชาเล่น
ตั้งใจพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า “เกี่ยวกับด้านอารมณ์น่ะ ธิชา เธอมีปัญหาด้านอารมณ์ ปัญหานี้เป็นอาการป่วยทางจิตชนิดหนึ่ง ดังนั้นบางทีเธอก็หงุดหงิดและอารมณ์แปรปรวนได้ง่าย ทุกอย่างเกิดจากสภาวะจิตใจที่ไม่ปกติ ดังนั้นพี่จะไม่ว่าอะไรเธอ และจะเห็นใจเธอมากขึ้น”
สีหน้าของธิชาเห็นได้ชัดว่าไม่อยากจะเชื่อ
เธอจ้องมองใบหน้าของธาวิน แล้วถามอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “จริงเหรอคะ? ฉันมีปัญหาทางด้านอารมณ์จริงเหรอ อย่างอื่นล่ะ ยังมีโรคอย่างอื่นไหม? ในบ้านมีหมอเยอะขนาดนี้ ฉันคิดว่าตัวเองไม่เหมือนคนป่วยเลยนะ พี่คะ ฉันไม่เคยโกหกพี่เลยนะ พี่ก็ห้ามโกหกฉันด้วย”
ธาวินมองดูสายตาที่ตะลึงงันของเธอ ในใจลึกๆก็เจ็บปวดเหมือนกัน
เขาลูบไล้ใบหน้าของธิชาเบาๆ แล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและใจเย็นว่า “พี่ไม่โกหกเธอหรอก อาการป่วยของเธอ เมื่อก่อนเคยหนักมาก ถ้าอาการหนักขึ้นมา เธอจะทำร้ายตัวเอง แต่ตอนนี้กลับมาเป็นปกติแล้ว เธอก็รู้ดีนี่ ทุกอาทิตย์แค่ให้น้ำเกลือสองครั้ง และกินยาสม่ำเสมอ เธอก็จะดีขึ้นมาเอง ฉันกับหมอเกล้าแก้วเชื่อว่าเธอจะดีขึ้นมาเอง เธอยังสาวขนาดนี้ แม้จะป่วยหนักแค่ไหนก็สามารถรักษาเองได้เสมอ”
ธาวินพูดแบบนี้ ธิชากลับไม่สงสัยอะไรเลย
เธอรับรู้ได้ถึงความแตกต่างของตัวเองกับคนทั่วไป แม้จะอธิบายไม่ออกว่าเป็นยังไง แต่ในใจลึกๆเธอก็รู้ดี
ส่วนเรื่องร่างกาย……
ธิชาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ แม้จะอ่อนแรงลง และง่วงนอนตลอดเวลา แต่นี่กลับไม่กระทบต่อการใช้ชีวิตของเธอเลย
เธอครุ่นคิดอยู่นาน ถามข้อสงสัยที่สำคัญที่สุดออกไป
“แต่พี่คะ ฉันรู้สึกว่าตัวเองกับคนอื่นแตกต่างกันมากเลยนะคะ”
ธาวินถาม “ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ?”
ธิชาขมวดคิ้ว เขียนความไม่สบายใจทั้งบนไปที่ใบหน้า
“ฉันจำเรื่องตอนเด็กของตัวเองไม่ได้ จำไม่ได้หลายเรื่องเลย และคนพวกนั้น……ฉันคิดว่าฉันเคยรู้จักคนมากมาย และมีเรื่องเกิดขึ้นหลายอย่างด้วย แต่ฉันกลับจำอะไรไม่ได้เลย ตอนนี้เรื่องที่ฉันรู้ทั้งหมด ก็มีแต่พี่และพี่แก้วบอกกับฉัน นอกจากนี้แล้ว ฉันไม่มีเพื่อน ทำไมฉันไม่มีเพื่อนเลยล่ะคะ……”
ธาวินรู้ดีว่าตัวเองควรควบคุมอารมณ์ให้ดี
สำหรับธิชาแล้ว เขาเป็นคนสำคัญและเป็นที่พึ่งทางด้านจิตใจที่แข็งแกร่งที่สุด
ธิชาอ่อนแอแค่ไหน ก็สามารถแสวงหาการปลอบโยนจากอ้อมแขนของเขาได้
แต่เขาไม่ควรแสดงความลังเลหรืออ่อนไหวออกมาเลย
เขายื่นมือไปโอบเอวของธิชาไว้ โอบร่างกายที่เพรียวบางและนุ่มนิ่มของเธอมาไว้ในอ้อมกอด
“ธิชา เธอแปลกใจกับเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเธอทั้งหมด ไม่อยากให้พี่ปิดบังโกหกเธอ พี่ก็ไม่อยากโกหกเธอเลยนะ ในเมื่อเธออยากรู้ งั้นพี่จะบอกเธอทุกอย่าง ธิชา……เธอเคยเกิดอุบัติเหตุ ลืมไปหลายเรื่องจริงๆ แต่พี่ว่า เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญหรอก ล้วนเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว ตอนนี้ที่สำคัญกับเธอที่สุดคือมองไปข้างหน้า เรื่องที่ผ่านไปแล้ว จะจำได้อีกไหมก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเธออยากรู้จริงๆ พี่ก็บอกเธอได้นะ”
คำอธิบายของธาวิน ในที่สุดก็ตอบคำถามในส่วนน้อยของเธอได้สักที
เป็นไปตามนั้นจริงๆ……
เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ธิชาถึงเริ่มไตร่ตรองถึงปัญหานี้
เธอใช้ชีวิตโดยพึ่งพาธาวิน แม้จะน่าเบื่อและซ้ำซากจำเจไปหน่อย แต่หนึ่งวันของเธอก็ดูเหมือนจะเต็มที่มาก และหายวับไปในพริบตาเดียว
จึงทำให้เธอไม่มีโอกาสไปคิดว่าตัวเองขาดอะไรไป
จนกระทั่งคืนนี้ที่ได้พบเจอกับคนแปลกหน้ามากมาย ธิชาถึงรู้ว่าตัวเองลืมเรื่องราวและบุคคลที่สำคัญมากมายไปเยอะมาก
นัยน์ตาที่กลอกไปมาของเธอ และความเฉลียวฉลาดในการตั้งคำถามของเด็กสาว
“สิ่งที่ฉันลืมไปทั้งหมด ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ไม่ดี ใช่ไหม?”
ธาวินพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่ ดังนั้นพี่เลยไม่อยากให้เธอนึกถึงมันเลย”
ทันใดนั้นในใจของธิชาก็เหมือนถูกบีบรัดไว้
และอาการแบบนั้นก็รุนแรงมากยิ่งขึ้น
ความจริงคือเธอจำเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองไม่ได้เลย
แต่ภายในใจกลับมีความรู้สึกโศกเศร้าเกิดขึ้น
ความโศกเศร้านั้นครอบงำจิตใจเธอทั้งหมด
ธิชาขอบตาแดงก่ำ
เธอถามเสียงเบาว่า “เป็นเรื่องที่ ทำให้เสียใจมากใช่ไหม……”
ธาวินลูบผมเธอเบาๆ “เธอเป็นเด็กที่อ่อนไหวง่าย พี่เอ็นดูและตามใจเธอมาตั้งแต่เด็ก ไม่อยากให้เธอต้องเสียใจหรือน้อยใจ ดังนั้นเรื่องพวกนั้นสำหรับเธอแล้ว……มันยากที่จะทนแบกรับได้ พี่รู้ว่าเธอเสียใจ พี่ก็ปวดใจเหมือนกัน ดังนั้นถ้ามีโอกาสเธอสามารถลืมเรื่องทุกอย่างได้ พี่ก็จะดีใจไปด้วย”
ธิชาโอบเอวของเขากลับ
สูดน้ำมูกเสียงเบา
เธอโอบเอวของธาวินแน่นขึ้น
แน่นขึ้นเรื่อยๆ
เธอกัดริมฝีปากบาง แล้วพูดตามตรงว่า “ในเมื่อพี่คิดแบบนั้น ฉันก็รู้สึกว่า……ในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องดีๆ งั้นก็ลืมมันให้หมด ฉันไม่อยากนึกถึงมันแล้ว ขอแค่ฉันไม่ลืมพี่ก็พอ ฉันอยากอยู่กับพี่ตลอดไป……พี่คะ พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ใช่ไหมคะ?”
ธาวินพยักหน้า “แน่นอนอยู่แล้ว”
…………
หลังจากคุยกันเสร็จแล้ว
ธิชาสร้างการรับรู้ของตัวเองขึ้นมา
เธอเกิดอุบัติเหตุ เกิดปัญหาทางจิต จากสาหัสจนกลายมาเป็นปกติ ตอนนี้ยังคงเป็นผู้ป่วยอยู่ แต่มองภายนอกก็ไม่ได้ดูชัดเจนขนาดนั้น
ธาวินบอกว่า เธอสามารถกลับมาใช้ชีวิตปกติได้แล้ว
ถ้าเธออยาก เธอสามารถไปเรียนที่โรงเรียน มีเพื่อน และเล่นกับเพื่อนๆได้ ขอแค่เธอชอบ เธอก็สามารถทำทุกอย่างที่ตัวเองชอบได้
ธิชาครุ่นคิด
เธอรู้สึกว่าตัวเองอยากไปโรงเรียนมาก
แม้ธิชาจะอ่อนต่อโลกมาก
แต่ก็ดูออกว่า ธาวินมีธุระและงานเยอะมาก
ธาวินไม่ได้เป็นธาวินของเธอคนเดียว
เขามีตำแหน่งที่เยอะมาก งานของเขา การพบปะผู้คนของเขา ภรรยาและลูกสาวของเขา
เวลาส่วนใหญ่ธาวินจะเป็นของเธอ……
แต่ก็มีหลายครั้งที่ไม่เป็นของเธอ
พอนึกได้ว่าธาวินไม่ใช่ของตัวเองทั้งหมด ธิชาก็รู้สึกเจ็บปวดแปลกๆ
แต่เธอก็รู้ดีว่าตัวเองจะทำให้ธาวินลำบากไม่ได้
แม้เขาจะไม่เคยพูดก็ตาม
ธิชาก็รู้ดีว่าตัวเองจะต้องทำให้เขาลำบากใจในระยะยาวแน่นอน
เธออยากเป็นคนที่ยืนได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง ไม่อยากสร้างความลำบากให้พี่ชาย
…………
โลกอีกใบในเมือง J
ตั้งแต่ดนัยกฤตเข้ามาในคณะรัฐมนตรี ก็ได้ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านใหม่เอี่ยม
คฤหาสน์ดนัยกฤตใหญ่โตอลังการ ยิ่งใหญ่กว่าคฤหาสน์ของพสิษฐ์ และรองจากทำเนียบนายกรัฐมนตรีและทำเนียบประธานาธิบดี
คฤหาสน์ดนัยกฤตเป็นที่พักใหม่ ช่วงนี้ก็มีแขกเข้ามาไม่ขาดสาย
และคืนนี้ บรรยากาศภายในคฤหาสน์กลับดูเหงาหงอยมาก
บรรยากาศดูมืดมน คนภายในคฤหาสน์ก็ไม่กล้าพูดเสียงดัง
ขนาดเดินก็ยังพยายามเดินให้เบาที่สุด
คืนนี้คุณดนัยกฤตอารมณ์ไม่ดี
ส่วนเหตุผล คนนอกไม่อาจรับรู้ได้
แต่วรรจชนกกลับรู้ดี
วรรจชนกไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น
ก่อนนอนเธอจะทำพิลาทิสทุกคืน
พอทำเสร็จแล้ว ดื่มนมครึ่งแก้วแล้วถึงจะเข้านอน
วรรจชนกกำลังพักผ่อน ก็มีคนมาเคาะประตู
เธอกวาดตามองด้วยสายตาที่เย็นชา
เวลานี้แล้ว
คนที่มาต้องเป็นแขกไม่ได้รับเชิญแน่นอน
เป็นอี๊ฟ
อี๊ฟถือถาดมา ด้านบนมีถ้วยวางอยู่สองถ้วย ดูแล้วเป็นเหมือนอาหารบำรุง
หนึ่งในนั้นคือรังนก
เธอเปิดฝาออก กลิ่นหอมลอยออกมา
อี๊ฟพูดอย่างเคารพว่า “รังนกเลือดถ้วยนี้เป็นรังนกที่ภรรยาของส.ส. เอกพงศ์ส่งมาให้วันนี้ค่ะ สดมากเลย คุณนายลองชิมหน่อยไหมคะ?”
วรรจชนกลับขมวดคิ้ว ขนาดมองยังขี้เกียจมองเลย
“ฉันไม่กินของพวกนี้ก่อนนอน”
อี๊ฟไม่ได้อะไรกลับไปเลย จึงรู้สึกเขินอาย
แต่ใบหน้ากลับยังคงมีรอยยิ้มที่อ่อนโยนและมีมารยาท
นานมากกว่าวรรจชนกจะตอบ “ดึกมากแล้ว เธอมีอะไรก็พูดมาตรงๆเถอะ”