รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่282 บังคับทำแท้ง

รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าของธาวินแทบจะหายไปหมดแล้ว

เขามองใบหน้าของธิชาด้วยแววตาที่เฉียบคม “ตอนนี้เธอเชื่อดนัยกฤตอย่างสุดใจ คำพูดของฉัน เธอไม่คิดที่จะเชื่อบ้างเลยหรือไง?”

ธิชาขมวดคิ้วแล้วหัวเราะออกมา “ใช่ แต่นี่เป็นความผิดของฉันหรือไง? เมื่อก่อนฉันก็เชื่อคุณมากเหมือนกัน คุณเป็นคนที่ฉันเชื่อใจมากที่สุด ไม่มีใครอื่นเทียบได้ แม้ต่อมาคุณจะเปลี่ยนไป ฉันมองดูคุณกลายเป็นปีศาจร้ายมาทรมานฉัน ฉันก็ยังเชื่อคุณอยู่ดี ฉันเชื่อคุณก็เป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น คุณมักจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน ขนาดตอนที่คุณหลอกฉัน ให้ฉันไปเป็นไส้ศึกข้างดนัยกฤต ฉันก็ยังคงคาดหวัง ฉันคิดว่าหลังจากที่จบปัญหาการเลือกตั้งสมาคมแล้ว ฉันจะสามารถใช้ชีวิตสงบสุขได้ แต่คุณทำอะไรไปบ้างล่ะ? ธาวิน คุณผลักฉันออกไปเอง แม้จะเกิดเรื่องมากมายขนาดนี้ แม้สุดท้ายแล้วฉันก็ยังไม่ยอมแพ้จากคุณ แต่คุณกลับทรยศฉันก่อน”

แววตาของธิชาแน่วแน่และมองเขาอย่างเย็นชา ในที่สุดเธอก็บังคับให้ตัวเองมองเขาเป็นคนแปลกหน้าได้แล้ว

ธาวินบังคับเธอเอง

ความรู้สึกใจอ่อนและรักเก่าสุดท้าย ก็ถูกเขาทำลายไปโดยสิ้นเชิงเหมือนกัน

“ธาวิน เรื่องมาจนถึงตอนนี้แล้ว ฉันกับคุณก็ไม่เกี่ยวข้องกันแล้วล่ะ เรื่องระหว่างฉันกับดนัยกฤต คุณเป็นแค่คนนอกไม่มีสิทธิ์มาพูดหรอกนะ เขาเป็นพ่อแท้ๆของลูกในท้องฉัน ฉันไม่ชอบให้คนอื่นมาพูดจาว่าร้ายความรู้สึกระหว่างฉันกับเขาโดยไม่มีหลักฐาน”

ธิชารู้สึกว่าตัวเอง ไม่เคยแข็งแกร่งต่อหน้าธาวินเท่าตอนนี้มาก่อนเลย

เมื่อก่อนตอนที่เธอทะเลาะกับเขาสุดพลัง ความแข็งแกร่งพวกนั้นก็มาจากความอดทนทั้งนั้น

แค่วินาทีนี้ ความแน่วแน่ของเธอมันเกิดขึ้นมาเอง

เป็นเด็กในท้องให้พลังอันยิ่งใหญ่แบบนี้กับเธอ

…………

แต่ความแน่วแน่ของธิชา กลับแลกมาด้วยสายตาที่เย็นชาของชายหนุ่ม

ธาวินเม้มริมฝีปาก แล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า: “ถ้าเธออยากโง่ต่อไป ฉันพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ แต่เด็กคนนี้ จะคลอดออกมาไม่ได้ เธอไม่รู้หรอกนะว่าเด็กในท้องเธอมันมีความหมายกับดนัยกฤตยังไง ฉันยอมรับได้กับความโง่ของเธอที่ถูกผู้ชายหลอกแบบนี้ แต่ฉันยอมรับไม่ได้กับการที่เธอถูกคนอื่นหลอกใช้มาเป็นเครื่องมือในการตั้งท้องแล้วถูกทิ้งทีหลัง”

ในที่สุดน้ำเสียงเย็นชาของธาวินก็ทำให้เธอร้อนรนขึ้นมา

เธอลุกขึ้นแล้วรีบเดินไปหน้าประตูอย่างรวดเร็ว ก็คือเดินกลับทางเดิมที่เธอเดินเข้ามา

แต่เธอรีบเดินไปที่หน้าประตู เธอกลับเห็นว่าประตูกระจกที่เปิดเองอัตโนมัติกลับเปิดไม่ได้แล้วในตอนนี้

ไม่ว่าเธอจะทำยังไง ประตูก็ไม่เปิดออกสักที

ธิชาก็ถึงรู้ว่าประตูถูกคนล็อกไว้แล้ว เธอหันหน้ากลับไป มองธาวินด้วยแววตาที่ระแวงและเต็มไปด้วยความแค้น “คุณอยากทำอะไรกันแน่ ธาวิน! ฉันขอเตือนคุณไว้เลยนะ อย่าคิดที่จะแตะต้องลูกในท้องของฉันเด็ดขาด ทำไมถึงมีคนชั่วร้ายอำมหิตอย่างคุณอยู่บนโลกใบนี้นะ ขนาดหัวใจคุณยังดำเลย ระวังโดนพิษตัวเองแว้งกัดจนตายนะ!”

ครั้งนี้ตอนที่เธอลุกขึ้นจากโซฟาแล้ววิ่งออกไป ธาวินไม่ได้ห้ามเธอด้วยซ้ำ และไม่ได้ตามมาด้วย

ขนาดเธอด่าเขาอยู่ตั้งนาน เขาก็แค่ยกถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบหนึ่งคำอย่างเชื่องช้า

ในตอนที่ธิชาทุบประตู อยากจะขอความช่วยเหลือจากคนข้างนอกอยู่นั้น ในที่สุดธาวินก็เดินเข้ามาหาเธอ

ล้อมตัวเธอไว้จนเธอต้องแนบกับประตูเย็นเฉียบบานนั้น

ธิชาตัวสั่นเทา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เหมือนกับเจอปีศาจร้ายกาจตัวหนึ่งจริงๆ

ธาวินบีบคางเธอด้วยนิ้วมือเรียวยาว น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเยือกเย็น “จนถึงวันนี้แล้ว ฉันยังถนอมเธอไว้แก้วตาดวงใจ คิดเพื่อเธอตลอด ไม่อยากเห็นเธอถูกหลอก จนร่างกายบาดเจ็บสาหัสแล้วจะเสียใจทีหลัง เธอกลับลืมฉันแล้วเอาใจมอบให้ชายคนอื่นแทน ธิชา เธอรู้ไหมว่า บางที……เธอก็ทำให้ฉันผิดหวังเหมือนกันนะ”

ชายหนุ่มบีบไม่แรงมาก แค่บีบคางเธอไว้เหมือนปกติ แต่ธิชากลับรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงของความโกรธที่ยากจะบรรยายออกมาได้

เธอรู้สึกว่าตอนนี้ธาวินน่ากลัวมากจริงๆ

เขาไม่ได้ระบายความโกรธออกมาด้วยซ้ำ แต่บรรยากาศกลับดูหวาดเสียวมาก ทำเอาเธอรู้สึกว่าตัวเองจะถูกผลักเข้าประตูนรกได้ทุกครั้ง

ธิชากลัวจับใจ เธอจึงต้องจำใจอ่อนข้อไปก่อน

“ธาวิน ตอนนี้คุณพูดกับฉันแบบนี้ในตอนที่ฉันท้องได้หนึ่งเดือน! คุณน่าจะจำได้นะว่าเมื่อก่อนฉันเคยเสียลูกคนหนึ่งไปแล้ว ฉันไม่อยากเผชิญกับความเจ็บปวดแบบนั้นอีกแล้ว คุณเข้าใจฉันไหม ฉันเป็นแค่คนที่อ่อนแอและไร้ประโยชน์ ฉันทนเห็นเรื่องราวที่โหดร้ายและเลือดเย็นแบบนั้นไม่ได้ คนธรรมดาทั่วไปฉันยังทำร้ายไม่ลงเลย ยิ่งเป็นลูกในท้องฉันอีก ที่ฉันพูดเมื่อกี้เป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่มีอย่างเดียว ความรู้สึกที่ฉันมีต่อลูกเป็นเรื่องจริง หรือคุณเป็นผู้ชาย คุณอาจจะไม่รู้และไม่มีทางเข้าใจแน่นอน ฉันไม่อยากเสียลูกไปอีกคนแล้วจริงๆ ขอร้องคุณล่ะนะ อย่าบังคับฉันเลย ปล่อยฉันไปเถอะนะ ได้โปรด~……”

ในวินาทีนี้ความหวาดกลัวและความเสียใจของธิชาสะสมจนถึงขั้นสุดแล้ว

ถ้าให้โอกาสเธอเลือกใหม่ แม้ไพลินจะพูดจนคอแหบ เธอก็ไม่มีทางมาเจอเขาที่นี่คนเดียวหรอก

ทั้งที่รู้ว่าจะไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้น……

ธาวินคิดจะทำร้ายลูกของเธอจริงๆ

……

ธิชาอ่อนข้อให้แล้วแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเลย

ธาวินอุ้มเธอขึ้นมาแล้วเดินออกจากประตูหลังร้านกาแฟ จากนั้นก็ยัดเธอเข้าไปในรถ

รถขับออกไปเรื่อยๆ สักพักก็ขับไปยังเส้นทางที่ธิชาคุ้นเคยดี

นี่เป็น……ทางไปโรงพยาบาลเอกชนของตระกูลธนาภูวนัตถ์นี่

ธิชาเคยมาโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้นับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เธอคุ้นเคยกับที่นี่ดี

แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกถึงความคุ้นเคย แต่กลับรู้สึกหวาดกลัวจนแทบบ้ามากกว่า

ธาวินกล้าทำแบบนี้ได้ยังไงกัน……ไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ เขาก็ลากเธอมาทำแท้งแล้ว?!

ธิชากรีดร้องขอความช่วยเหลืออย่าบ้าคลั่ง

ทำเอาคนไข้และญาติในโรงพยาบาลตกใจกันหมด

แต่ไม่นานเธอก็ถูกส่งตัวเข้าไปในลิฟต์พิเศษ ลิฟต์ขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงชั้นของคนตระกูลธนาภูวนัตถ์

เธอถูกกดตัวลงไปนอนบนเตียงผู้ป่วยเคลื่อนที่ หมอและพยาบาลเข็นเธอเข้าไปเหมือนเป็นผู้ป่วยอาการหนักที่ต้องรีบรักษา

ธาวินเดินตามหลังโดยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

ภาพนี้……

มันดูคุ้นเคยมากสำหรับธิชาแล้ว

ลูกคนแรกของเธอก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

เหตุการณ์เดียวกัน วิธีเดียวกัน

เธอแทบจะถูกมัดตัวไว้บนเตียงผ่าตัด สองขาถูกยกขึ้น……

วินาทีนี้ธิชามีแค่ความรู้สึกเกลียด

ส่วนใหญ่คือธาวิน ที่เหลือคือเกลียดตัวเอง

เธอโง่จริงๆ ทั้งที่รู้ว่าธาวินไร้มนุษยธรรม แต่เธอกลับยัง……ยังคิดว่าเขาคงแค่อยากพูดจาเสียดสีเธอ ไม่ทำร้ายเธอ

ถ้าเด็กคนนี้ตายที่นี่

ขอแค่เธอยังมีชีวิตอยู่ แม้จะต้องตาย เธอก็จะคิดหาทางฆ่าไอ้ชั่วนั่นซะ

……

หมอผู้หญิงในห้องผ่าตัดก็สวมหน้ากากอนามัยไว้ ธิชาจึงเห็นหน้าหล่อนไม่ชัดเท่าไหร่

น้ำตาบนใบหน้าเธอทำให้เธอมองไม่ชัด แต่เสียงของอีกฝ่ายเป็นเสียงของผู้หญิง เธอจึงได้ยินชัดเจน

ทันใดนั้นธิชาก็แสยะยิ้มเย็นชา เธอจับผมของหมอผู้หญิงไว้ แทบจะฉีกหมวกอนามัยของหล่อนแล้ว ธิชาดึงผมของหมอผู้หญิงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “เธอเป็นหมอ และยังเป็นผู้หญิงด้วย ทำเรื่องไร้มนุษยธรรมแบบนี้ เธอไม่กลัวตกนรกหมกไหม้หรือไง? ถึงเธอจะไม่กลัวตาย หรือเธอไม่กลัวกรรมจะตามสนองไปที่ลูกเธอหรือไง? หมอมีลูกไหม? เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ?”