รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 275 ผู้หญิงของท่านดนัยล้วนแต่ต้องทำการคุมกำเนิดทั้งหมด

“ฉันเดาความคิดของท่านดนัยไม่ออก และฉันก็รู้ด้วยว่าฐานะของฉันไม่มีคุณสมบัติที่จะยุ่งกับเรื่องนี้ แต่ฉันรู้สึกไม่ยุติธรรมแทนพี่ พี่อยู่กับท่านดนัยมากี่ปีแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการให้สถานะกับเรา พี่อยู่กับเขามานานที่สุด และภักดีต่อเขามากที่สุด หลายปีมานี้ พอท่านดนัยจะมีคู่ควงคนใหม่ เขาก็ทิ้งพี่ไว้อีกข้างทันที และไม่ยอมให้พี่มีลูกอีก”

เสียงของผู้หญิงคนนั้นแหลมมาก เพียงแค่เสียงของอีกฝ่าย เธอก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีปัญหามาก

อี๊หนิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “อย่าพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้อีก ท่านดนัยไม่มีเวลามาหาเธอ ต่อให้รอไปจนดึกท่านก็ไม่มา ถ้าเธออารมณ์ไม่ดี ก็นัดเพื่อนสาวของเธอไปเดินช็อปปิ้ง”

ตอนที่ธิชาได้ยินแบบนี้ เธอก็ตกใจมาก

ดังนั้นผู้หญิงอีกคนในห้องทำงาน ฟังจากเสียงพูด เธอน่าจะไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วย

เธอ… ก็เป็นหนึ่งในคู่ควงของดนัยกฤตอย่างนั้นเหรอ?

ธิชาก็รู้สึกปวดหัวมาก

ถึงแม้จะรู้ว่าเธอแอบฟังการสนทนาของหญิงสาวทั้งสองคนหลังประตูที่ปิดอยู่ ยิ่งฟังก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้น

แต่เธออดไม่ได้ อดที่จะฟังต่อไปไม่ได้

เสียงของผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความอิจฉาและริษยา “พี่อี๊ฟคะ พี่สาวคนใจดี พี่ช่วยฉันหน่อยสิคะ ฉันคิดถึงท่านดนัยมากจริงๆ เขางานยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันคิดว่าเขาน่าจะถูกยัยจิ้งจอกอย่างธิชาทำให้หลงใหลโดยสมบูรณ์แล้ว เขาถึงได้อนุญาตให้เธอมีลูกให้เขา … ท่านดนัยคงไม่ได้บ้าไปแล้วใช่ไหมคะ ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเธอมีอะไรพิเศษ พวกเราทุกคนที่ยอมติดตามท่านดนัยอย่างภักดี ทุกคนล้วนแต่ต้องทำการคุมกำเนิดทั้งหมด เห็นได้ชัดว่าท่านดนัยไม่คิดจะมีลูก แต่ทำไมธิชาถึงมีได้…”

ผู้หญิงคนนั้นถูกอี๊ฟขัดจังหวะระหว่างทาง

“เธอเองก็รู้ว่าท่านดนัยไม่ใช่คนโง่ เด็กในท้องของธิชา ก็ต้องมีประโยชน์เป็นธรรมดา เธออย่างเข้าไปยุ่ง พูดจนฉันเริ่มรำคาญแล้ว ฉันเข้าใจอารมณ์ของเธอดี เอาอย่างนี้ รอช่วงนี้ท่านดนัยไม่ยุ่งแล้ว ฉันจะลองเกลี้ยกล่อมท่านดนัยให้ไปหาเธอดู ตกลงตามนี้นะ”

พอผู้หญิงคนนั้นได้ยินว่าอี๊ฟยอมพูดให้เธอ น้ำเสียงของเธอจึงดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ขอบคุณค่ะ พี่อี๊ฟ ฉันรู้ว่าพี่เอ็นดูฉันที่สุด ฉันรู้ว่าพี่เองก็ไม่ง่ายเลย ยังต้องรับใช้ผู้หญิงคนนั้นอีก แต่ว่า… ฉันรู้ว่าพี่มีฝีมือ เพราะพี่เป็นคนเดียวที่อยู่กับท่านดนัยมานานหลายปี ถ้าพี่รู้สึกขัดตากับเด็กในท้องของเธอ ทำไมเราไม่คิดหาวิธี…”

“นันทญา เธอกำลังพูดเรื่องบ้าอะไร! เธอจะใจกล้าเกินไปแล้ว!”

ตอนที่เธอกำลังยืนฟังอย่างตกใจ ก็ได้ยินอี๊ฟพูดตำหนิอย่างแรง

ท่าทางของผู้หญิงคนนั้นดูอ่อนลงทันที “ฉัน ฉันแค่รู้สึกไม่ยุติธรรมแทนพี่ ทำไมเธอถึงท้องได้ แต่พวกเราทุกคน…”

“นันทญาฉันขอเตือนเธอไว้เลย ว่าเด็กในท้องของธิชา เป็นเนื้อและเลือดของท่านดนัย ฉันขอเตือนไว้เลยว่าอย่าคิดจะทำอะไรในสิ่งที่ไม่ควรจะคิด ไม่อย่างนั้น ถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันไม่รับประกันว่าจะช่วยชีวิตเธอไว้ได้”

นันทญาอาจไม่เคยเห็นอี๊ฟในโหมดดุร้าย ดังนั้นเธอจึงตกใจกลัวอยู่สักพัก แล้วพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

ต่อมา อี๊ฟก็เอ่ยเตือนเธออีกสองสามคำ

แล้วหัวข้อก็กลับมาที่เรื่องงาน

อี๊ฟเอ่ยพูด “ทำตัวให้สงบไว้ อย่าคิดจะสร้างปัญหา ท่านดนัยยังชอบเธอมาก อดทนรอ เธอควรจะรู้ว่าต่อให้ขาดเธอไป ก็ยังมีผู้หญิงหลายคนที่ยังรอแทนที่เธอ ยิ่งตอนที่เขาไม่มีเวลา ไม่มีเวลาเธอยิ่งสมควรทำตัวดีๆ และรออย่างเชื่อฟัง”

นันทญาเอ่ยตอบ “เข้าใจแล้วค่ะ ฉันแค่เริ่มทนรอไม่ไหวแล้ว ถึงได้มาขอร้องพี่แบบนี้ พี่เองก็รู้นี่คะว่าฉันออกมาจากไหน เรือนร่างของฉันเคยถูกผู้ชายเติมเต็มมาตลอด ท่านดนัยไม่มีเวลามาหาฉัน ฉันโดดเดี่ยวมาก เสี่ยคนก่อนๆ ของฉัน แทบอยากจะกดเธอตลอดเวลา ไม่ปล่อยให้ฉันว่างเลย แต่ดูตอนนี้สิ ถ้าท่านดนัยยังไม่ยอมมาหาฉันอีก… ฉันคงทนโดดเดี่ยวไม่ได้จริงๆ”

“ทนไม่ได้ก็ต้องทน!” อี๊ฟพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องวุ่นวายที่เธอทำลับหลัง แค่ระวังไว้ให้มาก ถ้าเล็ดลอดไปถึงหูท่านดนัย ฉันก็ปกป้องเธอไม่ได้เช่นกัน ท่านดนัยไม่ชอบผู้หญิงที่ไม่สะอาด”

“ฉันรู้แล้วค่ะ รู้แล้ว” นันทญาโอบแขนของเธอไว้ แล้วพูดออดอ้อน “ฉันไม่กล้าแล้ว ใครจะกล้าทรยศท่านดนัยล่ะคะ อย่างมากฉันก็แค่ขยิบตาให้พวกผู้ชายเล่นๆ หรือเสพสุขทางจิตใจ ถึงฉันจะโดดเดี่ยวมากแค่ไหน ก็แค่ช่วยเหลือตัวเอง ปิดประตูห้องมิดชิด…ฉันไม่กล้าจริงๆ นะคะ”

อี๊ฟเอ่ยพูด “เธอรู้ขอบเขตก็ดี ฉันต้องไปก่อนแล้ว ดังนั้นเธอก็ออกไปได้แล้ว”

ธิชาได้ยินประโยคนี้ จึงรู้ว่าอี๊ฟกำลังจะออกมาแล้ว

เธอรีบเดินไปข้างหน้า แต่เธอไม่กล้าส่งเสียงดังเกินไป แต่ความเร็วของเธอก็ไม่ทันกับความเร็วที่อี๊ฟเปิดประตูออกมา

อี๊ฟเรียกเธอจากทางด้านหลัง

ธิชารู้ดีว่าเธอหนีไม่พ้นแล้ว ดังนั้นเธอจึงหันหลังกลับแล้วพูดว่า “คุณอี๊ฟ คุณอยู่ที่นี่เองเหรอคะ ฉันหลงทางนิดหน่อย กำลังตามหาคุณอยู่พอดีเลยค่ะ”

สีหน้าของอี๊ฟรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย อาจเป็นเพราะเธอสงสัยว่าธิชาแค่เดินผ่านมาหรือแอบฟังพวกเธอคุยหันอยู่กันแน่

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใส่ใจ จึงเดินไปหาเธอ “ขอโทษที่ทำให้คุณธิชาต้องรอนานนะคะ คนขับรออยู่ที่โรงจอดรถแล้วค่ะ”

…………

หลังจากที่คุณหมอแพทย์แผนจีนชราได้ตรวจชีพจรของธิชา เขาก็ทำการวินิจฉัยอย่างละเอียด

จากนั้นเขาก็บอกธิชาว่า คุณภาพของยาใช้ได้ผลดีมาก ในเมื่อเธอท้องแล้ว ก็หยุดดื่มยาไปก่อน แล้วดูแลทารกในครรภ์ให้ดี

ธิชาดีใจมากตอนที่ได้ยินแบบนี้ ในใจคิดว่าในที่สุดเธอก็ไม่ต้องดื่มยาที่ขมปี๋นั่นอีกต่อไป

แต่สีหน้าดีใจในตอนแรก ก็ต้องเปลี่ยนไปในเวลาต่อมา

คุณหมอแพทย์แผนจีนชรา… เขาคงไม่ได้หลุดพูดอะไรผิดไปใช่ไหม?

ธิชามองมาที่เขา แล้วถามออกมาทีละคำ “คุณหมอคะ ฉันไม่เคยบอกกับคุณมาก่อนเลยนะคะ ว่าฉันดื่มยาสมุนไพรบำรุงร่างกาย หรือว่า… ยาตัวนั้นจะมีผลต่อการช่วยให้ตั้งครรภ์ได้”

คุณหมอแพทย์แผนจีนชราเหลือบมองดูเธอด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

อี๊ฟกระแอมขึ้นมาเบา ๆ “คุณธิชาคะ ยาที่นี่กลิ่นแรงมาก เรากลับกันก่อนเถอะค่ะ”