รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่295 นายท่าน โปรดยกโทษให้ฉันในครั้งนี้
แตกต่างจากผู้หญิงที่เจอในผับครั้งก่อน
ครั้งก่อนแม้ธิชาจะไม่เคยเห็นภาพแบบนั้น แต่ก็ยังจำได้ว่าสุดท้ายผู้หญิงคนนั้นถูกลากออกไปโดยที่ทั้งร้องไห้และกรีดร้องสุดท้าย
และยังถูกคุณชายคนนั้นด่าว่าใช้ไม่ได้อีก
และผู้หญิงที่มีหน้าตาคล้ายเธอ กลับแสดงได้อย่างชำชอง และมีท่าทีเพลิดเพลินตั้งแต่ต้นจนจบ
ธิชาพยายามอดทนกับความตะลึงในใจ
คิดเสียว่ากำลังดูละครผาดโผนอยู่แล้วกัน
……
ในตอนที่เธอคิดว่ามันจบแล้ว ชายที่สวมหน้ากากกลับเดินมาทางนี้
นักเต้นสาวคนนั้นยื่นขวดเหล้าที่ยังมีสภาพสมบูรณ์ให้ชายหนุ่มอย่างเย้ายวนและเคารพ
ชายหนุ่มถือขวดเหล้าที่เปียกชื้นเล่น ต่อมาก็ยัดขวดเหล้าเข้าไปในปากของนักเต้นสาวต่อหน้าธิชา
นักเต้นสาวเบิกตาโพลง แววตาเปล่งประกาย
แววตาที่ประกายอย่างหมดหนทาง ทำให้ธิชารู้สึกคุ้นเคยมาก
นี่มันเหมือนตัวเองจริงๆ……
ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่มีหน้าตาคล้ายตัวเอง ขนาดสายตาและท่าเดินก็ยังเหมือนเลย
ธิชารู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็รู้ว่าตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน
เธอมองดูนักเต้นสาวถูกบังคับให้ดื่มเหล้าในขวดลงไป
ร่างกายสูงโปร่งของชายหนุ่ม มือก็ยกขวดเหล้าสูงขึ้นเรื่อยๆ
เหล้าน่าจะไหลลงมาเร็วเกินไป นักเต้นสาวกลืนไม่ทัน ก็เลยทะลักออกมาจากมุมปาก จากนั้นก็กระอักจนแทบหายใจไม่ออก
ชายหนุ่มดึงขวดเหล้าออกมาแล้วฟาดลงไปข้างๆอย่างแรง
เสียงขวดเหล้าแตกกระจายทำเอาธิชาตกใจมาก เธอรีบปกป้องท้องของตัวเองอย่างหวาดกลัว
ในใจก็รู้สึกเป็นห่วงลูกตัวเองมาก
ผู้ชายคนนี้แม้จะพูดด้วยถ้อยคำที่เรียบเฉย ขนาดเดินหรือทำอะไรก็ยังไม่รีบร้อนเลย
แต่ธิชารู้สึกได้รางๆว่า เขาสร้างภาพขึ้นมามากกว่า ก็เหมือนกับคนที่ร่างกายแผ่ซ่านไปด้วยความอำมหิต ตั้งใจเก็บซ่อนความอำมหิตของตัวเองไว้ แล้วแสดงออกมาด้วยท่าทีที่ใจเย็นและอ่อนโยนมากที่สุด แต่กลิ่นอายความโหดเหี้ยมของเขาก็เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่จริงๆ จึงทำให้เขาแม้จะพูดด้วยถ้อยคำที่เชื่องช้าแล้ว คนทั่วไปได้ยินแล้วก็ยังรู้สึกขนลุกซู่อยู่ดี
นักเต้นสาวคนนั้นกระอักอย่างรุนแรง เธอไอคอกแคกอยู่สักพัก จากนั้นก็รีบคุกเข่าลงพื้น พูดด้วยน้ำเสียงที่หวาดผวา
“เจ้านายคะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันไร้ประโยชน์เอง ที่ทำให้คุณธิชามีความสุขไม่ได้ เจ้านาย ยกโทษให้ฉันเถอะนะคะ ขอโทษให้ฉันเถอะ”
ธิชาตะลึงกับภาพตรงหน้าจนหมดคำพูด
เธองงไปหมดแล้ว และยังรู้สึกกังวลมากด้วย
เธอยังไม่รู้เลยว่านักเต้นสาวคนนี้ทำอะไรผิด ถึงต้องคุกเข่าขอโทษเขาแบบนั้น
แต่ชายหนุ่มเปิดปากพูดอีกครั้งก็ตอบคำถามเธออย่างรวดเร็ว
“ไร้ประโยชน์ นี่มันเป็นการฝึกขั้นพื้นฐานนี่? ทำไมเรื่องเล็กแค่นี้ก็ยังทำได้ไม่ดีอีก ฉันยังจะคาดหวังอะไรกับเธอได้อีก สมควรตายจริงๆ”
น้ำเสียงที่โหดเหี้ยมของชายหนุ่ม เหมือนรังเกียจผู้ชายตรงเท้ามาก
นักเต้นสาวท่าทางเหมือนจะกลัวตายมาก เหมือนว่าถ้าไม่ได้การยกโทษจากชายหนุ่มก็จะต้องตายทันที
เธอหมอบลงไปกับพื้น ท่าคุกเข่าก็ดูไม่เหมือนแค่สร้างภาพเท่านั้น นี่มันแทบจะคลานลงไปกับพื้นแล้วนะ สองมือของเธอจับรองเท้าของชายหนุ่มไว้แน่น แล้วร้องไห้ขอร้อง: “ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดพลาดเอง ไม่ระวังทำให้เหล้าหกออกมา ครั้งหน้าจะไม่ทำแบบนั้นแล้วค่ะ ครั้งหน้าจะไม่มีเรื่องผิดพลาดอะไรอีกแล้ว นายท่าน ได้โปรดยกโทษให้ฉันอีกครั้งนะคะ……”
ธิชาได้ยินแล้วก็หมดคำจะพูดจริงๆ
ที่แท้ก็แค่ทำเหล้าหกออกมาจากปากนี่เอง
นี่มันฝึกฝนแบบการแสดงผาดโผนเลยหรือไง……
ธิชารู้สึกว่าตรงหน้าตัวเองเป็นหนังการแสดงที่ทั้งแปลกและน่ากลัวมาก
ต่อมาชายหนุ่มก็เตะนักเต้นสาวที่ร่างกายเปลือยเปล่าออกไป จากนั้นก็เดินไปหาธิชา
ธิชารีบลุกขึ้นจากโซฟาอยากจะหลบ เธอหลบไปที่มุมกำแพง สุดท้ายก็หมดทางไปอยู่ดี
ข้างหูก็มีเสียงแส้ดังขึ้น
เธอมองไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ภาพที่เห็นคือแดนเซอร์ด้านหลังผู้นำนักเต้น กำลังยกแส้ขึ้นฟาดไปยังร่างกายของผู้หญิงคนนั้น
ธิชามองดูใบหน้าที่พยายามอดทนของเธอ เหมือนกำลังดูตัวเองอยู่เลย……
ความรู้สึกนี่มันทั้งหลอนและโรคจิตมาก
ริมฝีปากเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทาว่า “นาย นายอย่าเข้ามานะ นายจะทำอะไร……”
ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุมปาก ทันใดนั้นฝ่ามือของเขาก็กดไปที่ท้องน้อยของเธอ
ที่บอกว่ากด เพราะเขากดแรงมาก เขาไม่ได้ตั้งใจจะสัมผัสท้องเธอเบาๆ
ธิชากลัวว่าเขาจะทำเรื่องน่ากลัว
ก็เลยพยายามดิ้นรน “อย่า ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายลูกของฉันเลยนะ……”
เขากดท้องเธอเบาลงเรื่อยๆ จากนั้นก็แสยะยิ้มพูดว่า “นี่เป็นลูกของดนัยกฤต หรือธาวินล่ะ?”
ริมฝีปากธิชาสั่นเทา เธอจำได้ว่าผู้ชายคนนี้เคยบอกว่าธาวินมีเรื่องกับเขา เขาตั้งใจจะแก้แค้นธาวิน
และลูกของเธอเป็นของดนัยกฤต เขาน่าจะไม่ทำร้ายลูกของเธอหรอกมั้งนะ……
“เป็นของดนัยกฤต! ต้องเป็นของดนัยกฤตอยู่แล้วสิ! ฉันกับธาวิน……เลิกกันไปนานแล้ว เด็กคนนี้ไม่เกี่ยวข้องกับธาวินเลยสักนิด!”
ชายหนุ่มหรี่ตามองเธอด้วยรอยยิ้ม ธิชารู้สึกรอยยิ้มของเขาดูเหยียดหยามมาก เหมือนไม่เชื่อสิ่งที่เธอพูด