รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่287 ธิชาเคยอยู่กับนาย ฉันเสียใจแทนเธอจริงๆ

ธิชาเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่แดงก่ำ เธอมองดนัยกฤตด้วยความแปลกใจจนพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ

ดนัยกฤต……มีพลซุ่มยิง

ธิชาอึ้งไปนานถึงสองนาที

ก่อนหน้านี้เธอยังไม่อยากจะเชื่อ แต่ต่อมาเธอก็ฝืนให้ตัวเองตั้งสติ

ตั้งแต่เรื่องการลักพาตัวครั้งก่อนจบไป ดนัยกฤตก็สั่งบอดี้การ์ดปกป้องเธอไม่ให้ห่าง แต่เพื่อไม่กระทบต่อชีวิตประจำวันของเธอ บอดี้การ์ดมืออาชีพไม่ทำตัวโอ่อ่าเดินตามหลังเธอเป็นโขยงเหมือนในหนัง แต่จะปกป้องเธอด้วยการปลอมตัวเป็นคนธรรมดาทั่วไป รักษาระยะห่างเอาไว้เพื่อปกป้องเธอแบบลับๆ

เวลานานเข้า ธิชาก็เริ่มเคยชิน ก็เลยไม่ได้เอาเรื่องบอดี้การ์ดเก็บไว้ในใจ เธอคิดว่าตัวเองแค่ไปซูเปอร์มาร์เก็ตกับน้าปวีณาใกล้ๆ ดังนั้นคงไม่มีบอดี้การ์ดตามมาหรอก

แต่ก็ไม่น่าแปลก ตอนที่เธอยังไม่ท้องดนัยกฤตก็เป็นห่วงความปลอดภัยของเธออยู่แล้ว ยิ่งเป็นตอนนี้……ในท้องเธอยังมีลูกชายของดนัยกฤตอีก

เขาเป็นคนที่ระแวดระวังกับทุกอย่าง ก็คงไม่ปล่อยให้เธอกับเด็กในท้องเป็นอันตรายหรอก

ธิชาครุ่นคิดในใจได้แล้ว ก็ทั้งน่าโมโหและน่าหัวเราะ

เธอซบอกของชายหนุ่ม ยกกำปั้นขึ้น ทุบหน้าอกเขาเบาๆ

เธอทุบทีละหมัด แต่ละหมัดก็หนักขึ้นเรื่อยๆ

น้ำเสียงกลับอ่อนโยนและมีความสะอื้นเล็กน้อย “คุณนี่มัน จริงๆเลยนะ นายรู้ไหมฉันแทบจะสิ้นหวังอยู่แล้ว ทำไมคุณไม่ให้คนเข้ามาช่วยฉันเลยล่ะ ทำไม……”

ดนัยกฤตอุ้มเธอเดินไปที่ข้างรถ ในที่สุดก็อุ้มเข้าไปในรถได้สักที

ธิชาเบิกตาโพลงเหมือนเจอผี ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนรอบข้างตัวเองมีแววตาที่เฉียบคมมองมา

หรือว่า……ธาวินไม่ยอม แล้วยังตามออกมาอีก?

ธิชาสองมือสั่นเทา จับเสื้อของเขาไว้แน่น

ดนัยกฤตแววตามืดมน ไม่รู้ว่าเขาสัมผัสได้ถึงอะไรไหม หรือไม่เคยสังเกตอะไรเลย

เขาแค่ลูบหัวของธิชาเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: “เพราะฉันอยากแน่ใจว่าเธอปลอดภัยดี มีพลซุ่มยิงเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ ไม่มีใครแตะต้องเธอได้แน่นอน ขณะเดียวกัน ฉันก็อยากรู้ด้วยว่าเธอกับธาวินพูดอะไรกัน”

ธิชากัดริมฝีปากแน่น แล้วพูดบ่นว่า “ยังดีที่นายเป็นผู้ชาย ถ้าเป็นผู้หญิง……จะต้องมีคนบอกว่านายเป็นสาวเจ้าเล่ห์แล้วล่ะ งั้นตอนนี้นายรู้แล้วสินะว่าฉันคิดยังไงกับธาวิน พอใจหรือยังล่ะ?”

ดนัยกฤตพูดตอบ “พอใจมาก”

เขาเพิ่งพูดจบ ก็ปล่อยมือออกจากธิชา จากนั้นก็ปิดประตูรถ ให้ธิชานั่งอยู่ตรงเบาะหลังของรถ

ธิชากังวลใจ เงยหน้าขึ้นกวาดตามองรอบด้าน เป็นไปตามที่คิดไว้เลย ธาวินกำลังยืนตรงหน้าประตูโรงพยาบาลด้วยสีหน้าที่เย็นชา

เธอตั้งใจจะลงไปห้ามดนัยกฤต แต่เขากลับเดินออกไปไกลแล้ว

ธิชาร้อนรนใจ เธอไม่ได้คิดอะไรมาก ยื่นมือออกไปจะเปิดประตู

ผู้ชายสองคนนี้ คนหนึ่งก็เอาความโหดร้ายอำมหิตเขียนไว้บนใบหน้า อีกคนก็เอาความเจ้าเล่ห์ซ่อนไว้ใต้จิตใจ สองคนนี้ล้วนแล้วแต่หาเรื่องไม่ได้ง่ายๆเลย

ธิชาแทบไม่เคยเห็นพวกเขาเผชิญหน้ากันเลย ตอนนี้จึงรู้สึกร้อนรนใจมาก

กลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ จนเกิดเหตุการณ์ที่ไม่อาจหวนคืนได้

แต่ยิ่งเธอร้อนรนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเปิดประตูรถไม่ได้มากขึ้นเท่านั้น

พอใจเย็นแล้วสังเกตดูดีๆ ประตูรถจะต้องถูกล็อกจากด้านนอกแน่ ขนาดหน้าต่างยังไม่ได้เปิดเลย

ธิชาทุบหน้าต่างรถ พยายามเรียกดนัยกฤต

แต่สุดท้ายเธอก็ต้องมองดูเขาเดินไปหาธาวิน

…………

พระอาทิตย์ตกดินในยามเย็น ดนัยกฤตทิ้งความเกรงใจและความเสแสร้งทั้งหมดออกไป

เขาพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “คุณชายธาวิน แค้นในวันนี้ เกรงว่าจะต้องชำระกันดีๆแล้วล่ะ”

ธาวินหรี่ตาลง “อ้อ เถ้าแก่ดนัยทำธุรกิจทั้งสายดำและสายขาวจนชินแล้ว ฝีมือการบิดเบือนความจริงก็เก่งมากขึ้นด้วยนะ ผมเป็นพี่ชายของธิชา ใช้ให้เธอทำอะไร ก็เพื่อตัวเธอเองทั้งนั้น ความคิดชั่วร้ายของเถ้าแก่ดนัยเก็บซ่อนไว้ลึกเกินไปไหม โทษที่ผมปกป้องเธอมากเกินไป จึงเลี้ยงน้องสาวที่ไม่เชื่อฟังและดื้อรั้นออกมา”

ดนัยกฤตพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า: “ข่าวทางนี้ของผม ถ้าจำไม่ผิดล่ะก็ ปีก่อนธิชาเคยแท้งลูกของคุณ หลังจากแท้งลูกแล้วธิชาก็เศร้าสลดไปหลายเดือน แม้จะรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว แต่นิสัยก็เปลี่ยนไปมาก เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแล้วครั้งหนึ่ง คุณธาวินยังคิดที่จะทำลายลูกของเธออีกคนเหรอ การที่เป็นแฟนเก่าก็ดีหรือพี่ชายก็ดี ธิชาเคยคบกับคุณ ขนาดผมยังรู้สึกเสียใจแทนเธอเลย”

ธาวินแสยะยิ้มเย็นชา แล้วพูดด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจว่า “เถ้าแก่ดนัยเก่งเรื่องการเปลี่ยนหนักให้เป็นเบาจริงๆเลยนะ ทำไมถึงไม่กล้าพูดถึงเรื่องที่คุณหลอกใช้เด็กในท้องนี้ล่ะ? ผมขอเตือนคุณเลยนะว่า แม้ธิชาจะเป็นสาวน้อยที่ไร้กำลัง แต่นิสัยที่เด็ดเดี่ยวและดื้อรั้นของเธอ ล้วนแล้วแต่ถูกผมตามใจออกมาทั้งนั้น ถ้าคุณคิดจะหลอกเธอ ก็หาทางทำให้เรื่องที่คุณโกหกออกไปสมบูรณ์ด้วย ถ้าเกิดพลาดขึ้นมา ธิชาไม่มีทางยอมง่ายๆแน่ ถ้าพลาดขึ้นมาจริงๆ เธออาจจะสู้กับคุณจนตายกันไปข้าง จนแผนการล้มเหลว คิดว่าคุณคงไม่อยากรับผิดชอบ”