รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 280ได้ข่าวว่าน้องตั้งท้องแล้ว แค่อยากคุยด้วยเท่านั้นเอง

ธิชารู้สึกขัดแย้งกันในใจ

ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการจะปกป้องไม่ได้มีแค่ตัวเธอเองแล้ว

แต่ยังมีเจ้าตัวเล็กในท้องด้วย

ถ้าพูดตามหลัก สถานการณ์ของเธอในตอนนี้ไม่ควรปล่อยให้ตัวเองทำอะไรที่เสี่ยง

ดนัยกฤตรู้เรื่องนี้เข้า เธอคงไม่ได้รับอนุญาตให้เจอกับธาวินอย่างแน่นอน

แต่จากมุมมองของบุญคุณ ธิชาลูบหน้าท้องของตัวเอง

ในใจของเธอรู้สึกขอบคุณธาวินมาก

ธาวินทำร้ายเธอมาตลอดสิบปี แต่ในปีที่สิบเอ็ด เขาใช้ความเลวร้ายที่สุดเพื่อตัดขาดความรักที่เธอมีต่อเขา

แต่สุดท้าย เขาก็ยังยอมช่วยชีวิตเธอไว้

บางทีในเรื่องนี้อาจมีเหตุการณ์ที่พัวพันซับซ้อนกันมากมายที่ธิชาไม่สามารถเข้าใจได้ บางที อาจจะเป็นเหมือนที่ไพรินพูดไว้ เพื่อปกป้องเธอ เขาต้องสูญเสียไปเยอะมาก

ถ้าคำนวณดูแล้ว คงยังมีบุญคุณติดค้างกันอยู่

ตั้งแต่ที่ธิชาตั้งท้อง บางทีอาจเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนทำให้เธอเกิดความรู้สึกโอบอ้อมอารีของการเป็นแม่ขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เพราะความเป็นแม่นี้ทำให้เธอไม่เคียดแค้นกับเรื่องในอดีตอีกเลย

ในขณะเดียวกัน ความแค้นที่มีต่อธาวิน ก็ดูเหมือนจะลดลงไปเยอะมากแล้ว

อีกทั้ง เธอยังไม่รู้สึกว่าธาวินเป็นหนี้อะไรเธออีก

สุดท้ายโรคใจอ่อนของธิชาก็กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เธอโทรหาป้าปวีณา และขอให้ป้าปวีณา รอเธอที่ทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตหลังจากซื้อของเสร็จ

ส่วนเธอก็ยอมเดินตามไพรินไป เธอเดินไปที่ร้านกาแฟข้างซูเปอร์มาร์เก็ต และพบกับธาวินที่นั่งรออยู่ข้างในร้าน

ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว อุณหภูมิก็เริ่มสูงขึ้นเล็กน้อย

ธาวินสวมเสื้อสเวตเตอร์สีขาวบาง และนั่งหากจากที่เธอยืนไปไม่ไกล

อาจเป็นเพราะไม่ได้เจอเขามานาน หรืออาจเป็นเพราะไม่เคยเห็นเขาในชุดสีขาวมานาน ทำให้ธิชาตกตะลึงไปสักพัก เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง ตอนนี้ความคิดของเธอก็สับสนไปหมด

การทำงานของสมองกำลังนึกย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

ธาวินซึ่งอยู่ในวัยยี่สิบต้นๆ หน้าตาของเขาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?

ในเวลานั้นในสายตาของธิชา เขาเหมือนเป็นเจ้าชายผู้หล่อเหลาและอ่อนโยนที่สุดในโลก

ธาวินมีหน้าตาที่อ่อนเยาว์มาก ถ้าดูจากสีหน้าและท่าทางของเขาก็ดูสุขุมมาก

แต่ในเวลานี้ แสงแดดส่องเข้ามาในร้านจากทางหน้าต่างกระจก แล้วส่องลงมาบนใบหน้าและไหล่กว้างของเขา ทำให้เขาที่อยู่ภายใต้แสงสว่าง มองไปแล้ว เหมือนคุณชายรูปงามคนหนึ่ง

ธิชาหยุดมองอยู่นาน แม้แต่เธอเองยังรู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาท ดังนั้นเธอจึงรีบปรับสีหน้าของตัวเองใหม่ และเดินไปข้างหน้าโดยแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไร

ไม่รอให้ธาวินเอ่ยชวน เธอก็นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเขาด้วยใบหน้าที่เย็นชา ไม่มีท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตน และความกลัวที่เธอเคยมีในสมัยก่อนอีกแล้ว

ในใจของเธอถือว่าธาวินเป็นแค่คนรู้จักเก่าที่ธรรมดามากคนหนึ่ง เพราะด้วยวิธีนี้เธอเท่านั้นที่เธอจะสามารถบังคับตัวเองให้นิ่งสงบได้

เสียงของธิชาเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเหินห่าง “ไพรินบอกว่าคุณมีอะไรจะพูดกับฉัน คุณธาวินพูดธุระมาได้เลยค่ะ”

ผิวที่ขาวของธาวินดูซีดเซียวเหมือนคนสุขภาพไม่แข็งแรง

เขานิ่งเงียบไม่พูดอะไรไปสักพัก

ในที่สุดเขาก็พูดออกมา แต่น้ำเสียงของเขากลับเรียบนิ่งมาก “ถ้าบอกว่าเป็นธุระสำคัญ ก็ไม่ถึงขนาดนั้น พี่ได้ข่าวมาว่าน้องตั้งท้องแล้ว พี่แค่อยากจะคุยด้วยเท่านั้นเอง”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธออ่อนไหวเกินไปหรือเปล่า

คำว่าตั้งท้องที่ออกมาจากปากของธาวิน

ทำให้แผ่นหลังของธิชารู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาในทันที และยังเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อที่ไหลออกมา

เขาพูดคำนี้ออกมา เหมือนยาพิษที่พ่นออกมา

ธิชาเริ่มรู้สึกกลัวจนทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาทันที

เธอยื่นมือออกมากุมหน้าท้องเพื่อปกป้องสิ่งมีชีวิตตัวเล็กมีอยู่ในท้องของเธอโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของเธอยังคงรักษาความสงบไว้ได้ ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ

“คุณธาวินรู้ข่าวเร็วไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ฉันท้องแล้วจริงๆ ค่ะ แต่อายุครรภ์ยังไม่มาก กำลังอยู่ในระยะต้องคอยระมัดระวังค่ะ ถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไร ฉันคงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ พี่เลี้ยงที่มาด้วยยังรอฉันอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต เธอจะเป็นห่วงได้ถ้าฉันหายไปนาน”

ความกลัวที่เกิดขึ้นภายในหัวใจ ทำให้เธอกลัวที่จะอยู่กับธาวินในสถานที่นี้ต่อ

ถึงแม้จะเป็นร้านกาแฟขนาดใหญ่และสว่างไสวก็ตาม

แต่ธิชารู้สึกว่าตั้งแต่เข้ามาในร้านก็เริ่มผิดปกติแล้ว

ถึงแม้ซูเปอร์มาร์เก็ตจะไม่ได้ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง แต่ก็มีย่านที่อยู่อาศัยคนรวยอยู่รอบ ๆ และซูเปอร์มาร์เก็ตก็มีลูกค้าไม่น้อย ร้านกาแฟที่อยู่ติดกันจะไร้ผู้คนแบบนี้ได้ยังไงกัน

มันต้องเป็นเพราะธาวินเคลียร์พื้นที่ไว้ล่วงหน้าแล้วแน่ๆ

ถ้าเป็นอย่างที่ไพรินพูด เขาแค่อยากจะเจอเธอและพูดคุยกันธรรมดา

ทำไมถึงต้องเคลียร์พื้นที่แบบนี้ด้วย

ธิชาไม่กล้าเอาลูกของเธอมาเสี่ยง

ทันทีที่เธอพูดจบ เธอก็รีบลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป

แต่ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าออกไปจากร้าน ชายหนุ่มก็เอื้อมมือออกไปคว้าข้อมือของเธอไว้

ธิชาตัวสั่นอย่างรุนแรง เหมือนถูกไฟฟ้าช็อตอย่างแรง

เธอหันหน้ากลับมา แล้วมองไปที่ธาวินอย่างระวังตัว และพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณธาวิน คุณคิดจะทำอะไร รบกวนช่วยให้เกียรติกันด้วยค่ะ”

ใบหน้าที่หล่อเหลาของําวินยังคงเรียบนิ่ง และแม้แต่ในดวงตาสีเทาของเขา ก็นิ่งสงบมาก

ดวงตาของเขากวาดมองใบหน้าเล็กๆ ที่กำลังหวาดกลัวของธิชา แล้วเขาก็เอ่ยพูดอย่างใจเย็นว่า “ให้เกียรติกันด้วยอย่างนั้นเหรอ? พี่แค่จับข้อมือของน้อง ถึงกับต้องให้เกียรติกันด้วยเหรอ? ธิชา เราเป็นพี่น้องกัน ต้องแบ่งแยกกันถึงขนาดนี้เลยหรือไง?”