รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่285 สักวันฉันจะกลายเป็นคุณนายธิชาแห่งตระกูลภักดิภูมิเมธี

ธิชากระตุกมุมปาก สีหน้าของเธอเหลือเพียงแต่ความเย้ยหยัน

“พสิษฐ์เป็นพ่อแท้ๆของฉัน แต่ฉันไม่รู้จักพ่อแท้ๆคนนี้เลยด้วยซ้ำและไม่รู้สึกสนิทสนมกันด้วย ผู้ชายที่ฉันโตมาจนถึงอายุยี่สิบแล้วเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก นายคิดว่าฉันจะรู้สึกยังไงกับเขางั้นเหรอ? ดนัยกฤตหลอกใช้ฉันเพื่อคุมเขาก็ดี หรืออาจจะมีแผนที่เลวร้ายกว่านั้นก็ดี ฉันไม่สนใจหรอกนะ ธาวิน คุณฟังฉันให้ดีเลยนะ ดนัยกฤตอยากทำอะไร ฉันไม่เคยสนใจอะไรทั้งนั้น”

เธอหัวเราะแล้วพูดต่อว่า: “เขาหลอกใช้ฉันก็ดี หลอกใช้ลูกในท้องฉันก็ดี ฉันไม่สนใจหรอกนะ มีเพียงข้อเดียวที่ฉันต้องขอคัดค้านกับนาย ลูกของฉันกับดนัยกฤต จะไม่ใช่เหยื่อแน่นอน เขาจะต้องเกิดมาอย่างปลอดภัย กลายเป็นลูกคนแรกของดนัยกฤต เมื่อก่อนฉันโง่และไร้เดียงสาก็จริง ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายเลวร้ายมากแค่ไหน ผู้ชายธรรมดาอาจจะทิ้งลูกเมียเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ลากมากดีหรอก ฉันในตอนนี้ เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป ดนัยกฤตได้สิ่งที่เขาต้องการจากตัวฉันไป ฉันก็ได้สิ่งที่ฉันต้องการเหมือนกัน เขาดีกับฉันมาก ฉันไม่จำเป็นต้องบอกความรักระหว่างเราเลยด้วยซ้ำ นายไม่ต้องมาเสนอหน้าหรอกนะ”

“อ้อ คุณคงจะบอกว่า ต้องมีสักวันที่ฉันจะต้องเสียใจ รอตอนที่ฉันถูกทำร้ายทั้งจิตใจและกาย จะต้องเสียใจที่ไม่เชื่อนายในวันนี้ ใช่ไหม?”

“แต่ฉันขอบอกคุณไว้ก่อนเลยนะ แม้ต่อไปฉันจะต้องแพ้พ่ายกับการตัดสินใจในวันนี้ ก็คงไม่แย่เท่ากับวันนั้นหรอก ธาวิน คุณไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งที่เลวร้ายและแย่ที่สุดของคุณคืออะไร คุณเป็นผู้ชายที่แย่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา ดนัยกฤตว่าแย่แล้ว ฉันก็เชื่อว่าเขาไม่มีทางทำร้ายลูกตัวเองได้ลงคอแน่ รวมไปถึงแม่ที่ให้กำเนิดลูกของเขา นี่คือมนุษยธรรม”

“ผลประโยชน์กับมนุษยธรรม ฉันไม่ได้จะเอามาพูดรวมกันหรอกนะ ธาวิน นายจำคำพูดในวันนี้ของฉันไว้ให้ดี นายทำร้ายฉัน ใช้ความจริงตบหน้าฉัน สอนฉัน ตบจนฉันตื่น แต่ฉันจะขอท้ากับนายเลยว่า เด็กคนนี้ ฉันไม่เพียงแต่จะคลอดเขาออกมาอย่างปลอดภัย ต้องมีสักวันที่ฉันจะกลายเป็นคุณนายธิชาแห่งตระกูลภักดิภูมิเมธี”

ธิชาไม่เคยแข็งกร้าวต่อหน้าธาวินมาก่อนเลย

หรืออาจเป็นเพราะความดิ้นรนและความทนไม่ได้ที่เธอจะรู้ความจริงของธาวิน เขาทำเรื่องแย่ๆต่อเธอมากมาย ในใจกลับไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิดเดียว

มองจากเรื่องมนุษยธรรมแล้ว ของที่เสียไปไม่จำเป็นต้องเสียดาย แต่ของที่เสียไปอยู่ในมืออีกฝ่าย คงจะเป็นรสชาติที่เจ็บปวดขยี้หัวใจจนแทบจะขาดใจแน่นอน

ธิชาไม่รู้สึกถึงความรักที่ธาวินมีต่อเธอเลย

แต่มีสิ่งเดียวที่เธอแน่ใจได้เลย

ขอแค่เธอกับดนัยกฤตมีชีวิตที่ราบรื่น และรักกันมาก ธาวินจะต้องอิจฉาแน่นอน

อิจฉาจนแทบบ้าคลั่ง

ความอิจฉานี้ไม่ได้มาจากความรัก แต่มาจากหลักความเป็นมนุษย์

…………

ความเด็ดขาดและความเย็นชาของธิชาทำเอาธาวินโกรธจนหมดคำจะพูด

สีหน้าเขามืดมนและเงียบไปสักพักใหญ่ ในที่สุดก็ปล่อยมือออกแล้วถามด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “เธอเชื่อผู้ชายที่รู้จักกันแค่ไม่กี่เดือน ความรักและความสำคัญที่เขามีต่อเธอ มันมากพอกับความรักที่ฉันมีต่อเธอมาตลอดสิบปีเหรอ?”

ธาวินคิดว่าคำถามเขาจะทำให้ธิชาพูดไม่ออก

แต่ธิชากลับตอบโดยไม่ต้องคิดเลย

เธอแสยะยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่แยแส

“เมื่อก่อนฉันคิดว่าเวลาสิบปียาวนานมาก จะหายไปในพริบตาได้ยังไงกัน แต่ตอนนี้ฉันตื่นจากฝันแล้วล่ะ ฉันเข้าใจเหตุผลหนึ่งว่า สัตว์เดรัจฉานสามารถจำศีลได้เป็นสิบปี นายสามารถใช้เวลาสิบปีแสร้งทำเหมือนว่าตัวเองเป็นพี่ชายที่อบอุ่น แต่กลับใช้เวลาสิบวันในการทำลายทุกอย่างทิ้งไป พูดตามตรงก็คือ ตอนนี้ดนัยกฤตดีกับฉันมาก ฉันรู้สึกเกรงใจที่ได้รับ และก็รู้สึกหวาดผวาในใจ ฉันไม่แน่ใจว่าสิบปีให้หลังเขาจะใจดีกับฉันแบบนี้หรือเปล่า หรืออาจจะไม่เกินสามถึงห้าปี เขาก็คงจะเปลี่ยนใจ แต่ฉันเชื่อว่า ในอนาคตแม้ความสัมพันธ์ของฉันกับเขาจะเดินไปจนถึงทางตัน โชคชะตาของเราสองจบลง เลิกรากันไป เขาก็จะไม่ดูถูกหยามเกียรติฉันแบบที่นายเคยทำ ทำร้ายฉันโดยไม่ยำเกรง เพราะนั่นเป็นเรื่องที่ผู้ชายปกติทั่วไปไม่มีวันทำแน่นอน”

สีหน้าที่เย็นชาของธาวิน ในที่สุดก็เริ่มเปลี่ยนไป

เขาหรี่ตาลง เหมือนราชสีห์ที่กำลังจะตื่น

เขาอาละวาดได้เวลา เขาพร้อมยกกรงเล็บของเขาขึ้นแล้วทำลายเธอให้สิ้นซาก

แต่สุดท้ายเขาก็บีบคางของธิชาไว้ แล้วพูดเน้นๆชัดๆทุกถ้อยคำว่า: “ธิชา เธอคงไม่ได้คิดว่าฉันทำลายเธอไม่ลงหรอกนะ หรือว่าทำร้ายเธอไม่ได้กัน?”

ธิชาในเมื่อก่อน ไม่มีทางใจกล้าขนาดนี้หรอก

แม้จะถูกเขารังแกจนร้องไห้ไม่ออก อย่างมากก็ใช้กรงเล็บน้อยๆของเธอข่วนตัวเขา

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขายังไม่ได้ทำอะไร

เธอกลับใช้คำพูดที่หยาบคายที่สุดบนโลกนี้มาด่าเขา

ธิชากุมท้องตัวเองไว้ “นายคิดมากไปแล้วล่ะ ขนาดลูกแท้ๆของนาย นายยังทำลายได้ลงคอเลย ยังคิดที่จะทำลายเด็กในท้องของฉันที่เพิ่งจะมีอายุเดือนกว่า นายมันเป็นสัตว์ร้าย ยังมีเรื่องอะไรที่นายทำไม่ได้บ้าง ฉันไม่ได้กลัวนายหรอกนะ แต่ฉันรู้ว่ากลัวไปก็เปล่าประโยชน์ ก้มหน้าต่อหน้าปีศาจ ก็มีแต่จะถูกกลืนกินทั้งหมด”

ธาวินหรี่ตาลง น้ำเสียงที่เยือกเย็นเหมือนกับเพิ่งออกมาจากแดนนรก

“ดีมาก” เขาปล่อยคางของธิชาออกแล้วถอยหลังไปสองก้าว “ในเมื่อเธอพูดถึงขั้นนี้แล้ว ธิชา สิบปีมานี้ถือว่าฉันไม่เคยเลี้ยงเธอมาแล้วกัน ต่อไปแม้จะถูกดนัยกฤตทำร้ายจนถึงตาย ก็อย่าคิดว่าฉันจะไปเก็บศพให้เธอล่ะ”