รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่283 ธิชา พี่ขอร้องล่ะนะ
กำลังจะผ่าตัดทำแท้งอยู่แล้ว แต่ธิชากลับมีอาการบ้าคลั่งมาก
หมอผู้หญิงถูกธิชาจับตัวไว้ หมอและพยาบาลคนอื่นๆก็วุ่นวายกันไปหมด
แพทย์ฝึกหัดข้างๆที่ยังดูวัยรุ่นก็พูดขึ้นอย่างกล้าหาญว่า: “คุณธาวิน ถ้าคุณธิชาผ่าตัดต่อไปในอาการแบบนี้จะเป็นอันตรายมากเลยนะคะ และการทำแท้งจะต้องได้รับความยินยอมจากผู้ตั้งครรภ์ก่อน ที่จริงต้องให้เธอเซ็นชื่อก่อนถึงจะได้นะคะ……”
แพทย์ฝึกหัดหญิงยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเพื่อนร่วมงานข้างๆก็ใช้ศอกกระทุ้งเล็กน้อยเพื่อให้เธอหยุดพูด
คำพูดแบบนี้ นอกจากแพทย์ฝึกหัดที่ไม่กลัวตายกล้าพูดแล้ว คนอื่นๆที่ยังพอมีอิทธิพลในโรงพยาบาลตระกูลธนาภูวนัตถ์ ไม่มีใครกล้าเอาอนาคตตัวเองเข้าเสี่ยงเพื่อโต้แย้งกับธาวินหรอก
แต่แพทย์ฝึกหัดคนนั้นก็ยังไม่ยอมหยุด และพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า: “คุณธิชาคะ ถ้าคุณต้องการล่ะก็ ฉันแจ้งความให้คุณได้นะคะ”
เธอยังพูดไม่ทันจบ หัวหน้าแพทย์ที่ถูกธิชากระชากผมเมื่อกี้ก็ยกมือขึ้นแล้วตบไปที่หน้าของเธออย่างแรง
“พริม! เธอเป็นแพทย์ฝึกหัดที่ยอดเยี่ยมที่สุดในปีนี้ ฉันเห็นว่าเธอมีคะแนนการเรียนที่ดี ทำงานก็ขยันขันแข็ง ถึงได้เป็นพี่เลี้ยงให้เธอ ถ้าขอบเขตแค่นี้ยังไม่รู้จัก พรุ่งนี้เธอก็ไม่ต้องมาทำงานแล้วล่ะ”
แพทย์ฝึกหัดก็เป็นเด็กสาวแรกรุ่น น่าจะอายุมากกว่าธิชาแค่สองสามปีด้วยซ้ำ
แพทย์ฝึกหัดยอมไม่ได้ เธอถอดหมวกอนามัยออก แล้วพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “เสียงานนี้ไปก็น่าเสียดายอยู่หรอก แต่ถ้าต้องทำลายจิตใต้สำนึกและความเป็นมนุษยธรรมนั่นคงจะเป็นเรื่องที่สิ้นหวังจริงๆ!”
ธิชาขอบตาแดงก่ำน้ำตารื้นขึ้นเต็มขอบตา
ขนาดคนที่เพิ่งเคยเจอกันยังรู้ว่าเธอไม่อยากเสียเด็กคนนี้ไป
แต่ธาวินล่ะ ธาวินเป็นชายที่เธอรักมานานหลายปี
เขากลับคิดที่จะ
ลิดรอนสิทธิ์ในการมีลูกของเธอไปอีกครั้ง
ธิชาเจ็บแปลบที่หัวใจ สีหน้าซีดเซียวขึ้นเรื่อยๆ……
เธอไม่มีความหวังเลยสักนิด
ธาวินดื้อรั้นกว่าเธอเสียอีก
ในเมื่อเขามีความคิดแบบนี้แล้ว ถ้าไม่ทำให้สำเร็จ เขาไม่มีทางหยุดแน่นอน
คนที่ช่วยเธอในวันนี้ มีแต่จะพาลโชคร้ายไปด้วย ไม่ได้รับผลดีอะไร
ตอนนี้เธอไม่ได้มองหน้าธาวิน
แค่รู้สึกว่าไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกแล้ว
ใบหน้าที่เคยเฝ้าฝันถึงทุกคืน
ตอนนี้เธอกลับรู้สึกสะอิดสะเอียน คลื่นไส้
…………
แต่ทว่า ที่ธิชาไม่เห็นคือ
ชายที่เธอด่าและสาปแช่งเป็นพันครั้ง
ตอนนี้กลับมีสีหน้าบูดบึ้งจนเขียวปั๊ด
นัยน์ตาของธาวินเต็มไปด้วยความลังเลที่ไม่เคยมีมาก่อน
สีหน้าของเขาแย่ลงเรื่อยๆ ภายในห้องผ่าตัดวุ่นวายกันไปหมด
ในสมองของธิชาหวนย้อนกลับไปในอดีต และเป็นเรื่องเกี่ยวกับเขา
ปีที่แล้ว……
ธิชาเสียลูกไปแล้วหนึ่งคน
นั่นเป็น……ลูกในไส้ของเขา
……
อาจเป็นความบังเอิญ หรือพรหมลิขิต หรือเพราะพงศ์พนาเข้ามาในห้องผ่าตัดได้ทันเวลาพอดี หรืออาจเป็นเพราะธาวินเกิดความรู้สึกเห็นใจขึ้นมา
สุดท้ายธิชาก็ถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด หยุดการผ่าตัดไปสักพัก
ที่จริงพงศ์พนายุ่งอยู่กับธุระของตัวเอง ตอนที่มาก็เลยช้าไปหลายนาที ที่จริงอยากจะมารายงานตัวกับธาวิน แต่ตอนวิ่งมาก็เห็นสีหน้าของพยาบาลนอกห้องผ่าตัดซีดกันไปหมด
พงศ์พนากังวลใจและไม่อยากจะคิดเลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ขอแค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับธิชา สำหรับเจ้านายของเขาแล้ว ก็ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่เท่าฟ้าทั้งหมด
พงศ์พนาเค้นถามพวกพยาบาล พวกเขาก็ถึงเล่าเรื่องที่มีเสียงด่าและกรีดร้องออกมาจากห้องผ่าตัด
พงศ์พนาก็ทำใจกล้า เขาผลักประตูแล้วเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล
เขาเห็นสีหน้าของเจ้านายตัวเองเขียวปั๊ด
เขาทำใจกล้าแล้วเข้าไปพูดโน้มน้าวว่า: “คุณชายครับ คุณธิชาท้องได้ไม่นาน ตอนนี้เพิ่งเดือนเดียวเอง ถ้าจะจัดการ……พวกเรายังมีเวลาอีกเยอะ ยิ่งไปกว่านั้นคุณชายก็ยังทำเพื่อคุณหนูอีกด้วย ถ้าเรื่องนี้คุยกันรู้เรื่องแล้ว คุณหนูอาจจะยอมเอาออกเองก็ได้นะครับ ไม่ต้องรีบหรอกครับ”
สุดท้ายธาวินก็ถึงหยุดไปก่อน
แต่พงศ์พนาไม่กล้าคิดเลยว่า คำพูดไหนของตัวเองที่โน้มน้าวคุณชายได้ หรือคำพูดไหนที่ไปแทงใจดำคุณชายเข้า
ที่จริงคุณชายก็รู้สึกเจ็บปวดมากเหมือนกัน
ด้านหนึ่งคือไม่อยากทำร้ายธิชา
อีกด้านคือไม่อยากผลักธิชาออกไปไกลกว่านี้แล้วด้วย
ธิชายังคงตกใจไม่หาย เธอขดตัวอยู่บนเตียงทำใจอยู่นานมาก ในที่สุดก็ถึงมีแรงเดินลงจากเตียงได้
สองขาของเธอถึงพื้นแล้วก็แทบอยากจะวิ่งหนีออกไปทันที
ธาวินกลับเดินสองสามก้าวก็ตามเธอทันแล้ว เขาบีบหลังคอเธอไว้แล้วกดไปยังกำแพงที่เย็นเฉียบ
เขาหรี่ตาลง ดวงตาแดงก่ำไปหมด
“ธิชา ฉันทำเพื่อเธอทั้งนั้น เด็กคนนี้เก็บไว้ไม่ได้จริงๆ ฉันรู้ว่าเธอชอบเด็กมาก เธออยากได้เด็กและอยากสร้างครอบครัว ต่อไปฉันจะให้เด็กกับเธอแน่นอน ธิชา ครั้งนี้ฟังฉันเถอะนะ ถือว่าพี่ขอร้องล่ะ”