รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่290 กลิ่นแปลกๆ
ธิชาตั้งแต่ขึ้นรถจนถึงที่หมาย ในสมองก็คิดแต่เรื่องของเพียงวรินทร์
ไม่อยากจะคิดเลยว่าเธอกับชัยกรเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่……
พอลงรถแล้วก็เห็นว่า สถานที่ร้านเหล้าไม่ลึกลับอะไรเลย เป็นถนนร้านเหล้าที่ค่อนข้างดังมากทีเดียว
แต่พอเข้าไปในร้านแล้ว ธิชาก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ
ตั้งแต่ที่เข้าประตูมา ยามที่สวมชุดสูทสวมเนกไทสีดำเชิญธิชาและพวกบอดี้การ์ดเข้าไป ทำเอาธิชารู้สึกไม่เป็นตัวเองเลย
ยามหน้าประตูสองคนนั้นทำตัวเคารพมาก ดูแล้วก็ไม่แปลกอะไรเลย
แต่ว่าพอเข้าประตูมาแล้ว ธิชากลับรู้สึกว่าร้านนี้เงียบจนผิดสังเกต
ห้องโถงด้านนอกไม่มีลูกค้าเลย บนเวทีกำลังมีคนร้องเพลงและเต้นกัน แต่เห็นได้ชัดว่าพนักงานของร้านอยู่ด้านบน แต่รอบข้างไม่มีลูกค้าเลยสักคน ขนาดพนักงานเสิร์ฟก็ยังไม่เห็นเลย
ธิชาไม่เคยมาร้านนี้มาก่อน แต่ในใจรู้สึกว่า แม้จะเงียบแค่ไหน แต่ก็คงไม่เงียบถึงขนาดที่ไม่มีลูกค้าเลยสักคน หรือว่าลูกค้าต่างก็มีห้องส่วนตัวของตัวเองเหรอ?
บวกกับยามที่หน้าประตู ธิชารู้สึกว่าสองคนนั้น ดูเหมือนทหารที่เคยผ่านการฝึกฝนมาก่อน……ไม่เหมือนยามในร้านเหล้าธรรมดาเลย
ธิชาก็นับบอดี้การ์ดที่ตามหลังมา ภายในนั้นหัวหน้าครามก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
เขาพูดเสียงเบาว่า: “คุณธิชาครับ บรรยากาศในร้านนี้ดูแปลกๆนะครับ ผมว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ เพื่อความปลอดภัย ผมว่าคุณกลับก่อนเถอะครับ ที่นี่ก็ดูจะไม่มีคุณเพียงวรินทร์อยู่เลย”
ธิชารู้สึกเป็นห่วงเพียงวรินทร์มาก แต่ตอนนี้ก็ต้องห่วงสุขภาพตัวเองด้วย เธอไม่กล้าเอาลูกตัวเองมาเสี่ยงอันตราย จึงหยุดเดินแล้วสังเกตรอบข้างอย่างระมัดระวัง
ในตอนที่กำลังลังเลอยู่นั้น ก็มีชายหนุ่มที่สวมชุดบาร์เทนเดอร์วิ่งออกมากะทันหัน เขาเห็นธิชามาแล้ว แววตาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที แล้วรีบเดินเข้าไปพูดว่า: “คุณคือคุณธิชาใช่ไหมครับ? คุณเพียงวรินทร์นอนเมาอยู่ในห้องครับ กำลังรอคุณอยู่เลย”
บอดี้การ์ดของธิชาเป็นทหารที่ปลดประจำการจากหน่วยกองกำลังพิเศษ ตอนนี้ก็ดูระแวดระวังมาก
“ร้านพวกนายดูจะเงียบไปนะ ขายไม่ดีเหรอ?”
บาร์เทนเดอร์อธิบายว่า: “เป็นแบบนี้ครับ พวกเราเปิดร้านตั้งแต่สี่โมงเย็น วันนี้พอเปิดร้านจนดึกแล้ว ก็มีลูกค้าคนหนึ่งเข้ามาเหมาร้านน่ะครับ และชดเชยความเสียหายของลูกร้านโต๊ะอื่นๆด้วย เพราะค่าชดเชยสูง ลูกค้าคนอื่นๆก็เลยยอมออกไปเอง แต่ว่าคุณเพียงวรินทร์เมามากแล้วจริงๆ พวกเราเลยไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี ก็เลยเห็นชื่อคุณในโทรศัพท์ของคุณเพียงวรินทร์น่ะครับ”
พออธิบายแบบนี้แล้ว……ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรน่าสงสัยเลย
ธิชารู้สึกว่าตัวเองอาจจะผ่านเรื่องราวร้ายๆมามากมายจึงสงสัยสิ่งรอบข้างได้ง่าย
เมืองรินธามีเศรษฐีเยอะ เหมาร้านเหล้าเล็กๆเป็นเรื่องที่ธรรมดามาก บวกกับช่วงนี้เธอติดต่อกับเพียงวรินทร์บ่อยมาก บาร์เทนเดอร์เลือกโทรหาเธอก็ไม่น่าแปลกอะไร
ธิชากับบอดี้การ์ดก็เดินไปตามบาร์เทนเดอร์ เดินผ่านทางเดินลัดเลาะวนไปวนมา ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูที่ปิดแน่นสนิท
บาร์เทนเดอร์พูด: “คุณธิชาครับ คุณเพียงวรินทร์อยู่ในห้อง เดี๋ยวผมไปดูแลลูกค้าคนอื่นๆก่อนนะครับ คุณต้องการอะไรสามารถเรียกผมได้ตลอดเลยนะครับ”
บาร์เทนเดอร์พูดจบก็รีบออกไปทันที แม้ธิชาจะมีลางสังหรณ์ที่ยากจะอธิบาย แต่รู้สึกว่าด้านหลังตัวเองยังมีบอดี้การ์ดกองกำลังพิเศษ จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้ ก็เลยรีบผลักประตูเข้าไปอย่างร้อนรนใจ
จากนั้นภาพที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าธิชา กลับทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ชะงักอึ้งอยู่นาน
…………
ไม่เพียงแต่อึ้งเท่านั้น มากสุดคือแปลกใจมากกว่า
ในห้องมีสาวที่ร่างกายเปลือยเปล่า แถมหุ่นยังแซ่บและร้อนแรงทำเอาคนไม่อาจละสายตาได้
พวกหล่อนเต้นไปกับเสียงดนตรีแปลกๆ ธิชาที่เห็นแล้วก็ตาลายเวียนหัวไปหมด
ต่อมาเธอก็รู้สึก…เหมือน……ที่เวียนหัวไม่เพียงเพราะท่าเต้นของพวกหล่อนที่ดูแสบตา
แต่เป็น……ตรงหน้าเธอเหมือนจะมีควันอ่อนๆลอยออกมา เธอดมแล้วก็รู้สึกสบายมาก และยังรู้สึกเหมือนจะเสพติดมันอีกด้วย
แค่ดมนิดเดียว ก็อดไม่ได้ดมอีกหลายๆฟอด อยากจะดมควันในอากาศนี้ให้หมดไป
ธิชาดมไปหลายๆฟอด ไม่นานก็ได้สติ เธอรีบส่ายหน้าและกลั้นหายใจไว้ พยายามปิดกั้นกลิ่นแปลกๆนี้เข้าไปในจมูก
แต่เหมือนจะไม่ทันแล้วล่ะ……
ธิชาเวียนหัวสักพัก ไม่นานก็รู้สึกว่าสายตาตัวเองชัดมากขึ้นเรื่อยๆ
ชัดเจนจนเหมือน……สายตาดีเหมือนคนปกติทั่วไปแล้ว
แต่ในขณะเดียวกัน เธอกลับรู้สึกขาอ่อน
ในตอนที่ธิชายืนไม่นิ่ง กลับได้ยินเสียงที่คุ้นเคยและแปลกหน้าดังขึ้น
เสียงทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ของชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างเชื่องช้าว่า: “ไม่ต้องกลัวนะ กลิ่นนี้ไม่มีพิษหรอก นี่เป็นของดี ไม่ว่าใครที่ดมแล้ว ก็จะต้องชอบกันทั้งหมด”
ธิชารีบหันขวับมองไปทางต้นเสียง แต่สายตาที่เพิ่งชัดเจนก็ต้องเบลออีกครั้ง
เธอมองคนตรงหน้าได้ไม่ชัดเท่าไหร่
แต่ก็เห็นรางๆว่าเหมือนจะเป็นดนัยกฤต
เธอขาอ่อนฮวบลงไปเรื่อยๆ ในระหว่างมึนอยู่นั้น ก็รู้สึกได้ถึงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆของชายหนุ่ม……