รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่291 ดนัยกฤต ทำไมนายไม่สนใจฉันล่ะ

จนกระทั่งชายหนุ่มเดินมาใกล้เธอ โอบเอวเธอแล้ว ท่าทางดูเคยชิน จากนั้นก็อุ้มเธอไปนั่งบนโซฟาด้วยกัน

ธิชารู้สึกไม่สบายใจที่ตัวเองยืนไม่ได้ กว่าจะนั่งลงไปได้ ตรงหน้าก็เหมือนมีใบหน้าที่เธอคุ้นเคยปรากฏขึ้น เธอก็ทำอะไรไปโดยไม่รู้ตัว

ยื่นมือไปจับแขนของชายหนุ่มไว้ แล้วถามเสียงอ่อนว่า “ดนัยกฤต ที่นี่ ที่นี่ที่ไหนเหรอ……”

ธิชาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

เธอรู้สึกแค่สมองว่างเปล่า เหมือนจะลืมไปแล้วว่าที่ตัวเองมาที่นี่ก็เพื่อมารับเพียงวรินทร์ที่เมาไม่ได้สติ

เธอจำไม่ได้เลยว่าตัวเองมาจากไหน มาทำอะไร แต่ในใจก็พยายามไขข้อสงสัยนี้ ดังนั้นก็จับมือของชายหนุ่มเอาไว้แน่น อยากจะรู้คำตอบจากปากเขาให้ได้

แต่ทว่าธิชาเบิกตาโพลงด้วยดวงตาที่กลมโตอยู่นาน ชายหนุ่มก็ยังไม่พูดอะไรสักคำ เธอกะพริบตาอย่างเลือนราง ในใจก็เกิดความรู้สึกเสียใจโดยไม่ทราบสาเหตุ

เธอถามต่อว่า “ดนัยกฤต ทำไม ทำไมคุณไม่สนใจฉันล่ะ……”

ธิชารออยู่อย่างนั้น แต่สายตาที่พร่ามัว ทันใดนั้นก็เปลี่ยนเป็นชัดแจ๋ว จากนั้นก็พร่ามัวอีกครั้ง

สมองเธอเบาหวิว เหมือนร่างกายก็เบาไปด้วย ให้ความรู้สึกเหมือนไม่มีน้ำหนักเลย

สบายและผ่อนคลายมาก……

ขนาดเสียงเพลงแปลกๆที่ได้ยินตอนเข้ามาในห้อง ตอนนี้กลับรู้สึกไม่แปลกเท่าไหร่แล้ว

เหมือนจะสบายใจและผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น

แต่ชายตรงหน้าเงียบไม่ยอมพูด ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

……

วินาทีนี้ ถ้าธิชารู้ว่าการที่ตัวเองไม่ได้สติจนเกิดภาพหลอน……และยังมีแววตาที่ไร้เดียงสาเป็นอาวุธที่ครอบงำซาตานได้

งั้นคืนนี้ เธอคงไม่ใช่สายตาแบบนี้มองเขาแน่นอน

……

ร่างกายของธิชาเบาหวิว สายตาก็ชัดบ้างพร่ามัวบ้าง บางครั้งเธอก็มองใบหน้าของดนัยกฤตไม่ออก

มองดูใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา……เริ่มเลือนรางไปเรื่อยๆ

ธิชารู้สึกไม่พอใจ เบะปากเหมือนเด็กที่กำลังงอแง

เธอยื่นมือไปจับใบหน้าของเขา ลูบไล้……ไปมา

“ดะ ดนัย……”

ในตอนที่เธอต้องการได้ยินเสียงตอบรับของชายหนุ่ม มือนุ่มของเธอก็ตกลงไปในฝ่ามือร้อนระอุของชายหนุ่ม

นิ้วมืออันหยาบกระด้างของเขาลูบไล้ผิวอันขาวเนียนของเธอ……

ธิชารู้สึกไม่สบายกับนิ้วมืออันร้อนผ่าวของเขา

แม้เธอจะมึนอยู่ก็ตาม

แต่ก็รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่ผิดปกติของชายหนุ่ม

“คุณ เป็นไข้หรือเปล่า ดนัยกฤต……มือของคุณ ร้อนจังเลย”

เธอเพิ่งพูดจบ ชายหนุ่มก็บีบมือเธอแรงมากขึ้น

บีบจนเธอรู้สึกเจ็บ

ธิชาจ้องมองเขาอย่างแปลกใจ เลยถามไปว่า “ทำไมเหรอ คุณเหมือนจะ……โกรธเลยนะ?”

ชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาก็หรี่ตาลง ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

ทันใดนั้นมือของเขาก็บีบเคล้นไปที่จุดที่บอบบางที่สุดบนร่างกายของธิชา

เดี๋ยวหนักเดี๋ยวเบา บ้างก็บีบด้วยความสงสาร บ้างก็บีบอย่างรุนแรง

ธิชาตอนแรกแค่รู้สึกมึนงง

ดนัยกฤตตรงหน้าของเธอ เหมือนจะเอาแต่ทำหน้าบึ้ง เหมือนกำลังงอนเธออยู่เลย

แต่เหมือนสมองเธอจะมีปัญหา เธอจำไม่ได้เลยว่า ตัวเองไปทำให้เขาโกรธตอนไหน……

เธอครุ่นคิดอยู่นาน ก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด

จนกระทั่งรู้สึกว่าเขาบีบเธอจนเจ็บเล็กน้อย

เธอก็กัดฟันบ่นไปว่า “เจ็บ คุณหยิกฉันทำไมกัน”

เสียงของชายหนุ่มดูเหมือนจะแหบแห้งกว่าก่อนหน้านี้ เขาขยับเข้ามาใกล้ปลายจมูกของเธอ แล้วหายใจถี่พูดว่า “ท้องแล้ว? มีน้ำนมหรือยัง?”

ธิชากะพริบตา เม้มริมฝีปากไว้ไม่ยอมตอบ

เหมือนเธอจะตอบโต้ช้ากว่าปกติ นานมากกว่าจะรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร

เธอย่นจมูก ท่าทีเล็กๆน้อยๆของเธอกลับดูน่ารักมากในสายตาของชายหนุ่ม

“คุณพูดบ้าอะไรกัน นี่ยังไม่ถึงสองเดือนเลยนะ จะ…จะมีได้ยังไงกันล่ะ……”

ธิชาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถามแบบนี้

หรืออาจจะเป็นเพราะความสงสัย?

เธอใบหน้าแดงระเรื่อ เขินอายจนพูดอะไรไม่ออก

แต่พอครุ่นคิดแล้ว เธออาจจะคิดลึกไปก็ได้……

เพราะยังไงตั้งแต่ที่เธอท้อง ดนัยกฤต……ก็ไม่เคยคลอเคลียกับเธอแบบนี้เลย ขนาดคำพูดหวานๆก็ยังไม่พูดเลยด้วยซ้ำ

เพราะยังไงสองคนก็อยู่ในช่วงวัยที่มีความต้องการสูง มีความอันตรายบางอย่างที่ไม่อาจเสี่ยงได้ โดยเฉพาะเด็กที่พวกเขาให้ความสำคัญและไม่ได้มาง่ายๆ

ดนัยกฤตอาจจะแค่สงสัย?

เขาน่าจะ……เพิ่งเคยเป็นพ่อคน สงสัยบ้างก็ไม่เห็นเป็นอะไร

ธิชาหน้าแดงระเรื่อ เธอกำหมัดแน่นแล้วทุบหน้าอกเขาเบาๆ “อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ ฉันรู้สึก……เวียนหัวจังเลย”

หญิงสาวที่มีเสน่ห์และน่าหลงใหลตรงหน้า ทำเอาตัวผู้ชายเองก็ยากที่จะเชื่อ

เขากลับพูดไร้สาระ……ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้

เกือบลืมเรื่องสำคัญไปแล้ว

แต่เขากลับไม่อยากหยุดเลย

ฝ่ามือที่ร้อนผ่าวยังคงบีบเคล้นจุดที่บอบบางของเธอ นิ้วมือที่หยาบกร้านก็ขยับเล็กน้อย

ธิชาน่าจะรู้สึกไม่สบาย เธอย่นจมูกบ่นพึมพำว่า “คุณยังไม่หยุดอีกเหรอ ฉันเจ็บแล้วนะ ตาบ้า รีบหยุดเดี๋ยวนี้เลย”

ชายหนุ่มหรี่ตาลง สักพักก็หัวเราะออกมา บีบเคล้นแรงๆ จากนั้นก็กัดใบหูเธอ พ่นลมหายใจออกไปช้าๆ——

“คนสวย เธอชอบใช้วิธีนี้มาล่อผู้ชายงั้นเหรอ หื้ม?”

ธิชาชะงัก ขนาดลมหายใจยังหยุดไปด้วยเลย

เธอขมวดคิ้วเป็นปม ในหูเป็นลมหายใจอุ่นๆของชายหนุ่ม

มันทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียน……

ทำไมมันดูคุ้นเคยจัง?

ธิชาขมวดคิ้วเป็นปมแน่นขึ้น สมองไม่รู้ว่าเป็นอะไร ทำไมถึงใช้การไม่ได้เลย เธอพยายามนึกอยู่นาน ก็ยังนึกเรื่องที่ควรจำได้ไม่ได้สักที…