รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่286 คุณพ่อดนัย ฉันจะไม่ไปเจอเขาอีกแล้ว
ธิชาพูดขึ้น “พี่ชาย โอ๊ะ! ไม่สิ! คุณชายธาวิน ฉันรอนายพูดคำนี้มานานแล้วล่ะ หวังว่าครั้งนี้นายจะพูดแล้วทำได้นะ อย่าให้ฉันเห็นนายพูดคืนคำอีกล่ะ”
ธาวินห่างออกจากเธอหนึ่งเมตรแล้ว เป็นระยะที่ปลอดภัย
ที่จริงธิชาก็ยังรู้สึกระแวงอยู่
ขอแค่อยู่ในพื้นที่ของธาวิน เธอก็ยังมีอันตรายได้ทุกเมื่อ
แม้ตอนนี้เขายังมีท่าทีที่ไม่สนใจเธอแล้ว แต่ก็ไม่รับประกันว่าเขาจะกลับคำเพราะอารมณ์ที่แปรปรวนของเขาหรือเปล่า
ธิชาเดินไปข้างๆอย่างเชื่องช้าและเงียบที่สุด
ในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา ในที่สุดก็ห่างออกจากเขาไปสามเมตรกว่า
เธอทำหน้าได้ใจ ยิ้มตาหยีแล้วพูดกับธาวินว่า: “ที่จริงถ้าวันนี้นายไม่มาหา ฉันคงจะไม่เกลียดนายแล้วล่ะ เพราะฉันไม่มีกะจิตกะใจนั้นแล้ว ตอนนี้ฉันแค่อยากตั้งใจดูแลครรภ์เท่านั้น ถ้ามีความคาดหวังจริง ฉันก็อยากได้ลูกชายเหมือนกัน ใช้ชื่อของลูกชายคนโต ได้ตำแหน่งเป็นคุณนายใหญ่ ฉันว่าคุณชายธาวินก็ดูว่างอยู่นะ คงจะสนใจเรื่องซุบซิบของดนัยกฤตอยู่บ้าง ก่อนหน้าฉัน เขามีผู้หญิงหลายคนก็จริง แต่หลายเดือนมานี้ ผู้หญิงพวกนั้น บ้างก็ตกกระป๋อง บ้างก็ถูกขับไล่ออกไป บอกได้เลยว่า ฉันเป็นที่โปรดปรานของเขาคนเดียว แม้จะท้องแล้ว ฉันก็ยังมีความมั่นใจว่าจะสามารถได้รับความโปรดปรานแบบนี้ของเขาต่อไป เมื่อก่อนฉันไม่รู้ว่าณิชานาฎเป็นคนยังไง ตอนนี้ฉันรู้สึกนับถือแม่ของฉันเหมือนกันนะ เธอท้องลูกของพสิษฐ์ รู้ว่าคงไม่มีทางได้เป็นคุณชายใหญ่ ก็เลยไม่คิดจะทำอะไรให้เสียแรง แต่กลับหันไปหาพวกเศรษฐีที่มีอำนาจใหญ่โตแทน ในที่สุดก็เลือกชรัณ แม้ลุงรัณจะอายุมากแล้ว แต่ยังไงก็รักเธอคนเดียว ณิชานาฎเป็นแบบอย่างของฉัน ฉันจะยี่สิบแล้ว นอกจากได้หน้าตาของณิชานาฎมาครึ่งหนึ่ง อย่างอื่นก็ดูเหมือนจะไม่มีความสามารถอะไรเลย”
“ทุกคนย่อมมีชะตาของตัวเอง ฟ้าสวรรค์กำหนดมาให้แล้ว ตอนนี้ฉันเชื่อแล้วล่ะ ณิชานาฎเลือกไม่ผิดเลย เกิดมาก็พร้อมกับหน้าตาที่ดี ทำไมถึงไม่สู้ล่ะ”
ธิชาถอยหลังไปเรื่อยไม่หยุด
น้ำเสียงก็เบาลงเรื่อยๆ “ในอนาคต ถ้าฉันโชคดีมีโอกาสได้มีชื่ออยู่ในลำดับวงศ์ตระกูลภักดิภูมิเมธี ฉันไม่มีทางส่งการ์ดงานแต่งให้นายแน่นอน”
……
ตอนที่ธิชาหนีไป ก็แสร้งทำเป็นใจเย็น
เธอไม่กล้าวิ่ง หนึ่งคือกลัวตกใจแล้วลื่นล้ม สองคือกลัวว่าเขาจะรู้ทันว่าเธอกลัวอยู่
เธอเดินเร็วมากขึ้น จนกระทั่งเดินเลี้ยวลงไปถึงชั้นล่าง เธอหันกลับไปมองเพื่อให้แน่ใจว่าธาวินไม่ได้ตามมาแล้ว เธอถึงเริ่มวิ่งแล้วหนีออกไปจากโรงพยาบาลโดยเร็ว
แต่ทว่าในตอนที่เธอมีความคิดมากมายในสมอง
กลับกระแทกเข้ากับแผงอกที่กำยำของชายหนุ่ม
ธิชาชนจนเจ็บปลายจมูกไปหมด เธอตาลายจนแทบยืนไม่นิ่ง ตรงหน้ายังคงพร่ามัวอยู่
ตั้งแต่ที่เธอท้องก็อ่อนไหวเรื่องกลิ่นตลอด ไม่ชอบกลิ่นน้ำหอม เพื่อการนี้กลิ่นรมควันธูปหอมที่ดนัยกฤตใช้มาเป็นสิบปีก็หยุดใช้ไปแล้ว
บนตัวเขาไม่มีกลิ่นพิมเสนที่คุ้นเคยแล้ว แต่ธิชาก็กอดเอวเขาไว้แน่นอย่างรวดเร็ว
เธอรู้จักเขาดี แม้ตรงหน้าจะพร่ามัวจนมองไม่ชัด แต่ก็ยังจำผู้ชายตรงหน้าได้อย่างรวดเร็ว
ธิชาแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว……
เธอกอดเอวที่กำยำของชายหนุ่มไว้แน่น “ดนัยกฤต ฉันตกใจมากเลยนะ คุณรู้ไหม ฉันตกใจมากจริงๆ……”
เธอทั้งร้องไห้และหัวเราะ มีความรู้สึกดีใจและเสียใจที่รอดชีวิตมากได้
จนไม่มีเวลาเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบทั้งหมด
ดนัยกฤตก็กอดเอวเธอไว้ แทบจะอุ้มเธอขึ้นมาแล้วยัดเข้าในอ้อมกอดแล้ว
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “ฉันรู้ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร”
ธิชาร้องไห้จนใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา เธอเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอความหวาดกลัวและกังวลว่า เขาจะโกรธที่เธอไปหาธาวินหรือเปล่า
เธอรู้สึกเสียใจมากพอแล้ว……
เพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ เธอเกือบจะต้องเสียเด็กคนนี้ไปแล้ว
เธอพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า: “เราเกือบ เกือบต้องเสียลูกไปแล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฉันไม่คิดว่าเขาจะเลวถึงขั้นนี้ ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ……”
ธิชามีความกดดันในใจ ไม่อยากแก้ตัวหรือปิดบังอะไรอีกแล้ว
ขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกว่า พูดความจริงก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่เข้าใจผิดอะไรกันอีก
ที่สำคัญไปกว่านั้นอีก ตอนนี้เธอยังมีเด็กอยู่ในท้อง แม้ดนัยกฤตจะโกรธมากแค่ไหน ก็คงไม่คิดหาทางทำโทษเธอหรอก……
ธิชากอดเขาไว้แน่น อยากจะระบายอารมณ์ตัวเองให้หมด
ดนัยกฤตลูบผมเธอเบาๆ แล้วพูดปลอบใจเธออย่างอดทน
ธิชาคิดไม่ถึงเลยว่า เขาจะไม่ด่าเธอเลย
พอเริ่มหายตกใจแล้ว ธิชากลับรู้สึกผิดแทน
เธอซบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาไปบนเสื้อเชิ้ตของเขา
“คุณพ่อดนัย หนูไม่ได้ตั้งใจจริงนะ หนูจะไม่ไปเจอเขาอีกแล้ว ไม่กล้าไปเจอเขาแล้วจริงๆ”
ดนัยกฤตตบหลังเธอเบาๆแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ความผิดเธอหรอก เธอทำได้ดีมาก”
ธิชาอึ้ง ผ่านไปกว่าครึ่งนาทีถึงจะได้สติ
“คุณว่าไงนะ หมายความว่ายังไง……”
ดนัยกฤตโน้มตัวลงเล็กน้อย แขนยาวของเขาอุ้มเธอขึ้นมา
เขาเดินไปที่รถแล้วก้มหน้าจูบไปที่ปลายจมูกของเธอด้วย
“ฉันรู้ว่าเจ้าบ้าธาวินนั่นทำอะไรไปบ้าง และก็รู้ด้วยว่าเธอพูดอะไรกับเขาด้วย เมื่อกี้พลซุ่มยิงของฉันประจำตำแหน่งอยู่ตรงข้ามห้องผ่าตัด เขาไม่มีทางทำอะไรเธอได้แน่นอน”