รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 460 พี่ชายคะ หนูใกล้จะตายแล้วใช่ไหม

ธิชาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เพียงแต่เดินตามธาวินออกไปทีละก้าว

ธาวินยังคงเคร่งขรึมเล็กน้อย เขาคิดว่าหลังจากคืนนี้ธิชาอาจมีคำถามมากมายที่จะถามเขา

และเขายังคิดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะอธิบายให้เธอฟังยังไง

มีรายละเอียดเยอะมาก และเขาจะจัดการตามความตัดสินใจของตัวเองไม่ได้ เขาต้องคุยกับเกล้าแก้วก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ

ธิชายังคงตกอยู่ในอาการตื่นตระหนกกับเรื่องก่อนหน้านี้

ถึงแม้ตอนนี้ธาวินจะจับมือเธอไว้แน่น แต่เธอก็ยังรู้สึกขาดความปลอดภัยเล็กน้อย

…………

พวกเขาเดินตรงออกมาจากงาน

ธาวินเรียกคนขับรถให้ขับออกทันที

แต่กว่ารถจะขับออกมาจากที่จอดรถชั้นใต้ดินได้ก็ต้องใช้เวลาสองนาที

ธาวินกุมมือธิชาไว้ ในใจกำลังคิดทบทวนอะไรอยู่

ธิชารู้สึกน้อยใจมาก

เธอสวมชุดราตรีผ้าบาง

ด้านหน้าและด้านหลังค่อนข้างเปิดเผย

ตอนอยู่ในงาน แน่นอนว่าไม่รู้สึกหนาว

แต่ตอนนี้ยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาว เธอหนาวจนขนลุกไปทั้งตัว

แต่ธาวินจ้บมือของเธอไว้แน่น

สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดมาก

ถึงแม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร

แต่ธิชาตัดสินไปเองว่าเธอทำอะไรผิดไปจริงๆ …

เธอพึมพำในใจ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่พี่ชายจะพาญาณินมาร่วมงานเลี้ยง

เพราะเธอไม่น่าไว้ใจนี่เอง…

แค่นั่งลงกินอะไร ก็ก่อปัญหาขึ้นมาได้

ธิชาอยากทำให้ธาวินมีความสุข

เธอกับพี่ชายคือคนสองคนที่พึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน…

แต่ทำไมตัวเองถึงไม่มีประโยชน์แบบนี้

ธิชารู้สึกหนาวมาก

แต่เธอไม่กล้าพูด

ธาวินก็ผิดที่ประมาท ไม่ทันได้สังเกต

ในช่วงที่รอรถออกจากโรงจอดรถ

ธิชาเริ่มรู้สึกหนาวมากขึ้นเรื่อยๆ

ลมในช่วงปลายคืนฤดูหนาว แม้แต่สภาพอากาศที่อบอุ่นของเมืองJ ก็ไม่เหมาะสำหรับการยืนอยู่ท่ามกลางสายลมในชุดเดรสเนื่อบางและเปิดหน้าเปิดหลัง

เธอนึกว่าเธอจะทนได้

แต่ไม่รู้เมื่อไหร่

เธอรู้สึกถึงบริเวณด้านซ้ายของเธอ

มีแสงสว่างจ้าส่องเข้ามากะทันหัน

ธิชานึกว่าเป็นแสงจันทร์

หรืออาจเป็นเพราะไฟจากหน้ารถคันอื่น

พอเธออดที่จะหันกลับมามองด้วยความสงสัยไม่ได้

แต่ในที่แสงสลัวจนเกือบมืด

เธอเห็นดวงตาคมกริบคู่หนึ่ง

ดวงตาคู่นั้น… จู่โจมหัวใจเธอราวกับฝันร้าย

เธอกัดฟันไม่กล้าพูดอะไร

แค่มองไปที่ดวงตาคู่นั้น

ธิชารู้สึกว่ามันเป็นดวงตาที่คุ้นเคยมาก

เป็นดวงตาของผู้ชาย

ถึงแม้จะห่างกันประมาณยี่สิบเมตร มันเย็นชาจนทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว

ธิชาจ้องมองไปที่ดวงตาคู่นั้นแค่ไม่กี่วินาที

เธอพยายามมองใบหน้าของอีกฝ่ายให้ชัดเจน

เธอสงสัยมาก

เธออยากรู้จริงๆ ว่าภายใต้สายตาที่เคร่งขรึมและชั่วร้ายเช่นนี้ หน้าตาของอีกฝ่ายจะเป็นยังไง

แต่เธอมองไม่เห็น

ธิชาพยายามมองอยู่นาน

และอีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้สึกตัวแล้ว

ธิชารู้สึกกลัวขึ้นมา

เธออุทานเสียงต่ำ ท่าทางของเธอดูร้อนรน จนรองเท้าส้นสูงของเธอเหยียบถูกรองเท้าของธาวินเข้า

ธาวินรู้สึกประหลาดใจ

เขาโอบแขนธิชา ถึงได้สัมผัสถึงอุณหภูมิที่เย็นเฉียบบนแขนของเธอ

“ธิชา เป็นอะไรไป”

ธิชากลืนน้ำลาย และพยายามซ่อนความตื่นกลัวของเธอไว้ตามสัญชาตญาณ

เธอแอบมองไปอีกครั้ง

บริเวณทางซ้าย ว่างเปล่าไร้ผู้คนไปแล้ว

และไม่เห็นดวงตาคู่นั้นแล้ว

ความรู้สึกเหมือนฝันร้ายหายไปก็หายไป

ธิชาไม่แน่ใจว่าเธอมีอาการตาฝาดไปหรือเปล่า

หรือเป็นความรู้สึกตามสัญชาตญาณ

เธอไม่อยากจะบอกธาวินในสิ่งที่เธอเห็น

ไม่อยากบอกธาวินว่ามีคนที่ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว

ธิชาเม้มปาก และพูดเบา ๆ ว่า “เมื่อตะกี้มีลมพัดมา หนาวมากเลยค่ะ พี่ชายคะ หนูหนาว…”

ธาวินถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วรีบถอดเสื้อสูทออกแล้วคลุมให้เธอ

เขากอดธิชาไว้แน่น แล้วพูดด้วยเสียงทุ้ม “พี่ขอโทษ พี่ลืมไปเลย น้องรู้สึกดีขึ้นแล้วหรือยัง รถใกล้จะมาถึงแล้ว รอก่อนนะ”

ธิชายิ้มให้เขาอย่างน่ารัก “ไม่หนาวแล้วค่ะ พี่ชายช่วยกอดหนูแน่นๆ นะคะ แค่พี่ชายกอดหนูแน่นๆ หนูก็ไม่หนาวแล้ว ”

ธาวินกอดเธอไว้อย่างรวดเร็ว

เขากลัวมาก

คิดว่าในใจวันนี้เขาไม่ควรพาธิชาออกมาด้วยเลย

…………

พอขึ้นรถ

เขาบอกคนขับให้เปิดอุณหภูมิให้อุ่นที่สุด

มือและใบหน้าของธิชาค่อยๆ อบอุ่นขึ้นมา

เธอกอดแขนของธาวินไว้ เหมือนแมวที่กำลังออดอ้อนเจ้านาย

ริมฝีปากเล็กๆ พูดอย่างไม่มั่นใจ: “ทำไมจู่ๆ ถึงจะกลับบ้านเหรอคะ พี่ชายไม่ต้องคุยงานกับคนในงานเลี้ยงหรอกเหรอ หนูทำอะไรผิดไปหรือเปล่า…”

ธาวินจูบที่หน้าผากของเธอ “ไม่ใช่หรอก แค่กล่าวคำปราศรัยเปิดงานเสร็จ ที่เหลือก็ไม่สำคัญแล้ว ดังนั้นเรากลับบ้านได้เลย”

ธิชาเบิกตากว้างและพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

คืนนี้เธอพยายามทำตัวตัวดีเป็นพิเศษและไม่ถามคำถามอื่นเพิ่มเติมอีก

……

พอกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลธนาภูวนัตถ์

เกล้าแก้วยังไม่ได้พักผ่อน จึงกล่าวต้อนรับอย่างแปลกใจ “ทำไมถึงกลับมากันเร็วจัง”

ธิชาไม่ได้มีท่าทีผิดปกติ เธอจึงไม่ได้คิดมาก

ธาวินเกลี้ยกล่อมให้ธิชาขึ้นไปชั้นบนก่อน และเรียกให้คนใช้ไปช่วยเธออาบน้ำ

ส่วนเขากับเกล้าแก้วตรงไปที่ห้องทำงาน

เกล้าแก้วเองก็กังวลเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนี้

“ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างธิชากับ… อดีตสามีของเธอเป็นยังไง แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็ชัดเจนมาก ธิชาสูญเสียลูกของเธอไป เหตุการณ์นี้เป็นจุดรวมของสาเหตุทั้งหมดที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ ในช่วงนี้แน่นอนว่าเราจำเป็นต้องหลีกเลี่ยงการพบกันระหว่างธิชากับ อดีตสามีของเธอ แต่ว่านะ… ธาวิน ข้อกังวลของคุณก็ไม่ผิด วันนี้ธิชาได้เจอกับคนเยอะมาก และอาจจะเป็นคนที่เธอเคยรู้จักด้วย แต่สำหรับตัวเธอเอง เธอไม่รู้จักใครเลยสักคน และจำใครไม่ได้ เรื่องนี้ไม่ช้าก็เร็วเธอจะต้องสงสัยแน่ๆ”

ธาวินเอ่ยพูด “ผมไม่สามารถไม่ตอบคำถามของเธอได้ตลอดไป ถึงแม้ตอนนี้เธอจะไม่รู้อะไรเลย แต่เธอก็ฉลาดมากเช่นกัน”

“ใช่” เกล้าแก้วเห็นด้วยกับเขา “เราไม่เพียงต้องตอบคำถามเธอ แต่เราต้องตอบอย่างระมัดระวังด้วย ความคิดของธิชาตอนนี้น่าจะอยู่ในช่วงสิบถึงสิบสามปี เราไม่สามารถกำหนดความผันผวนในเรื่องนี้ได้ เด็กสมัยนี้พัฒนาการเร็ว และกำลังจะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ เด็กผู้หญิงในวัยนี้อ่อนไหวมาก ถ้าคุณพยานามเลี่ยงไม่ยอมตอบคำถามเธอ อาจจะทำให้เธอคิดมาก ถ้าธิชาคิดมากเกินไป จะส่งผลเสียกับอาการป่วยของเธอ สภาพแวดล้อมของเธอควรจะรักษาความสงบสุขไว้ และเติบโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมที่ปราศจากความเครียด”

“ดังนั้น ฉันขอแนะนำให้เราสร้างสภาพแวดล้อมการดำรงชีวิตแบบปกติให้ธิชา รวมถึงการเรียน การคบเพื่อน ความบันเทิง และทุกด้านควรเป็นไปอย่างมีมาตรฐาน ถึงแม้เราทุกคนจะรู้ว่าเธอคือผู้ป่วย แต่คนอื่นอาจไม่เข้าใจ รู้แค่ว่าเธอไร้เดียงสามาก และเธอเองก็จะไม่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนป่วยด้วย”

“ตอนนี้ธิชาตัวติดกับคุณมากเกินไป ถึงแม้จะไม่ได้หมายความว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่มันก็ส่งผลกระทบกับชีวิตประจำวันของคุณ ถ้าธิชาสามารถมีวงสังคมของเธอเองได้ ในทุกวันนอกจากจะตัวติดกับคุณแล้ว ยังมีเรื่องอื่นที่ทำได้ ก็เป็นเรื่องที่ดีสำหรับทุกคน”

…………

หลังจากพูดคุยกัน ความคิดของธาวินกับเกล้าแก้วก็เกือบจะตรงกันทุกอย่าง

และเกล้าแก้วรู้จักธิชาเป็นอย่างดี จนถึงขั้นไม่ต้องเดาก็รู้

ธิชาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ และใส่ชุดนอนเรียบร้อย

แม้แต่อาหารก็ไม่อยากกิน เอาแต่ออดอ้อนให้ธาวินกอด

ธาวินกอดเธอไว้ และปลอบประโลมอย่างอดทน “คืนนี้น้องไม่ได้กินอะไรมาก เราลงไปกินข้าวกันก่อนดีไหม”

ธิชาโอบแขนเล็กๆ ของเธอไว้รอบคอของเขา และพูดอย่างจริงจัง “ตอบคำถามของหนูมาก่อนค่ะ แล้วค่อยไปกินข้าว”

“คำถามอะไรคะคนดี?”

ธิชาขมวดคิ้ว “หนูคิดเรื่องนี้ตอนที่หนูกำลังอาบน้ำ พี่ชายคะ หนูรู้สึกว่าหนูรู้จักคนน้อยมาก นอกจากคนในบ้านเรา กับพวกคุณหมอ… หนูไม่รู้จักใครเลย อีกอย่างในบ้านเราทำไมถึงมีคุณหมดเยอะขนาดนี้คะ แล้วพี่แก้ว…แต่จนถึงตอนนี้หนูก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองป่วยเป็นโรคอะไร ช่วยบอกหนูหน่อยได้ไหม?”

พอธิชาถามคำถามนี้

เธอก็เริ่มอยากจะร้องไห้

คนในครอบครัวไม่ยอมบอกเธอเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

แต่มีคุณหมออยู่ในบ้านเยอะมาก และพวกเขาก็มาดูแลเธอแค่คนเดียว

ธิชารู้ว่าตัวเองจะต้องไม่ใช่คนปกติอย่างแน่นอน

และธาวิน…

เขาใจดีกับเธอมากเกินไป

ถึงขั้นยอมตามใจเธอทุกอย่าง

จากละครซีรี่ย์ที่เธอได้ดูในช่วงนี้

ธาวินดีกว่าพระเอกในละครซีรี่ย์พวกนั้นเยอะมาก…

ธาวินตามใจเธอแบบนี้

เธอเองก็มีความสุขไปกับมันโดยไม่สงสัย

แต่พอมาคิดทบทวนดูอย่างละเอียดรอบคอบ

ก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

หรือว่าเธอ… จะป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่หาย

ไม่อย่างนั้นธาวินจะดูแลเธอดีแบบนี้ทำไมกัน …

เหมือนจะรู้ว่าเวลาที่จะอยู่ด้วยกันมีไม่มากแล้ว

อย่างนั้นแหละ

……

พอเห็นสีหน้าของเธอเศร้าซึม ธาวินก็อดที่จะเอื้อมมือออกไปหยิกเบาๆ ไม่ได้ “อยู่ดีๆ ร้องไห้ทำไมกัน”

ธิชาหน้ามุ่ย พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

เธอโอบแขนรอบคอของธาวิน

รัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก

เธอเป็นเหมือนสัตว์ตัวเล็กที่อ่อนแอและเปราะบาง กำลังถูไถไปบนร่างกายเขา

“พี่ชายคะ หนูกำลังจะตายแล้วใช่ไหม หนูป่วยเป็นโรคอะไรกันแน่ จะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน… บอกหนูมาที หนูอยากรู้จริงๆ อย่าโกหกหนูอีกเลย…”

ธาวินตกตะลึงไปเล็กน้อย และพูดไม่ออก

เขาตบก้นเล็ก ๆ ของธิชา แล้วพูดปลอบโยนเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “น้องดูละครไร้สาระมาอีกแล้วใช่ไหม ถ้าน้องยังจะพูดแบบนี้อีก น้องจะไม่ได้รับอนุญาตให้ดูละครอีกแล้ว”