รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่288 คุณนายที่รัก
ธาวินพูดจบ สีหน้าของดนัยกฤตยังคงความเฉยเมยไว้อยู่
เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ผมไม่เข้าใจความกังวลของคุณชายธาวินเลย ธิชาคบกับผม เธอทั้งเรียบร้อยและอ่อนโยน ผมทำดีกับเธอยังไง ก็เห็นกันอยู่โทนโท่ แล้วจะสู้กันจนตายไปข้างได้ยังไงกัน?”
ไม่รอธาวินพูด เขาก็แสยะยิ้มแล้วพูดต่อว่า “เรื่องในวันนี้ เห็นแก่ที่ธิชากับเด็กในท้องยังปลอดภัยดี ผมยังจะไม่คิดบัญชีกับคุณชายธาวิน แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีก คุณชายธาวินริอ่านแตะต้องเธออีก ผมคนนี้จะแก้แค้นเป็นสิบเท่า”
……
หน้าประตูโรงพยาบาลเอกชนของตระกูลธนาภูวนัตถ์ บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความตังเครียด ในสายตาของธิชาแล้ว เธอไม่ได้ยินและเดาไม่ออกเลยว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกันอยู่
มองจากมุมมองของเธอแล้ว เห็นเพียงแผ่นหลังกำยำของดนัยกฤต ยังมีไหล่ครึ่งหนึ่งของธาวิน ส่วนสีหน้าและอาการของธาวิน ก็ถูกดนัยกฤตบังไว้พอดี จึงทำให้ธิชารู้สึกร้อนรนใจขึ้นมา และเดาไม่ออกด้วยว่าพวกเขากำลังคุยอะไรอยู่กันแน่ และยังกังวลว่า……จะสู้กันหรือเปล่า
ธิชานั่งมองอยู่ตรงหน้าต่างรถอย่างกังวลใจ
ในที่สุดเธอก็เห็นดนัยกฤตกลับหลังหันแล้วเดินมา ก็ถึงได้โล่งอก ในใจก็คิดว่า ยังไงสองคนก็เป็นคนมีหน้าตาทางสังคม แม้จะโกรธมากแค่ไหน ก็ไม่ทะเลาะกันจนต้องเสียหน้าหรอก
ตอนที่ดนัยกฤตเปิดประตู ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาไม่มีอารมณ์ใดๆเลย
ธิชายังอยากจะดูธาวินสักหน่อย แต่เห็นเขาเป็นแบบนี้ ก็ไม่กล้าเสียเวลาอีก จึงรีบดึงมือของชายหนุ่มไว้ แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: “พวกคุณ……พูดอะไรกันบ้างเหรอ?”
สีหน้าเข้มงวดของดนัยกฤตก็เริ่มลดลงไป เขาโอบเอวของธิชาไว้ แล้วนั่งลงพร้อมกับยื่นมือไปบีบแก้มเธอเบาๆ จากนั้นก็พูดหยอกว่า “ทำไม กังวลว่าฉันจะต่อยเขาหรือไง?”
ธิชาชะงัก แล้วรีบพูดว่า “ไม่ใช่สักหน่อย ฉันเป็นห่วงนายอยู่แล้ว นายก็รู้ดีนี่ว่าธาวินชั่วแค่ไหน ฉันกลัวว่าเขาทำร้ายฉันไม่ได้ เกิดไม่พอใจขึ้นมา แล้วคิดจะทำร้ายคุณ……”
ดนัยกฤตหัวเราะแล้วลูกท้องน้อยเธอเบาๆ “ธาวินไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก เขาเพิ่งได้รับตำแหน่งประธานหอการค้าแห่งเมืองทั้งแปด ถ้าเกิดทำร้ายประชาชนในที่สาธารณะ แล้วยังทำร้ายรองประธานอีก ข่าวอื้อฉาวแบบนี้ระงับยากมาก แม้เขาคิดจะทำจริงๆ ก็ไม่กล้าทำอะไรในที่สาธารณะแบบนี้หรอก”
ธิชาแอบโล่งอก
ดนัยกฤตคาดเดาความคิดของธาวินออกมาทั้งหมดอย่างแจ่มแจ้ง
เธอได้ยินแล้วก็รู้สึกว่า ธาวินเป็นคนแบบนั้นจริงๆ
แม้เขาจะมีสายเลือดมาเฟียที่ป่าเถื่อนและเย่อหยิ่ง แต่ในเรื่องที่สำคัญแบบนี้ เขามักจะมุ่งไปที่เป้าหมายเดียวเท่านั้น แม้จะเกิดเหตุกลางคันก็จะไม่กระทบต่อเป้าหมายเขาแน่นอน
ถ้าเป็นไปตามที่ดนัยกฤตพูดแล้ว ตอนนี้ธาวินคงไม่กล้าหาเรื่องใครหรอก
แต่เขากลับยอมเสี่ยงกับการที่จะทำให้ดนัยกฤตโกรธ และบังคับให้เธอทำแท้ง
เมื่อกี้ธาวินดูไม่เหมือนแค่แกล้งทำเลยนะ
ทำอย่างกับว่าเด็กในท้องเธอมีความผิดหนักหนา
เรื่องนี้ แม้ธิชาจะรอดมาได้แล้ว แต่ก็ไม่กล้าคิดมากอยู่ดี
……
ธิชาเกิดคำถามในใจ แต่ก็ต้องรอดนัยกฤตอธิบายให้เธอฟัง
ในเมื่อเขาบอกว่า เขารู้ดีว่าในห้องผ่าตัดเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างและพวกเธอพูดอะไรกันบ้าง งั้นเขาก็ต้องได้ยินสิ่งที่ธาวินพูดสิ
ถ้าไม่ใช่เพราะในใจมีความลับ อธิบายไม่กี่คำก็ไม่ผิดหรอก
เขาเป็นพ่อของลูกในท้องของเธอ แม้จะรู้สึกน่าขัน แต่ก็น่าจะพูดปลอบใจเธอหน่อยสิ
ธิชารออยู่เงียบๆแบบนี้
พอกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธี ดนัยกฤตก็ให้เธอไปพักผ่อนก่อน ทั้งอาบน้ำทั้งกินขนม ทำอยู่อย่างนั้นนานมาก
รอเธอนอนอยู่บนเตียงแล้ว ดนัยกฤตก็มานอนข้างๆเธอ ก็ถึงได้พูดอย่างใจเย็นว่า: “คนดี สิ่งที่เธอพูดกับธาวินทั้งหมด ฉันได้ยินหมดแล้วนะ เธอรู้ไหมว่าฉันพอใจกับคำไหนมากที่สุด?”
ธิชาอึ้งไปสักพักใหญ่
คำพูดส่วนใหญ่ที่เธอพูดก็เป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น เธอทำไปก็เพราะสัญชาตญาณความเป็นมนุษย์เพื่อเอาตัวรอดล้วนๆ จึงไม่ทันพิจารณาว่าคำไหนเหมาะสมหรือไม่เหมาะสม
เธอย้อนกลับไปคิดอยู่นาน ก็ถึงจำขึ้นมาได้เล็กน้อย
เธอลองถามอีกครั้ง: “ฉันบอกกับธาวินว่า คุณดีกับฉันมาก ฉันไม่จำเป็นต้องบอกความรักระหว่างเราเลยด้วยซ้ำ ไม่จำเป็นต้องมาเสนอหน้าหรอก……”
ธิชาพูดจบ ชายหนุ่มข้างๆก็หัวเราะเสียงเบา “คำพูดพวกนั้นก็ไม่เลวเลย แต่ฉันชอบประโยคนี้ที่สุด——สักวันฉันจะกลายเป็นคุณนายธิชาแห่งตระกูลภักดิภูมิเมธี”
ธิชาเบิกตาโพลง ใบหน้าแดงระเรื่อ
“ฉัน ก็อีตาธาวินทำฉันโกรธ ฉันเลยพูดไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ฉันไม่อยากให้เขารู้หรอกนะว่าระหว่างเรามีปัญหาอะไรกันบ้าง……”
เธออยากจะแก้ตัว คำพูดแบบนี้ ถ้าดนัยกฤตไม่พูดถึงอีกครั้ง เธอคงจะลืมไปหมดแล้วล่ะ
เธอพูดแบบนั้นก็เพื่อกระตุ้นและตอบโต้ธาวินเท่านั้น
แต่ดนัยกฤตกลับได้ยินพอดี……
ธิชาหน้าแดงระเรื่อ เธอรู้สึกเขินอายและลำบากใจ อยากจะลืมเรื่องนี้ไปเร็วๆ
“คุณ ดนัยกฤต คุณอย่าคิดมากเลยนะ ฉันแค่ไม่ชอบที่อีตาธาวินทำอย่างกับว่าผู้ชายทั่วโลกเลือดเย็นและชั่วร้ายเหมือนเขา ฉันยอมไม่ได้ที่เขาพูดจาว่าร้ายคุณ ว่าร้ายพ่อของลูกในท้องฉัน……”
ดนัยกฤตยื่นมือไปจับมือที่เนียนนุ่มของเธอ แล้วโน้มตัวจุ๊บลงไปบนหลังมือเบาๆ “คุณนายที่รัก เธอจะต้องเป็นแม่ที่ดีแน่นอน”