รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 281 ตายข้างถนน หรือไม่ก็ลูกตายในท้อง
ธิชาไม่รู้เลยว่าท่าทีของตัวเองตอนนี้มันดูปอดแหกแค่ไหน
ยังไงธาวินก็แค่ผู้ชายที่มีขาและมือสองข้างเท่านั้นเอง
เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกครั้งที่เจอเขาจะต้องกลัวขนาดนี้ด้วย และยังอยู่ในร้านที่มีประตูและหน้าต่างกระจกใสอีก
ธาวินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เหมือนใจเย็นลงแล้ว
แต่น้ำหนักมือที่เขากำข้อมือเธอไว้กลับหนักขึ้นเรื่อยๆ
หนักจนไม่ให้โอกาสเธอได้ขัดขืนออกมาเลย แต่ความหนักกลับดูสม่ำเสมอ ไม่บีบจนเธอเจ็บเกินไป
ธิชาขัดขืนไม่ได้ และไม่อยากขัดขืนจนต้องเสียหน้าด้วย
เธอยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
ธาวินลุกขึ้นยืนช้าๆ เขายิ้มแล้วกดไหล่เธอไว้ จากนั้นก็จับตัวเธอไปนั่งที่โซฟาอีกครั้ง
ธิชากัดริมฝีปากแน่น แล้วพูดเสียงต่ำว่า: “นี่ไม่ใช่เรื่องตัวตนหรือฐานะอะไรหรอกนะ ฉันบอกแล้วไง แม่บ้านกำลังรอฉันอยู่ ฉันกลัวแม่บ้านจะเป็นห่วง……”
ธาวินอมยิ้มแล้วพูดแทรกเธอ “น้องสาว ตอนนี้ แค่แม่บ้านคนเดียวก็สำคัญมากกว่าฉันแล้วเหรอ?”
คำพูดของเขาทำให้ธิชาตะลึง
เพราะยังไงตั้งแต่ที่เลิกกันแล้ว ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ก็จะทะเลาะหรือประชดประชันกัน สุดท้ายก็จบไม่สวยตลอด
ท่าทีในตอนนี้ของธาวิน แตกต่างกับครั้งก่อนมาก เหมือนมีความเกรงใจที่ปลอมจนเกินจริง
และหากถอดหน้ากากปลอมนี้ออก ธิชารู้สึกว่ามีสิ่งชั่วร้ายซ้อนอยู่ภายใต้หน้ากากนั้น
ธาวินเหยียดแขนออกไปบนโต๊ะแล้วลูบไล้ใบหน้าของเธอ
ท่าทางคุ้นเคยและเรียบเฉย เหมือนเป็นเรื่องเล็กที่ทำในทุกๆวัน
ธิชาก็รู้สึกเจ็บปวดใจกับท่าทีแบบนี้ของเขา
เมื่อก่อนธาวินทำกับเธอแบบนี้จริง
แม้จะเกิดรุ่นเดียวกัน แต่หลายปีมานี้ก็เรียกกันแบบพี่น้องตลอด
แต่ในชีวิตของธิชา เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนลูกที่ถูกธาวินเลี้ยงจนโต
ลุงชรัณไม่ค่อยได้อยู่บ้าน ณิชานาฎแม่ของเธอก็เป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัว
หล่อนยอมใช้เวลากับการแต่งหน้าและดูแลผิวพรรณ จนไม่มีเวลาให้กับลูกสาวของตัวเองเลย
ดังนั้นธาวินจึงเป็นคนที่ชุบเลี้ยงเธอจนโต
ธิชาก็เหมือนกับหางของเขา อยากจะตัวติดอยู่กับเขาตลอดเวลา
ธาวินพูดด้วยน้ำเสียงเสียใจ จึงทำให้ธิชารู้สึกผิด
เธอรีบส่ายหน้าแล้วพูดว่า “คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ……”
ธาวินนั่งลงตรงข้ามเธอ “งั้นก็นั่งคุยกับฉันดีๆก่อน”
ธิชาจึงต้องจำใจนั่งคุยกับเขาก่อน “คุณอยากคุยอะไร?”
เขากระตุกมุมปาก “คุยเรื่องอนาคตของเธอไง”
ธิชาทำใจมาแล้ว แต่ยิ่งธาวินทำตัวใจเย็นมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเท่านั้น
และความไม่สบายใจแบบนี้ หนักหนาขึ้นเรื่อยๆตามรอยยิ้มเรียบเฉยของธาวิน
ยังทำให้เธอรู้สึกอยากจะวิ่งออกไป
“อนาคตอะไรกัน……ฉันไม่ค่อยเข้าใจ คุณพูดให้ละเอียดกว่านี้หน่อยได้ไหม?”
ธาวินเลิกคิ้ว ระหว่างคิ้วที่ดูอบอุ่นกลับมีความโหดเหี้ยมประกายออกมาเล็กน้อย
“เช่น เด็กในท้องเธอ จะเอาออกเมื่อไหร่”
ธิชาเบิกตาโพลง ขนาดปากยังอ้าค้างไว้เลย
เธอขมวดคิ้วอย่างแรง แล้วพูดเสียงแข็งว่า: “คุณพูดบ้าอะไรของคุณ ทำไมฉันต้องเอาเด็กในท้องออกด้วย!”
ธาวินเหมือนไม่แปลกใจกับท่าทีแบบนี้ของเธอเลย
เขาไม่เงยหน้าด้วยซ้ำ แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “จะคลอดงั้นเหรอ? ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน น้องสาวที่โง่อยู่แล้วแต่ตอนนี้กลับดูโง่กว่าแต่ก่อนอีกนะ เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองไร้เดียงสาไปเหรอ? เธอคิดว่าจะคลอดเด็กคนนี้ออกมาได้อย่างราบรื่นงั้นเหรอ?”
ธิชารู้สึกหงุดหงิด ขณะเดียวกันก็เสียใจที่เมื่อกี้ตัวเองใจอ่อน
เธอน่าจะรู้นะว่าถ้าธาวินรู้ว่าเธอท้อง เขาไม่มีทางพูดจาดีๆแน่
เธอยังไม่รู้จักธาวินมากพอหรือไง?
สีหน้าของเธอบึ้งตึง ท่าทีก็ดูหงุดหงิดมากขึ้น “ฉันโง่หรือไม่โง่ก็ไม่เกี่ยวกับคุณชายธาวินหรอก ส่วนเด็กในท้องฉันจะคลอดออกมาได้อย่างราบรื่นหรือเปล่า เหมือนจะไม่เกี่ยวกับคุณเลยนะ ถ้าคุณจะพูดจาเสียดสีแบบนี้ งั้นก็พูดให้จบทีเดียวแล้วปล่อยฉันไปเถอะ ใจฉันไม่ได้บอบบางอย่างที่คุณคิดไว้นะ”
ธาวินกวาดสายตามองใบหน้าของเธอด้วยแววตาที่เย็นชา ต่อมาก็หัวเราะ แต่เสียงหัวเราะนั้นกลับดูเยือกเย็นมาก
“นี่เธออยากให้ฉันพูดตรงกว่านี้อีกใช่ไหม? ดนัยกฤตให้เธอท้อง ไม่ได้อยากให้เธอคลอดลูกให้เขาจริงๆ ผู้ชายคนนี้มีความทะเยอทะยานสูง สูงจนเธอคิดไม่ถึงเลยล่ะ ถ้าเขามีเด็กตอนนี้ ก็เป็นได้แค่ภาระเท่านั้น ดังนั้นเขาไม่อยากให้เธอมีลูกให้เขาหรอกนะ เขาแค่อยากยืมท้องเธอ อีกไม่กี่เดือน รอเขาทำตามเป้าหมายได้สำเร็จ ลูกของเธอไม่ก็ตายข้างถนน ไม่ก็ตายในท้องนี่แหละ เธอคลอดไม่ได้หรอกนะ เธอก็เหมือนญาณินคนต่อไป เข้าใจหรือยัง?”
คำพูดของผู้ชายคนนี้ทำเอาธิชาเหงื่อแตก
ถ้าคิดดีๆแล้ว ก็ทำให้เกิดความรู้สึกกังวลและหวาดกลัวมากมายเหมือนกัน
แต่คำพูดพวกนี้ออกมาจากปากธาวิน เป้าหมายยุยงให้บ้านคนอื่นเขาแตกแบบนี้ดูชัดเจนเกินไปแล้ว
ธิชาแค่หัวเราะแล้วพูดว่า “แม้คุณจะตั้งใจยุยง ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอ้อมขนาดนี้หรอก คุณสามารถหลอกใช้ญาณินได้ หลอกใช้ให้เธอท้องแล้วแท้ง วางแผนคนตระกูลมงคลวัชรกุล หรือว่าผู้ชายทุกคนจะเป็นคนชั่วอย่างคุณหรือไง?”