รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 278 เลี้ยงให้อ้วนหน่อย จะได้คลอดลูกได้ง่าย
ธิชาพูดประนีประนอมกับอี๊ฟ แต่ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่คิดจะตรวจสอบเพิ่มเติม
แต่เรื่องทั้งหมดนี้ สำหรับเธอแล้ว เรื่องของดนัยกฤต เธอไม่อยากให้อี๊ฟเข้ามายุ่งด้วย และไม่อยากให้อี๊ฟมีโอกาสได้ใส่ร้ายจนพวกเธอต้องผิดใจกันอีกครั้ง
จะโทษว่าเธอขี้สงสัยไม่ได้
อี๊ฟเหมือนจะเป็นคนรอบคอบมองเหตุการณ์ออก แต่ในห้องทำงานที่ไม่มีบานหน้าต่าง เธอกับผู้หญิงที่ชื่อนันทญาพูดหลายสิ่งหลายอย่างที่ธิชาไม่ควรได้ยินไป ธิชาคงไม่ใช่ว่าได้ยินแล้วหรอกนะ
แต่ก็น่าบังเอิญมาก ที่ธิชาได้ยินหมดทุกคำ
ธิชาไม่ค่อยแน่ใจว่าการกระทํานี้เป็นเจตนาของอี๊ฟหรือเปล่า
แต่พอคิดดูแล้ว ก็อดสงสัยไม่ได้
…………
วันนี้ดนัยกฤตกลับมาช้ากว่าปกติเล็กน้อย ธิชาทานอาหารเย็นแล้ว และกำลังนั่งเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่นเพื่อย่อยอาหาร
สิ่งแรกที่เขาทำคือเดินไปด้านข้างธิชา แล้วนั่งลง ก่อนจะเหยียดมือออกไปแตะท้องของเธอ “กินอิ่มหรือยัง”
ธิชาพูดเสียงเรียบ “อืม อิ่มแล้วค่ะ วันนี้ไม่ค่อยมีความอยากอาหารเท่าไหร่”
ดนัยกฤตลูบผมที่ล่วงอยู่บนหน้าผากของเธอ “ดีมาก เลี้ยงให้อ้วนหน่อย จะได้คลอดลูกได้ง่าย”
ธิชาขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ท่าทางของเธอไม่พอใจ และผลักเขาออกด้วยความรังเกียจ “คุณคิดว่าฉันเป็นแม่หมูไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม อย่ามายั่วโมโหฉันนะ ถ้าทำฉันโกรธ ฉันจะไม่ยอมมีลูกให้คุณแล้วจริงๆ ด้วย”
เขาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ใครยั่วโมโหคุณอีกแล้ว ผมไม่ได้ยั่วโมโหคุณนี่นา โกรธที่ผมไม่ได้พาคุณไปหาหมอในตอนเที่ยงเหรอ งานของผมเกือบจะเสร็จแล้ว ผมก็เลยบอกชนัดพลให้พาคุณไปรอผมก่อน และผมก็ไม่รู้ว่าคุณจะไปกับอี๊ฟก่อน แล้วยังไปกับเธอโดยไม่ถามฉันอีก หมอพูดว่ายังบ้าง?”
ทันทีที่ธิชาได้ยินว่าอี๊ฟทำอะไรตามใจของตัวเอง และมีอำนาจในบริษัทมากกว่าชนัดพล เธออดจึงที่จะรู้สึกอึดอัดใจไม่ได้
แต่ในตอนนี้ อี๊ฟยังไม่ใช่ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในใจเธอ
ธิชามองที่เขาอย่างเรียบนิ่งและพูดช้าๆ “คุณหมอพูดมาเยอะมากค่ะ แต่เขาถูกฉันบังคับให้พูด คุณอย่าโกรธเขาเลยนะ เขาทำงานก็เพื่อให้ได้เงิน เรื่องที่คุณสั่งให้ทำ เขาก็ทำให้จนสุดความสามารถแล้ว”
สีหน้าของดนัยกฤตไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก สายตาก็เรียบนิ่ง ธิชาเหลือบตามอง และอดที่จะดุเขาในใจว่าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ไม่ได้
เธอแสร้งทำเป็นพูดอย่างเกินจริง “คุณไม่สงสัยเลยเหรอคะว่าคุณหมอบอกอะไรกับฉันบ้าง?”
แต่ดนัยกฤตกลับยกยิ้ม “พูดก็พูดเถอะ ผมไม่ได้คิดจะที่จะปกปิดคุณอยู่แล้ว คุณไม่ใช่คนโง่ที่ไม่มีสมอง ไม่ช้าก็เร็วคุณก็ต้องรู้อยู่ดี”
เดิมทีธิชายังกลัวที่จะเปิดเผยเรื่องนี้กับเขา อยากจะพูดคุยดีๆ แต่เธอก็กลัวว่ามันสมองของตัวเองจะสู้เขาไม่ได้ แล้วเผลอพูดก้าวร้าวเกินไป จนต้องทะเลาะกันอีกครั้ง
ตอนนี้เธอต้องคิดถึงเจ้าตัวเล็กในท้องด้วย เธอจึงไม่อยากโกรธมาก
แต่ดนัยกฤตกลับพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ทำให้เธอประหลาดใจเล็กน้อย และอยากจะอาละวาดขึ้นมาอีกครั้ง
“คุณโกหกฉันมาตลอด ทำเหมือนฉันเป็นคนโง่ ตั้งแต่แรกจนถึงวันนี้ คุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยเหรอคะ!”
ดนัยกฤตสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงก่อนจะพูดว่า “ผมไม่ได้ทำร้ายคุณเลยนะ ยาสมุนไพรจีนที่คุณดื่มก็เพื่อบำรุงสภาพร่างกายของคุณ ผมต้องละอายเรื่องอะไร”
ธิชาทุบตีเขาอย่างโกรธเคือง “คุณวางแผนให้ฉันเข้าไปติดกับ! ยาที่ธาวินให้ฉันดื่มไม่ใช่ยาที่จะทำลายมดลูกของฉัน แต่เป็นไพรินที่โกหกฉัน และคุณก็โกหกฉันด้วย .. รวมถึงพวกคุณหมอก็โกหกฉันด้วย ฉันนึกว่าตัวเองจะมีลูกไม่ได้ไปตลอดชีวิตแล้ว ใครจะคิดว่า… ไม่เพียงแต่คุณจะขอให้คุณหมอให้ยาเพื่อให้ฉันตั้งท้องแล้วยัง แล้วยัง…”
เธอพูดไปได้ครึ่งทาง แล้วก็กระอึกกระอัก เนื้อหาที่จะพูดต่อมันอายเกินกว่าจะพูด จนเธอไม่สามารถพูดออกมาได้
แต่ดนัยกฤตกลับดูนิ่งสงบและทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ยานั่นมีไว้เพื่อให้ตั้งครรภ์จริงๆ ผมอยากให้คุณมีลูกให้ผม แต่ว่า… ยังมีอะไรอื่นอีกไหม นอกจากปกปิดคุณเรื่องนี้ ดูเหมือนว่าผมจะไม่ได้ทำเรื่องที่เลวร้ายกับคุณเลยไม่ใช่หรือไง?”
ธิชากัดริมฝีปากของเธอ แล้วบ่นพึมพำอย่างดื้อดึง “ฉันขี้เกียจที่จะพูดถึงเรื่องนี้กับคุณแล้ว คุณไปกินข้าวเถอะค่ะ ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก”
แต่ชายหนุ่มกลับดึงเธอเข้าไปอุ้มไว้ในอ้อมแขน แล้ววางเธอลงบนตักของเขา เหมือนกับที่เขากำลังอุ้มแมวของเขา
เขาลูบผมของธิชาด้วยฝ่ามือใหญ่ เหมือนกับกำลังขยี้ขนของแมว
“ฉันนึกไม่ออกแล้วจริงๆ ก็แค่เรื่องยาสมุนไพรเอง เรื่องนี้ผมยอมรับผิด ผมต้องขอโทษคุณ แต่ผมก็ไม่เคยคิดเสียใจ ธิชาคนดี ตั้งแต่แรก ผมก็คิดจะดูแลร่างกายของคุณให้หายดี และให้คุณมีลูกให้ผมอยู่แล้ว”
ธิชาถูกเขาทำให้โมโหจนแทบจะระเบิด
ถ้าเขาพูดแก้ตัวบ้างก็คงจะดี แต่นี่เขาไม่คิดจะแก้ตัวเลยสักนิด แล้วยังสารภาพผิดออกมาง่ายๆ ด้วย
แต่ถึงแม้ว่าเขาจะยอมรับผิด แต่เขาก็ไม่มีความสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย!
นี่มันจะเกินไปแล้วนะ
เธอจำรายละเอียดทั้งหมดที่ยากจะพูดออกมา เธอจำได้ขึ้นใจ
เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้น ฉันไม่เคยคิดไปในทางนี้เลย
พอมาคิดดูแล้ว…เขามันคนเจ้าเล่ห์ โจรชัดๆ!
หลายครั้งแล้ว หลังจากที่เธอกับดนัยกฤตปรับตัวเข้าหากัน ในช่วงเวลาที่รักกันและมีอะไรกันมากที่สุด…
ก็แทบจะมีอะไรกันทุกคืน
อย่างน้อยก็คืนละสองครั้ง มากสุดก็สี่หรือห้าครั้งได้
และในทุกครั้ง ดนัยกฤตก็จะจงใจอัดแน่นจนหน้าท้องของเธอป่อง และรู้สึกอึดอัด
ไม่ใช่ว่าธิชาจะไม่ได้สังเกตว่าหลังจากมีอะไรกันเสร็จแล้วเขามักจะชอบค้างมันไว้สักพัก แต่เธอคิดว่า… เธอคิดว่ามันจะเป็นความชอบส่วนตัวของเขา
ถึงแม้เธอจะไม่ชอบแบบนั้น แต่เธอก็ให้ความร่วมมือเป็นธรรมดา
แต่ใครจะคิดว่า…มันจะไม่ใช่งานอดิเรกที่น่าอายอะไรเลย แต่เขาจงใจให้เธอตั้งท้อง
ยิ่งธิชาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งหงุดหงิด เมื่อตะกี้เธอเคยบอกไว้ว่าจะไม่อารมณ์เสีย แต่พอได้พูด เธอก็โมโหจนแทบจะระเบิด
เธอเริ่มดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของเขา
แต่ดนัยกฤตกลับกอดเธอไว้แน่น และไม่มีท่าทีว่าจะยอมปล่อยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“ธิชาคนดี อย่าโกรธไปเลย กำลังจะได้เป็นแม่คนแล้ว ต้องเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่านี้นะ”
ธิชาต่อว่า “ใครไม่เป็นผู้ใหญ่กัน คุณบอกฉันมาตามตรงเลยนะ ว่าเด็กในท้องของฉันมีประโยชน์กับคุณยังไง คุณห้ามโกหกฉันนะ”
เธอยอมอ่อนมามากพอแล้ว เพื่อผู้ชายคนนี้ เธอแทบไม่เหลือศักดิ์ศรีอยู่แล้ว