รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 276 ความจริงที่ตั้งท้องได้

ธิชาชำเลืองมองเธออย่างเชื่องช้า “ไม่ต้องรีบร้อนค่ะ ฉันมีคำถามบางอย่างที่สงสัยมานานแล้ว อยากจะถามคุณหมอให้ชัดเจน”

ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาของอี๊ฟเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย

คุณหมอแพทย์แผนจีนชราไม่พูดอะไร

ธิชากลับยิ้มและพูดว่า “คุณหมอคะ ถ้าคุณไม่สะดวกที่จะพูดก็เขียนใบสั่งยาก่อนหน้านี้อีกฉบับหนึ่งให้ฉันก็ได้ค่ะ ฉันจะเอาไปถามหมอคนอื่นแทน”

สีหน้าของหมอชราเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งไปทันที และเห็นได้ชัดว่าธิชาถามถึงจุดที่ละเอียดอ่อนเข้า ทำให้เขาไม่รู้จะตอบยังไงไปชั่วขณะหนึ่ง

แต่ว่าธิชายังคงพูดว่า “ฉันรู้สึกขอบคุณมากจริงๆ ค่ะที่คุณรักษาร่างกายของฉันจนหายเป็นปกติ และในขณะเดียวกัน ฉันก็ชื่นชมทักษะทางการแพทย์ของคุณหมอมาก มดลูกที่ถูกทำลายด้วยยาพิษ คุณกลับทำให้มันหายดีได้ในช่วงเวลาสั้นๆ คุณสามารถรักษาและทำให้ฉันท้องได้ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน จะเรียกได้ว่าเป็นหมอแฮัวโต๋มาเกิดใหม่ก็ได้ ฉันเคารพคุณมาก ใบสั่งยาที่ดีขนาดนี้ คุณให้ฉันเก็บไว้เถอะค่ะ”

คุณหมอแพทย์แผนจีนอย่างน้อยก็ในวัยหกสิบเศษแล้ว

พอถูกยกย่องจากหญิงสาวตัวเล็กอย่างธิชา ทำให้เขารู้สึกหยุดยิ้มไม่ได้

“คุณธิชาชมเกินไปครับ ที่จริงแล้ว ร่างกายของคุณ…ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสมาก การตั้งครรภ์ก็เป็นความโชคดีของคุณเองด้วย ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ และไม่มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมอะไรเลย ที่จริงแล้ว พวกคุณชื่นชมกันเกินไป ไม่กล้ารับหรอกครับ”

ธิชาก็ยกยิ้มอย่างเย็นชา “ทักษะทางการแพทย์ของคุณเทียบได้กับการฟื้นคืนชีพ มีอะไรให้ไม่กล้ารับอีกล่ะคะ ฉันยังต้องทดแทนคุณหมออีกด้วยซ้ำ”

ทันทีที่เสียงของธิชาหยุดลง สีหน้าของแพทย์แผนจีนชราก็บึ้งตึงขึ้นมาทันที

เขาไม่รู้ว่าทำไมจึงมองไปทางอี๊ฟสองสามครั้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดว่า “คุณธิชา ร่างกายของคุณหายดีแล้ว หวังว่าลูกจะคลอดออกมาได้อย่างราบรื่น ไม่ต้องมาที่นี่อีกแล้ว” จากนี้ไปไม่ต้องมาตรวจที่นี่อีก เรื่องของตอบแทนบุญคุณ… …ไม่จำเป็นจริงๆ”

ธิชาฟังความหมายจากคำพูดของเขาออก อาจเป็นไปตามที่เธอคาดเดาไว้ แต่ยังไงก็ยังมีข้อสงสัยอยู่ เธอจะต้องสืบให้แน่ชัด

เธอเยาะเย้ย “เด็กในท้องของฉันเห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะความหวังดีของคุณ จะไม่กล้ารับได้ยังไงกัน”

น้ำเสียงของคำพูดเหล่านี้หนักไปบ้าง ทำให้สีหน้าของอี๊ฟกับคุณหมอแพทย์แผนจีนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

คุณหมอพูดว่า “นี่…คำพูดพวกนี้ไปเอามาจากไหน”

ธิชาเอ่ยพูด “แพทย์ที่มีชื่อเสียงละเลยจรรยาบรรณของการเป็นแพทย์ ไม่สนใจความยินยอมของผู้ป่วย แอบใช้ยา เพื่อทำให้คนไข้ตั้งครรภ์โดยไม่ได้เตรียมตัว คุณหมอคะ คุณหมอเยี่ยมมากเลยค่ะ”

มือของคุณหมอแพทย์แผนจีนชราที่ถือถ้วยน้ำชาอยู่สั่นอย่างแรง และเกือบจะทำถ้วยน้ำชาหล่น

เพราะมือที่สั่นเทา เขาจึงวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะ “คุณธิชา คุณรู้หมดแล้วเหรอ…”

ธิชากำลังจะถามต่อ

แต่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคร่งขรึมของอี๊ฟ “คุณหมอคะ คุณควรรู้ว่ามีบางสิ่งที่คุณไม่ควรพูดในฐานะหมอ ถ้าคุณพูดออกมาคงไม่มีใครสามารถช่วยคุณได้”

นี่ถึงขั้นข่มขู่คุณหมอต่อหน้าเธอเลยเหรอ

เธอโกรธมากจนอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ

เธอหันไปมองอี๊ฟ “คุณอี๊ฟคะ นี่มันหมายความว่ายังไง ฉันแค่คุยกับคุณหมอสองสามคำ คุณขู่ให้คุณหมอตกใจกลัวทำไม?”

คุณหมอแพทย์แผนจีนตื่นกลัวและอดที่จะเช็ดเหงื่อของเขาเป็นระยะด้วยผ้าเช็ดหน้าไม่ได้

พอเห็นท่าทางของเขา ธิชาก็รู้ว่าเขาอาจถูกบังคับให้ทำ และการรักษาความลับก็คงถูกบังคับเช่นกัน

พอเห็นว่าอี๊ฟไม่พูดตอบ ธิชาก็บอกหมอว่า “คุณหมอไม่ต้องห่วงนะคะ ไม่มีใครกล้าทำอะไรคุณได้ ขอแค่ฉันอยู่ที่นี่ ยาที่ฉันใช้อยู่มีผลยังไงบ้างคะ ช่วยอธิบายให้ฉันฟังด้วยค่ะ”

คุณหมอแพทย์แผนจีนถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยสีหน้าโล่งใจ “ยาตัวนี้เป็นยาที่มีประสิทธิภาพมาก ทำให้ฮอร์โมนของผู้หญิงดีขึ้น และในขณะเดียวกันก็มีประสิทธิภาพในการช่วยในการตั้งครรภ์สสูง ถ้าให้ผู้หญิงที่มีบุตรยากดื่มยาตัวนี้เข้าไป อย่างน้อยก็มีโอกาสตั้งครรภ์อย่างน้อยห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ในสภาพร่างกายของคุณ ในสถานการณ์นี้…มีโอกาส เป็นไปได้สูงอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่กล้ารับความดีความชอบนี้มา”

สีหน้าของธิชาเคร่งขรึมมาก “ทำไมฉันจึงมีโอกาสสูงที่จะตั้งครรภ์ถึงขนาดนี้คะ นี่มันหมายความว่ายังไงคะ”

คุณกมอมีเหงื่อไหลออกมา ก่อนจะถอนหายใจและเอ่ยพูด แต่รูม่านตาของเขาก็ขยายออกในทันใด

ก่อนที่ธิชาจะรู้ตัว เธอเห็นอี๊ฟยื่นปืนออกมาอย่างรวดเร็วแล้วกดไว้ที่หน้าผากของคุณหมอชรา

สีหน้าของคุณหมอชราเปลี่ยนเป็นซีดเซียว เห็นได้ชัดว่าแทบจะเป็นลมเพราะความหวาดกลัว

ธิชาโกรธจัดแล้วตะโกนใส่อี๊ฟ “คุณกำลังจะทำอะไร! แค่นี้ยังข่มขู่เขาไม่พออีกหรือไง คุณถึงขั้นหยิบปืนออกมาขู่ คุณจะทำให้ฉันตกใจจนส่งผลกระทบกับเด็กในท้องใช่ไหม คุณอี๊ฟ คุณคิดว่าลูกในท้องของฉันขัดตาคุณมากใช่ไหม? ”

ธิชาได้ยินคำพูดของอี๊ฟกับนันทญา ที่ยืนคุยกันแล้ว เดิมทีในใจก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่แล้ว แต่ไม่อยากให้ชัดเจน

ฉันก็ตกใจเหมือนกัน กลัวว่าจะทำร้ายคุณหมอแพทย์แผนจีนคนนี้แทน ฉันจึงอดที่จะโพล่งออกมาไม่ได้

สีหน้าของอี๊ฟเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงของเธอแน่วแน่มาก บนสีหน้าของเธอก็สงบมาก “ไม่กล้าค่ะ ในท้องของคุณธิชามีเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านดนัย ฉันถือว่าท่านดนัยเป็นเจ้านาย ลูกของท่านดนัยก็คือคุณชายน้อยของฉัน ดิฉันไม่กล้าทำอะไรแน่นอน”

ธิชาไม่มีอารมณ์จะโต้เถียงกับเธอ ดังนั้นเธอจึงพูดอย่างมีเหตุผล “คุณเก็บปืนก่อนค่ะ คุณหมอทำผิดอะไรกัน เขาทำตามที่พวกคุณสั่งแล้วไม่ใช่หรือไง พอทำสำเร็จตามที่ต้องการ พวกคุณก็จะทอดทิ้งกลางทางหรือไง!”

ใบหน้าของอี๊ฟคงจ้องไปที่หมอคนนั้นนิ่ง แล้วพูดว่า “คุณหมอคะ ท่านดนัยน่าจะเตือนคุณไปแล้วว่า เรื่องบางเรื่องต้องเก็บไว้ในท้อง ถ้าคุณกล้าพูดเรื่องไร้สาระ คุณจะตกอยู่ในอันตรายทันที”

ธิชาตบโต๊ะอย่างโมโห “ตอนนี้คุณพูดแบบนี้มันมีประโยชน์ไหม หรือต้องให้ฉันโทรศัพท์ไปถามดนัยกฤตให้เข้าใจ ถึงจะถือว่าคุณทำงานได้ดีมาก!”

ความหมายของธิชาชัดเจนมาก เธอรู้เรื่องราวมาแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ถึงคุณหมอจะพูดหรือไม่ ก็ไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว

สุดท้ายอี๊ฟก็ยอมวางปืนลง

ยังไงซะคุณหมอก็ถือเป็นผู้ใหญ่สูงอายุกว่าพวกเธอ จึงเริ่มมีความโกรธเล็กน้อย เขาหอบหายใจอย่างโมโห แล้วจิบน้ำชาเล็กน้อย “ฉันสุดจะทนกับคนอย่างพวกคุณจริงๆ แค่มีเงินก็จะทำอะไรได้ตามใจชอบหรือไง เดิมทีฉันรับปากว่าจะไม่พูด แต่ไม่คิดจะพูด แต่พวกคุณรังแกคนอื่นเกินไปแล้ว ทำให้ฉันทนไม่ได้”