รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 279 ในตอนนั้นถ้าคุณชายไม่ทุ่มสุดชีวิตเพื่อปกป้องเธอไว้

รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นความรักที่แลกด้วยผลประโยชน์ เธอแทบไม่คาดหวังว่าหัวใจของเขาจะสะอาดมากแค่ไหน

ถึงแม้จะเป็นแค่เครื่องมือที่ใช้ในการสืบพันธุ์ของเขา อย่างน้อยก็ต้องบอกให้เธอเข้าใจ

ธิชาเคยคิดว่าความรักของเธอเคยให้กับธาวินไปหมดแล้ว

และได้ถูกทำร้ายไปหมดแล้ว…

เธอจะไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีให้กับผู้ชายคนไหน และกลายเป็นเครื่องประดับอำนาจให้ใครอีกต่อไป

แต่ดนัยกฤตกลับเอาชนะแนวป้องกันของเธอไปชั้นแล้วชั้นเล่า

จนสุดท้าย เธอพบว่าเธอเหมือนไม่มีอะไรป้องกันตัวเองได้เลย

สิ่งที่ขาดหายไป คือความไร้เดียงสาและความสดใสของเด็กสาวในอดีต

ส่วนเรื่องอื่น มีแต่มากขึ้น ไม่มีลดลง

ดนัยกฤตยกสองมือกุมใบหน้าของเธอไว้ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและมีเสน่ห์มาก “ผมไม่เคยคิดจะใช้ประโยชน์อะไร เด็กคนนี้ แค่ผมอยากได้ ตอนนี้ผมอายุสามสิบสองแล้ว ผมอยากให้ที่บ้านมีภรรยา และมีลูก มันเรียบง่ายแค่นี้เอง”

น้ำเสียงที่จริงจังของเขาช่างซาบซึ้งกินใจมาก

แต่ธิชายังไม่อยากเชื่อเลย เธอส่ายหน้า “ฉันไม่เชื่อค่ะ เมื่อไหร่คุณจะยอมพูดความจริงกับฉันสักที”

เขาพูดออกมาทีละคำด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ครั้งนี้ผมพูดจริง ถ้าคุณยืนยันที่จะบอกฉันว่ามีจุดประสงค์ในการหาผลประโยชน์กับเด็กคนนี้ มันก็มีอยู่จริงๆ นั่นแหละ”

หัวใจของธิชาบีบรัดจนแน่น เธอมองเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดมากขึ้น

“ลูกสามารถรั้งคุณไว้กับผมได้ ต้องจับคุณไว้ให้อยู่หมัดก่อน แล้วค่อยๆ มัดหัวใจของคุณไว้กับผม ผมรู้ว่าคุณเป็นผู้หญิงแบบไหน ถ้ามีลูก คุณจะลืมคนที่ไม่ควรจำออกไปจากใจได้จริงๆ สักที แล้วยอมอยู่กับผมไปตลอดชีวิต”

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ธิชาก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาเล็กน้อย

จมูกของเธอเริ่มแสบ ก่อนจะพูดออกมาเสียงอ่อน “คุณนี่นิสัยเสียจริงๆ เลยนะคุณดนัยกฤต!”

ทั้งที่เป็นคำพูดตำหนิ แต่กลับไม่มีน้ำหนักเอาซะเลย

เขาจับจุดอ่อนของเธอได้ทุกตำแหน่งเลย

พอรู้ว่าเธอตั้งท้องแล้ว ก็ไม่มีทางที่จะไม่เอาเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง

ดังนั้นเขาจึงใช้วิธีที่แข็งทื่อและไม่มีรสนิยมที่สุดแบบนี้

ชายหนุ่มคว้ามือเล็กของเธอมาวางไว้ให้ตรงกับตำแหน่งของหัวใจ “ผมเป็นคนเลวจริงๆ และเลวมากด้วย ทั้งพัวพันกับชีวิตคน และยังทำเรื่องเลวร้ายได้ทุกเรื่อง อยู่ข้างนอก ในสายตาของคนอื่น ผมดูโหดร้ายและอำมหิตกว่าธาวินแน่นอน”

“แต่แค่คุณคนเดียวเท่านั้น ธิชา”

เขาจูบขมับของธิชาอย่างกะทันหัน “ผมไม่มีทางทำร้ายคุณได้ ธิชา ตั้งแต่ตอนที่ผมเห็นคุณ มีเพียงความคิดเดียวในใจของผม คือจะเก็บคุณไว้ในรังของผม และผมจะพยายามสรรหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับคุณ”

ดวงตาของธิชาแดงก่ำ และพยายามกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยากให้ตัวเองร้องไห้ออกมา

อยู่ต่อหน้าดนัยกฤตเธออ่อนแอมามากพอแล้ว และดูเหมือนไม่ว่าจะเป็นจุดอ่อนไหนเขาก็รู้หมดแล้วด้วย

ในเวลานี้เธออยากให้ตัวเองดูเข้มแข็งมากขึ้น

เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งพอที่จะเป็นแม่ได้

แต่สุดท้ายเธอก็ยังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเขาจนได้

“คุณดนัยกฤต ฉันไม่เคยคาดหวังว่าคุณจะดีกับฉันที่สุด แต่ฉันหวังว่า คุณจะเป็นของฉันแค่คนเดียว และอย่าแตะต้องผู้หญิงคนอื่นอีกจะได้ไหมคะ ควงไปออกงานได้ มีหญิงสาวมากหน้าหลายตาล้อมรอบได้ แต่ห้ามไปหลับนอนกับผู้หญิงคนอื่น ฉันไม่ชอบ คุณดนัยกฤต ฉันไม่ชอบ คุณมันคนเลว!”

ธิชาตะโกนออกมาด้วยความโกรธและเอาแต่ใจ

เธออุตส่าห์ยอมมีลูกให้เขาแล้ว หรือการจะขอให้เขาเลิกนิสัยแย่ๆ เหล่านั้นไป มันยากมากเลยหรือไงกัน?

ดนัยกฤตโอบกอดเธอไว้ และตอบตกลงโดยไม่มีอาการลังเล “คนเลวคนนี้รู้แล้วครับ ไม่มีแล้ว ผมจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว จากนี้ไปผมจะมีแค่คุณคนเดียว อย่าร้องไห้เลยนะคนดี คนเลวของคุณคนนี้รู้แล้วครับ

……

ธิชาใช้ชีวิตแบบหญิงตั้งครรภ์มานานกว่าครึ่งเดือนแล้ว

แม้ว่าทารกในครรภ์จะยังเล็กมาก แต่เธอก็แสดงความกระตือรือร้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และแม้กระทั่งการฝึกโยคะสำหรับสตรีมีครรภ์เธอก็เริ่มทำแล้ว

ธิชาไม่ได้ไปเรียนแล้ว เธอทำการพักการเรียนไป รอคลอดลูกแล้วเธอค่อยกลับไปเรียนใหม่

ปกติตอนที่เธอเบื่อไม่มีอะไรทำ บางครั้งเธอก็ชวนเพียงวรินทร์ไปกินข้าวและเดินซื้อของด้วยกัน

ในบางครั้ง เธอก็ขี้เกียจออกไปข้างนอก แต่ป้าปวีณาก็จะชวนให้เธอเดินเล่นไปรอบๆ เพื่อที่ในอนาคตลูกจะได้ไม่ขี้เกียจ ธิชาจึงออกไปเดินซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตกับป้าปวีณาบ่อยๆ

ในสมัยก่อนตอนที่อยู่ที่ตระกูลธนาภูวนัตถ์ถ์ธิชาใช้ชีวิตเป็นคุณหนู ถึงแม้เธอจะไม่ใช่ประเภททำอะไรไม่เป็น แต่เธอก็ใช้ชีวิตสบายโดยไม่ต้องทำอะไร

เธอจำไม่ได้แล้วว่าเธอไม่ได้ไปซูเปอร์มาร์เก็ตมากี่ปีแล้ว เธอไปเดินซื้อของกับป้าปวีณาอยู่หลายครั้ง และเธอก็ชอบมันมากด้วย

เพราะอาการแพ้ท้อง ทำให้ความอยากอาหารของเธอเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แม้แต่พ่อครัวมิชลินในครัวก็ยังตามความชอบของเธอไม่ทัน

เพราะเธอรู้สึกเบื่อมาก ดังนั้นเธอจึงเริ่มเรียนทำอาหาร โดยเริ่มจากอาหารเมนูง่ายๆ

ธิชากับป้าปวีณากำลังแยกกันไปเลือกวัตถุดิบไปทำอาหารอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต ทันใดนั้นเองมีรองเท้าส้นสูงที่บางเฉียบคู่หนึ่งลอดเข้ามาในสายตาของเธอ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่ฉุนมาก

ตั้งแต่เธอตั้งท้องเธอก็ไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมอีกเลย ถ้าเธอได้กลิ่นจะรู้สึกอยากอ้วก เพราะแบบนี้ดนัยกฤตเองก็ต้องหยุดฉีดน้ำหอมไปด้วย อีกทั้งไพรินยังใช้น้ำหอมที่กลิ่นแรงมากด้วย

ธิชารู้สึกไม่ชอบใจที่ได้ใบหน้าของไพริน จึงอยากจะหันหลังหนีแล้วเดินจากไป

แต่ไพรินก็เดินมาขวางหน้าเธอไว้ก่อน “เอ๊ะ พอคุณหนูใหญ่ตั้งท้องก็ไม่ไยดีใครเลยจริงๆ ด้วย พวกเราเป็นเพื่อนเก่ากันไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงไม่ทักทายกันบ้าง”

ธิชากลอกตามองบน และไม่ได้สนใจที่จะเอ่ยพูด

ไพรินหยุดพูดเรื่องไร้สาระกับเธอ และพูดตรงประเด็นทันที “คุณชายอยากเจอเธอ เขากำลังรอเธออยู่ที่ร้านกาแฟข้างซูเปอร์มาร์เก็ต”

หัวใจของธิชากระตุก เธอไม่ได้เจอธาวินมานานแล้ว นานมากแล้ว… ความเคียดแค้นที่มีต่อเขาก็เริ่มจางหายไปแล้ว

ยิ่งหลังจากเธอตั้งท้อง หัวใจของเธอก็อ่อนโยนลงมากแล้ว

“สถานะในปัจจุบันของฉันไม่สะดวกที่จะพบเขา ถ้ามีธุระอะไร ก็บอกมาทางเธอก็แล้วกัน”

สีหน้าของไพรินเริ่มควบคุมไม่ได้ “นี่เธอจะไร้จิตใจเกินไปแล้วนะ ในตอนนั้นถ้าคุณชายไม่ทุ่มสุดชีวิตเพื่อปกป้องเธอไว้ เพราะกลัวว่าคนของตระกูลมงคลวัชรกุลจะทำร้ายเธอ ให้ฉันกรอกยาเร่งประจำเดือนให้เธอ เธอจะหนีจากเงื้อมมือของตระกูลมงคลวัชรกุลได้หรือไง ถ้าไม่มีคุณชาย เธอจะตั้งท้องลูกของดนัยกฤตได้แล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแบบนี้ได้เหรอ!”

สีหน้าหน้าของธิชาซีดเผือดเล็กน้อย

ตรงจุดนี้ ไพรินพูดถูก

ที่แท้แม้แต่ไพรินก็รู้ว่ายานั่นเป็นของปลอม

ตั้งแต่ตอนนั้น ธาวินก็คิดจะปกป้องเธอแล้ว

ไพรินใจร้อนไปบ้าง คงเป็นเพราะทำให้เธอร้อนใจ จึงพยายามลดเสียง และพูดด้วยเสียงด้วยเสียงเรียบ “มันอยู่ใกล้ ๆ แค่นี้เอง คุณชายคิดถึงเธอมากจริงๆ ไปเถอะนะ อย่าใจร้ายนักเลย..”