รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่294 แสดงให้คุณธิชาดู

ธิชาอ้าปากค้าง นานมากก็ยังหุบไม่ลง

คนที่ใช้ชีวิตมานานถึงยี่สิบกว่าปี ทันใดนั้นก็ต้องเผชิญหน้ากันแบบนี้……

ในระยะที่ใกล้ เธอเห็นอีกคนที่มีหน้าตาคล้ายกับตัวเอง

นี่เป็นความรู้สึกตื่นเต้นมากจริงๆ

ธิชาคาดเดาเรื่องมากมายในหัว แต่ทุกข้อก็ดูผิดแปลกเกินไป ตอนนี้ไม่มีวิธีให้พิสูจน์เลย

แต่เธอรู้ว่าตอนนี้ตัวเองดูตกใจมากเกินไป ถ้าเกิดชายสวมหน้ากากเห็นเข้า เกรงว่าเขาจะรู้สึกพอใจมาก

ความตกใจและความหวาดกลัวของเธอ สำหรับเขาแล้วเป็นความได้ใจอย่างหนึ่ง

ธิชาไม่อยากให้เขาได้ใจเลย เธอทำใจแข็ง มองใบหน้าที่คล้ายกับตัวเองด้วยสีหน้าเย็นชา ขณะเดียวก็กันก็ตั้งใจมองดูนักเต้นสาวที่กำลังเต้นอย่างเร่าร้อนต่อหน้าตัวเอง

เธอลองหาสิ่งผิดพลาดจากใบหน้าของผู้หญิงคนนี้ไม่หยุด

ในใจก็รู้สึกว่า ไม่มีทางที่คนสองคนจะเหมือนกันอย่างกับแกะแน่นอน

แค่มองผิวเผินอาจจะเหมือนกัน แต่ถ้าดูอย่างละเอียด จะต้องมีสิ่งที่ต่างกันแน่นอน

ผู้หญิงต่างก็ชอบส่องกระจก รู้จักตัวเองดีกว่าใครอยู่แล้ว

ดังนั้นธิชาแน่ใจว่าจะต้องหาข้อแตกต่างเจอได้ง่ายๆแน่นอน

แต่ทว่าเธอตั้งสมาธิดูอยู่นาน ความตกใจก็มีเยอะขึ้นเรื่อยๆ

เหมือนกันอย่างกับแกะเลย

ถ้าไม่ได้เห็นเองกับตา ถ้าไม่รู้ว่าตัวเองตื่นตัวแค่ไหน

ธิชาคงคิดว่าตัวเองฝันไปแล้ว

ภายในความฝัน เธออยู่ในโลกของภาพยนตร์ไซไฟ และเห็นตัวเองที่เป็นหุ่นจำลองอยู่ตรงหน้า เป็นเหมือนหุ่นที่ทำมาจากเทคนิคพิเศษของคอมพิวเตอร์

ธิชาแผ่นหลังมีเหงื่อแตกพราก เธอแอบกำหมัดแน่น

อดไม่ได้กับความรู้สึกที่กังวลและสงสัยของตัวเอง

แถมเธอยังไม่มีเวลาไปสนใจด้วยว่าชายแปลกประหลาดนั้นกำลังทำอะไรอยู่ในตอนนี้

ธิชาจ้องมองนักเต้นสาวที่ทั้งสวยและเซ็กซี่ จากนั้นก็ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทาว่า “เธอเป็นใครกันแน่?”

ผู้หญิงที่มีหน้าตาเหมือนเธอไม่ได้ตอบเธอเลย

เธอแค่เต้นอยู่อย่างนั้น เห็นได้ชัดว่าฝึกฝนได้ดีมาก เหมือนกับว่าเต้นให้กับแขกในห้องแบบนี้เป็นประจำ

ธิชารออยู่สักพัก แต่ก็อดไม่ได้แล้วจริงๆ จึงทำหน้าบึ้งแล้วหันไปมองชายสวมหน้ากาก “นี่ก็คือละครที่คุณบอกน่ะเหรอ? บอกฉันได้ไหม ว่ามันหมายความว่ายังไง”

ชายหนุ่มเงียบอยู่นานกว่าจะตอบ “คนสวย เธอคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเต้นดีไหม?”

ธิชามีชะงัก เธอไม่มีกะจิตกะใจมากดูหรอกว่าผู้หญิงคนนั้นเต้นดีไหม

แค่รู้สึกว่าวิธีการสนทนาของชายคนนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจมาก

ด้านหนึ่งคงเป็นเพราะปมครั้งก่อนที่เขาลักพาตัวเธอไป อีกด้านคือ……

ธิชารู้สึกว่าคำพูดและน้ำเสียงที่เขาพูดกับตัวเอง เป็นเหมือนคนหยิ่งยโสจองหองสายตาไร้ซึ่งผู้อื่น หยอกล้อเธอเล่นเหมือนกับสัตว์น้อย

บางครั้งดนัยกฤตก็พูดแบบนี้กับตัวเอง แต่เพราะสองคนรู้จักกันดี

ธิชาก็เคยปฏิเสธเหมือนกัน แต่ต่อมา……เธอกับดนัยกฤตก็รักกัน มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงอีกต่อไป

ดนัยกฤตจะหยอกล้อเธอเล่นแค่ไหน แถมยังตั้งใจทำให้เธอโกรธ เธอก็คิดเสียว่าเป็นเรื่องสนุกของชีวิตคู่

ไม่มีความรู้สึกที่เหมือนโดนดูถูกเหยียดหยามเลย

แต่ผู้ชายคนนี้……ตั้งแต่ต้นจนจบ ก็ไม่เคยเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงเลย

จุดประสงค์ของเขายากที่จะคาดเดาได้ ตัวตนของเขาก็ทำให้เธอสับสนมาก

ธิชาไม่ชอบถูกคนแปลกหน้าล้อเล่นแบบนี้ เธอรู้สึกขัดแย้งในใจมาก ชายหนุ่มไม่ยอมตอบคำถามเธอตรงๆ เธอจึงทำหน้าบึ้งเม้มปากบาง ไม่ยอมพูดอะไรอีก

ต่อมา ชายหนุ่มก็หัวเราะออกมาอย่างไม่พอใจ

เขาพูดกับนักเต้นสาวอย่างเชื่องช้าว่า “คุณธิชาเหมือนจะไม่พอใจกับท่าเต้นเธอนะ เธอลองแสดงอันที่เธอถนัดที่สุดดูสิ”

ชายหนุ่มพูดจบ ธิชาก็เห็นสีหน้าของนักเต้นสาวชะงักไป

แต่ก็ไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ เหมือนหยุดไปแค่ครึ่งวินาที จากนั้นก็รีบยิ้มขึ้นมาอย่างปกติทันที

ก็เหมือนกับนักเต้นมืออาชีพ แม้จะเจออุบัติเหตุหรือไม่ค่อยสบาย ก็ต้องแสดงความจริงใจให้กับลูกค้า เธอยิ้มแล้วเริ่มเต้นรำ

ธิชาไม่มีอารมณ์ไปเดาว่าความถนัดของนักเต้นสาวคืออะไร

แต่ต่อมา เธอก็เห็นนักเต้นสาวที่อยู่ด้านหลังนักเต้นนำ เดินอ้อมท่อเหล็กมานั่งอยู่ขอบโต๊ะ แล้วหยิบขวดเบียร์ขึ้นมาเปิดฝาออก

จากนั้นเธอก็ยื่นขวดเบียร์ที่เพิ่งเปิดฝาขวดเสร็จให้นักเต้นนำ

ธิชาตะลึง เริ่มมีลางสังกรณ์ไม่ดีเกิดขึ้นในใจ

ต่อมา เธอก็เห็นนักเต้นนำที่ใส่เสื้อผ้าไม่มิดชิด เปิดผ้าบางๆที่ปิดด้านล่างของตัวเองไว้ต่อหน้าธิชา

ผ้าบางๆนั้นก็เห็นของสงวนอยู่แล้วบ้างรางๆ แต่พอเปิดทั้งหมด ก็เหมือนไม่มีอะไรปิดไว้อีกต่อไป

ธิชาไม่อยากจะมองเลย อุณหภูมิบนใบหน้าและคอก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

“นี่……เธอ เธอจะทำอะไรกันแน่ ปกติหน่อยได้ไหม เป็นโรคจิตหรือไง?!”

ธิชาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แต่หางตาก็ยังคงเห็นอยู่ เธอรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที

เธอนึกถึงก่อนหน้านั้นที่ตัวเองไปหาธาวินที่ผับ ในห้องของธาวิน เธอก็เคยเห็นภาพแบบนี้มาแล้ว แต่ครั้งก่อนไกลมาก เธอเลยไม่ทันได้สังเกตดีๆ ครั้งนี้นักเต้นสาวกลับส่ายเอวสะโพกตรงหน้าเธอ นี่มันพยายามบีบบังคับให้เธอดูการแสดงที่ยากจะอธิบายชัดๆ

ธิชาคลื่นไส้จนอยากจะด่าคน

ตอนแรกเธอรู้สึกว่าผู้ชายแปลกๆคนนี้น่าจะเป็นโรคจิตที่ออกในข่าว

หรือเป็นพวกรสจัด เหมือนกับธาวินและพวกคุณชายที่ไม่มีอะไรให้ทำ ชอบทำเรื่องที่น่าขยะแขยงแบบนี้

แต่เธอคิดอยู่ครึ่งนาที ทันใดนั้นก็เข้าใจแล้วว่าเขาให้นักเต้นสาวทำแบบนี้ตรงหน้าเธอเพื่ออะไร

ถ้าธิชาเป็นผู้ชาย งั้นก็คงจะอธิบายได้ อาจจะเพื่อใช้การกระทำทางเพศที่ชัดเจนเพื่อหลอกล่อเธอ จากนั้นก็กรอกเหล้าเธอ เพื่อให้เกิดจุดประสงค์ที่บอกใครไม่ได้

แต่ธิชาเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง และเป็นผู้หญิงที่มีความชอบทางเพศปกติ

ธิชารู้แล้วก็อยากจะสบถด่าออกไปมาก

เจ้าคนโรคจิตนี้กำลังเหยียดหยามเธอชัดๆ

เพราะนักเต้นสาวหน้าตาเหมือนเธอ เธอแสดงท่าทียั่วยวนแบบนี้……

ก็เหมือนกับธิชากำลังแสดงเอง……

ธิชายื่นมือไปปกป้องท้องของตัวเอง “ขอร้องล่ะ ฉันกำลังท้องอยู่ เดือนนี้ก็มีอาการคลื่นไส้ด้วย เธออย่ามาทำให้ฉันรังเกียจเลยนะ”

แต่ทว่า……

คำขอร้องของธิชากลับไม่เป็นผลเลย

ผู้ชายคนนั้นยังคงทำท่าเหมือนเล่นเกมอยู่ ริมฝีปากบางอันเซ็กซี่แสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เขาพูดขึ้นช้าๆว่า: “คุณธิชาไม่รู้เหรอ เด็กของผมล้วนแล้วแต่มีเทคนิคประจำตัวกันทั้งนั้น ถ้าคุณธิชายังไม่พอใจ งั้นก็คนต่อไป และคนต่อๆไปอีก ทางที่สุดคุณแหกตาดีการแสดงจะดีกว่านะครับ”

ธิชาคิดได้ว่าเขาอาจจะมีเรื่องที่น่ากลัวกว่านี้ให้เธอดู ก็รู้สึกว่าการแสดงนี้มันไม่น่ากลัวเท่าไหร่แล้ว

ยังไงเธอก็ไม่ใช่คนที่ไม่เคยเจอโลกภายนอกมาก่อน เมื่อก่อนในแวดวงของธาวินก็เล่นกันแบบนี้ เธอได้ยินมาบ้างแล้วล่ะ

ดังนั้นธิชาจึงลืมตาโตๆ

พยายามอดทนไว้ไม่ให้อ้วกออกมา……

นักเต้นคนนี้เห็นได้ชัดว่าเคยฝึกฝนมาก่อน