รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 277 ยาตัวนั้น เดิมทีก็ไม่ได้ทำร้ายถึงมดลูกของเธอ
“คุณธิชา เดิมทีมดลูกของคุณก็ไม่เป็นอะไรมาก เพียงแต่ว่ามดลูกได้รับความเย็น และมีปัญหาเล็กน้อยเหมือนผู้หญิงทั่วไป แค่บำรุงดีๆ คุณก็สามารถตั้งครรภ์ได้ตามปกติ”
หัวใจของธิชาจมดิ่งอย่างหนัก ราวกับว่าความจริงเริ่มถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าเธออย่างช้าๆ
แต่เธอกลับรู้สึกหวาดกลัว และชั่วขณะหนึ่งที่คิดอยากจะหลบหนีไม่อยากรู้เรื่องต่อไป
แต่ในตอนนี้ มันก็เป็นสถานการณ์ที่เธอก่อขึ้นมาเองเช่นกัน
สุดท้ายเธอก็พูดออกมาช้า ๆ ด้วยสีหน้าซีดเผือด “ชามยาที่ฉันถูกบังคับให้ดื่มในตอนนั้น …”
คุณหมอแพทย์แผนจีนถอนหายใจอีกครั้ง “หลังจากดื่มยาชามนั้นไป เลือดของคุณก็ไหลออกมาเป็นจำนวนมาก ประจำเดือนก็แปรปรวนไประยะหนึ่ง ยานั้นไม่ใช่ยาที่ดีก็จริง มันทำร้ายร่างกาย และเป็นยาที่เร่งประจำเดือน แต่ไม่ใช่ยาพิษที่จะทำร้ายมดลูก และจะกลับไปตกไข่ตามปกติหลังจากดื่มยาติดต่อกันสองเดือน ดังนั้นจึงไม่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อร่างกายมากนัก”
ในตอนแรกที่ได้ยินธิชาตกใจมาก แต่หลังจากนั้นไม่กี่นาที เธอก็มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
ชามยานั้น…ไพรินเป็นคนกรอกใส่ปากเธอ
หลังจากดื่มเข้าไปแล้ว เธอก็เริ่มปวดท้อง และปวดท้องมากจนเป็นลม เธอเป็นลมไปประมาณชั่วโมงหรือสองชั่วโมง จากนั้น…
เธอจำได้ว่าตอนเดินออกจากบ้านตระกูลมงคลวัชรกุล สองขาของเธอก็เต็มไปด้วยเลือด
ความเจ็บปวดและปริมาณเลือดในตอนนั้น ทำให้เธอนึกถึงตอนที่เธอแท้งลูกขึ้นมา
แต่ตอนนี้ คุณหมอแพทย์แผนจีนกลับบอกเธอว่า… ยานั่นเป็นเพียงยาที่เร่งให้มีประจำเดือน ไม่ใช่ยาพิษที่จะทำลายมดลูกของเธอ
เธอส่ายหน้าไปมา “แต่ว่า ฉันจำได้ว่าในยาถ้วยนั้นมีชะมดกับหญ้าฝรั่นอยู่ด้วย แล้วยัง…”
“เฮ้อ ไม่มีใครรู้จริงๆ หรอกว่าในยาถ้วยนั้นมีสมุนไพรอะไรบ้าง ไม่มีใครล้างกระเพาะให้คุณ ปริมาณของตัวยาที่แน่นอน มีแค่คนที่ต้มยาที่จะรู้ แต่ว่าหมอคนแรกที่รักษาให้คุณเป็นแพทย์แผนใหม่ หลังจากตรวจแล้วรู้ว่าเป็นยาเร่งการมีประจำเดือน เดิมทีเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ดังนั้น…”
ธิชาพูดขัดคำพูดของเธอ “ดังนั้นยาถ้วยนั้น ก็ไม่ทำร้ายมดลูกของฉันเลยเหรอคะ?”
“ใช่ พวกเขาบังคับให้ผมเปิดยาสมุนไพรสูตรจีนโบราณให้คุณ ด้านหนึ่งเพื่อทำให้มดลูกของเธอหายเย็น ส่วนอีกสาเหตุก็เพื่อช่วยให้คุณตั้งครรภ์ คุณเคยแท้งลูกมาก่อน แต่ไม่ได้ส่งผลเสียต่อร่างกายมากนัก การที่มดลูกได้รับความเย็นถึงจะส่งผลต่อการมีลูก คุณได้รับการปรับร่างกายมาระยะหนึ่งแล้ว จึงทำให้คุณง่ายต่อการมีลูกมาก”
…………
หลังจากที่ธิชาเดินออกจากคลินิกแพทย์แผนจีน จนกระทั่งเธอขึ้นไปนั่งบนรถ แล้วรถก็ขับออกไปสักพัก เธอก็ยังตกอยู่ในภวังค์สับสนและงุนงง
ยาที่ไพรินกลอกให้เธอดื่มนั้น ไม่ใช่ยาอันตราย
ดังนั้นตั้งแต่ตอนแรก ธาวินก็ไม่คิดจะทำให้เธอมีลูกไม่ได้อีก
เรื่องนี้ทำให้ธิชารู้สึกสับสนมาก
บางทีอาจเป็นเพราะเขาพยายามปกปิดตระกูลมงคลวัชรกุล เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ข่าวรั่วไหลและทำให้ตระกูลมงคลวัชรกุลเปลี่ยนใจ
หรืออาจเป็นเพราะสาเหตุอื่น…
ส่วนดนัยกฤตนั้น
เห็นได้ชัดว่าดนัยกฤตโกหกเธอมาตั้งแต่ต้น
แต่ละคนเอาแต่โกหกเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ที่เขาทำมามากขนาดนี้ ก็เพียงเพื่อให้เธอตั้งท้องอย่างนั้นเหรอ?
แต่การทำให้เธอตั้งท้อง…เขาจะได้ประโยชน์อะไร
ธิชารู้สึกตกใจ และสับสน ความรู้สึกมากมายที่นับไม่ถ้วน
เธอรู้อยู่ดีแก่ใจว่าความสัมพันธ์ของเธอกับดนัยกฤตเกิดจากการวางแผนและใช้ประโยชน์มาตั้งแต่ต้น
เธอเริ่มจะยอมรับความจริงข้อนี้แล้ว
และยังยอมรับแล้วที่ดนัยกฤตใช้ประโยชน์จากตัวเอง
แต่ตอนนี้มีลูกเพิ่มขึ้นมาอีกคน…
หรือว่าลูกของเธอ ยังไม่ทันได้ลืมตาออกมาดูโลกก็ต้องกลายเป็นของแลกเปลี่ยนไปแล้วเหรอ?
และด้วยไอคิวของเธอ ยังไงเธอก็ไม่สามารถเดาได้ว่าเด็กคนนี้จะสามารถสร้างประโยชน์ให้ดนัยกฤตแค่ไหน
คุณค่าของเธอ อยู่ในการยับยั้งธาวิน และควบคุมพสิษฐ์
แล้วลูกของเธอล่ะ
ลูกของเธอมีค่าพิเศษอะไร?
ธิชาไม่สามารถเข้าใจเรื่องนี้ได้ เธอแค่รู้สึกงุนงงมาก
……
ระหว่างทางกลับบ้าน อี๊ฟไม่ได้พูดอะไรกับเธอเลย
พอรถขับเข้าไปในประตูคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธี อี๊ฟก็พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเหมือนปกติของเธอว่า “คุณธิชากำลังท้องอยู่ และอายุครรภ์ก็ยังน้อยมาก เป็นเวลาที่คุณต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ถึงแม้ฉันจะไม่มีสิทธิที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคุณธิชากับท่านดนัย ฉันเพียงต้องการบอกคุณด้วยความหวังดี ว่าเด็กถือเป็นของขวัญที่สวรรค์ประทานให้ ดูแลและให้กำเนิดเด็กออกมา มันมีค่ามากกว่าที่จะทำอะไรไร้ความหมายเพราะความโกรธ”
ธิชาเหลือบมองไปที่เธอ
ในใจเธอนับถือผู้หญิงคนนี้มาก
ไม่ว่าเธอจะอ่อนโยนและใจกว้างมากพอ และยังภักดีต่อดนัยกฤตเป็นอย่างมาก
แต่อี๊ฟยังมีท่าทางปกติในการเผชิญกับเรื่องที่เธอตั้งท้อง และหลังจากเหตุการณ์ความวุ่นวายที่คลินิกแพทย์แผนจีนในช่วงก่อนหน้านี้
ธิชายกยิ้มบาง “ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงของคุณนะคะ ความจริงแล้ว ตอนอยู่ต่อหน้าคุณหมอ ฉันแค่ใจร้อนไปหน่อย กลัวว่าคุณจะทำร้ายคุณหมอที่เป็นผู้บริสุทธิ์ สำหรับคุณแล้ว ฉันไม่มีความรู้สึกเกลียดชังอะไรเลย ฉันหวังว่าคุณจะไม่ถือสาฉันนะคะ”
อี๊ฟรีบพูดอย่างรวดเร็ว “ไม่หรอกค่ะ การดูแลคุณเป็นหน้าที่ของฉันด้วยเหมือนกัน”
“เรื่องที่ฉันคุยกับคุณหมอเมื่อตะกี้ ฉันรู้ตัวดี และฉันก็ไม่ได้คิดจะถามท่านดนัย หรือแม้แต่จะพูดถึงต่อหน้าเขา ถ้าเป็นไปได้ ฉันหวังว่าพี่อี๊ฟจะไม่พูดออกไปเหมือนกันนะคะ”
ธิชาพูดอย่างสุภาพ สีหน้าของเธอดูอ่อนโยนและเป็นมิตรราวกับว่าเธอไม่เคยได้ยินการสนทนาระหว่างอี๊ฟกับนันทญาเช่นกัน
อี๊ฟแสร้งทำเป็นพูดอย่างผ่อนคลาย “คุณธิชาคิดได้แบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ ฉันเองก็มีดีใจมาก ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว คาดว่าจากนี้ไปเราคงไม่ได้ติดต่อกับคุณหมอคนนั้นอีกแล้วเรื่องนี้คุณไม่อาละวาดถือว่าคุณคิดได้ดีมาก ส่วนฉันเองก็จะไม่เอาเรื่องที่ทำให้ท่านดนัยปวดหัวไปรายงานให้เขาฟังเหมือนกัน”