รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่284 ดนัยกฤตหลอกใช้ฉัน ฉันก็ยอม

ตอนที่ธิชาเงยหน้าขึ้น แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ทำเพื่อฉัน?”

น้ำเสียงธิชาเย็นเฉียบ แค่คำพูดเพียงสามคำ กลับเหมือนเป็นการตอบโต้ที่ไร้เสียง

ธาวินก็รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง เขาพูดเสียงแข็งว่า: “เธอยังเด็ก มีบางเรื่อง ฉันพูดไปเธอก็ไม่เข้าใจหรอก พสิษฐ์มีความสัมพันธ์กับเธอยังไง ตอนนี้เธอก็น่าจะรู้แล้วนะ ฉันบอกว่าดนัยกฤตไม่มีทางให้เธอคลอดเด็กออกมา เธอไม่เชื่อ แต่สักวันเธอจะต้องเชื่อที่ฉันพูดแน่ อย่างมากก็แปดเก้าเดือน ตอนนี้ให้เธอทำแท้ง แม้เธอจะเสียใจ แต่รอท้องโตขึ้นมา ความรู้สึกเสียใจนี้จะลดลงเหรอ? ไม่เพียงแต่ไม่ลด แถมยังจะเพิ่มขึ้นเป็นร้อยพันเท่าด้วย”

ธิชาจับไปที่ท้องน้อยของตัวเอง เธอก้มหน้าลงไม่พูดอะไร

ธาวินก็คิดว่าเธอกำลังครุ่นคิดอยู่

ก็เหมือนกับที่พงศ์พนาพูด เขาใจร้อนเกินไปจริงๆ

ธิชาเป็นเด็กที่เขาเลี้ยงดูมาจนโต นิสัยดื้อรั้นยังไง เขารู้ดีแก่ใจ

เธอชอบใช้ไม้อ่อน ดนัยกฤตทำเธอท้องโต ธาวินคิดว่าตัวเองก็ผิดเหมือนกัน เธอไม่ได้ผิดอะไรเลย แม้เรื่องจะเลยเถิดมาจนถึงทุกวันนี้ แต่เขาก็มั่นใจว่าสามารถทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

แต่ว่า ธิชาต้องการเวลา

เขาไม่บังคับเธอโดยไม่ให้เวลาเธอได้คิดเลยจริงๆ

ธาวินรอเธอตอบ

แต่ธิชาเงียบนานมาก ตอนที่เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ น้ำตาก็แห้งเหือดไป และแววตาของกลับมาเย็นชา

เธอเม้มริมฝีปากบาง หัวเราะแล้วถามกลับไปว่า “วันนี้บังคับให้ฉันแท้งลูกเพื่อตัวฉัน งั้นครั้งก่อนล่ะ ธาวิน ฉันเคยท้องลูกให้คุณแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นฉันเพิ่งอายุสิบแปดปี ฉันทั้งเสียดาย ทั้งกลัว ฉันไม่กล้าทำเรื่องที่โหดร้ายขนาดนั้นด้วยซ้ำ ฉันอยากจะคลอดลูกออกมา ขอร้องคุณอย่างกับหมาตัวหนึ่ง คุกเข่าขอร้องคุณ ขอให้คุณสงสาร แต่สุดท้ายล่ะ ผลที่ได้คืออะไรล่ะ คุณคงยังไม่ลืมใช่ไหม”

สีหน้าของธาวินชะงักค้าง ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปทันที

แววตาที่เด็ดขาดของธิชาทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นเคยเลย

เหมือนเธอจะเติบโตขึ้นในระยะเวลาสั้นๆไม่กี่เดือน เธอไม่เหมือนเด็กที่ถูกเขาเลี้ยงดูเติบโตเลย

เขาไม่เคยลืมเหตุการณ์ในวันนั้น

เด็กคนนั้น

ในที่สุดก็ถูกเขาบังคับจนต้องเอาออก

หลังจากเรื่องนั้น ธิชาก็เศร้าไปสองเดือน รอยยิ้มก็น้อยลงด้วย

สักพัก เธอก็พูดน้อยลงไปด้วย

ที่จริงตั้งแต่ตอนนั้นมา ธิชาก็บังคับให้ตัวเองเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

แต่ตอนนั้นเขายุ่งเกินไป ไม่มีเวลาสนใจเธอ

เขายังไม่เคย……ปลอบใจเธอเลยด้วย

ธิชาคงจะเกลียดเขาไปตลอดชีวิต

ธาวินก็ไม่เคยกลัวความเกลียดของเธอเลย

เธอจะเกลียดยังไงก็ได้

เขายอมรับทั้งหมด

กรรมตามสนอง ผลที่ตามมาก็ควรเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

แต่เรื่องมาจนถึงตอนนี้

เขากลับรู้สึกว่า เขาก็ไม่ใช่คนที่ไม่กลัวอะไรเลย

สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือ การที่ธิชาลืมเขาไป

ถ้าธิชาลืมเขาไปจนหมด และยังไม่เสียดายที่จะลบความสัมพันธ์ตลอดสิบปีที่ผ่านมากับเขาทั้งหมด

ถึงตอนนั้น เขาจะทำยังไงดีล่ะ

……

ธาวินไม่พูดอะไร

ธิชาพิงผนังเย็นเฉียบนั้น แล้วแสยะยิ้มอย่างเด็ดขาด

“นอกจากเด็กคนนั้นแล้ว ยังมีอีกหลายเรื่องเลยล่ะ ธาวิน มีอีกหลายเรื่องที่ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับคุณ……คืนวันเกิดของฉัน คุณทำลายเค้กวันเกิดที่ฉันชอบมากที่สุด ไม่สนใจสายตาของคนอื่น แล้วลากฉันเข้าไปในห้องนอน ข่มขืนฉัน ตลอดทั้งคืน……คุณข่มขืนฉันตลอดทั้งคืน……พ่อบ้าน แม่บ้าน คนรับใช้ในตระกูลธนาภูวนัตถ์ต่างก็ลือกันในเช้าวันที่สองว่า ฉันถูกคุณข่มขืน คุณรู้ไหมว่าฉันต้องเผชิญกับสายตาคนพวกนั้นยังไง……พวกเขาบางคนก็เห็นฉันโตมาแต่เด็ก คุณรู้ไหมว่าฉันต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นยังไง?”

“กรอกยาก็เพื่อปกป้องฉันไว้ ข่มขืนฉันนับครั้งไม่ถ้วนก็เพื่อฉันด้วยงั้นเหรอ?”

“อีกอย่าง คุณหลอกใช้ญาณิน หลอกใช้ฉัน ให้ญาณินแท้ง เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น คุณบอกว่า คุณทำเพื่อฉันงั้นเหรอ?”

ธิชารู้สึกโกรธมาก

ความเคียดแค้นที่เธอมีต่อธาวินไม่ได้สะสมมาแค่วันสองวัน

แต่ความเกลียดบางอย่างที่ทั้งชีวิตนี้ไม่มีทางสลายไปได้เลย

เธอไม่อยากให้ตัวเองต้องลำบากใจ

และรักในชีวิตในตอนนี้

ดังนั้นเธอจึงไม่เคยคิดเรื่องพวกนั้นอย่างละเอียดเลย

เธอพยายามที่จะทำเหมือนกับที่ดนัยกฤตบอก ลบชื่อธาวินสองคำนี้ออกไปจากสมองช้าๆ

แต่ว่า ธาวินกลับทำลายความสงบในชีวิตเธอนับครั้งไม่ถ้วน

เขาใช้วิธีที่น่ารังเกียจกระตุ้นความแค้นและความเจ็บปวดที่ฝังลึกในจิตใจ

ธิชาเกลียดจนอยากจะฉีกร่างเขาออกเป็นเสี่ยงๆ

ก็เหมือนกับก่อนหน้านั้นที่เกิดอารมณ์ชั่ววูบแล้วขับรถพุ่งชนเขาแรงๆ

เธอคิดอยากจะสู้กับธาวินจนตายกันไปข้างเลย

แต่ตอนนี้ เธอกลับขี้เกียจที่จะยกมือตบหน้าเขาแล้ว

เธอไม่อยากเสียแรงและเสียน้ำลายกับคนแบบนี้อีก

เรื่องที่สำคัญตอนนี้คือ เธอไม่ควรใช้แรงเกินควร ตอนนี้สิ่งเดียวในใจของเธอก็คือ รักษาเด็กในท้องของตัวเองไว้

เธอหัวเราะแล้วส่ายหัวช้าๆ “ไม่หรอก ธาวิน ตั้งแต่ต้นจนจบ คุณไม่ได้ทำเพื่อฉันเลย ทั้งหมดนี้ ล้วนมาจากความเห็นแก่ตัวของคุณทั้งนั้น การกระทำทุกๆอย่าง ก็เพื่อผลประโยชน์ของตัวคุณเองทั้งนั้น ฉันและญาณิน ต่างก็เป็นแค่เหยื่อของคุณ แม้ดนัยกฤตจะหลอกใช้ฉัน ฉันก็ยอม อย่างน้อย วิธีที่เขาหลอกใช้ฉันมันทำให้ฉันสบายใจมากกว่า”