รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่263 ห้องทำงานของฉันได้ปล่อยให้แมวป่าบางตัวเข้ามาสร้างความเสียหาย

ดนัยกฤตกอดปลอบเธออยู่สักพักนึง

อารมณ์ของธิชาดีขึ้นนับว่าเร็วเลยทีเดียว

รอจนเธอค่อย ๆ กลับมาสงบลงแล้ว ดนัยกฤตถามว่าเธอหิวหรือเปล่า จะกินข้าวก่อนหรือว่าจะอาบน้ำก่อน

ธิชาหิวมากแล้ว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอยากกินอะไรเท่าไหร่นักด้วยเหมือนกัน

จึงดื่มน้ำอุ่นไปแค่สองแก้ว แล้วบอกว่าจะไปอาบน้ำ

ดนัยกฤตใช้หลังมือแตะที่หน้าผากของเธอ เพื่อยืนยันให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้เป็นไข้ แล้วก็ปล่อยมือให้เธอไปห้องน้ำ

ธิชาลุกขึ้นเดินไปก้าวหนึ่ง แต่ก็ค่อย ๆ หยุดลง หันหน้ามองดูเขา

“ฉันอยากให้คุณช่วยฉันอาบ”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วออกมา ถึงแม้ว่าจะรู้สึกผิดคาดอยู่บ้าง แต่ก็เลือกที่จะลุกขึ้นตามเธอเข้าห้องน้ำไปด้วยกัน

หลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำแล้ว

ธิชานั่งอยู่ที่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเป่าผมให้แห้ง

ดนัยกฤตหยิบยาขี้ผึ้งมาหลอดหนึ่ง ทาไปตรงบาดแผลที่ถูกมัดตรงข้อมือข้อเท้าของเธอไปบาง ๆ

ธิชาซบอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างนึกกลัวขึ้นมาในภายหลัง “คนที่ลักพาตัวฉันเหมือนกับว่าจะพุ่งเป้าไปที่ธาวิน เพราะว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาเหมือนกับว่าจะเพียงแค่เพื่อล้วงความจริงอะไรบางอย่างจากปากของฉัน โจรลักพาตัวยังถามฉันอีกว่า จุดประสงค์ที่แท้จริงที่ธาวินส่งฉันมาอยู่ข้างตัวคุณคืออะไร ความรู้สึกเหมือนกับว่าจะเป็น…คนทางฝั่งของคุณ คุณมีคนที่สงสัยหรือเปล่า?”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วออกมาเล็กน้อย เหมือนกับครุ่นคิดอยู่นาน “ตอนนี้ยังไม่มีคนที่น่าสงสัย ตามที่เธอว่ามา มันมีความเป็นไปได้ว่าเป็นคนทางฝั่งของฉัน แต่ลูกน้องของฉันมีหลายคนที่เคยเจอเธอมาแล้วทั้งนั้น ล่าสุดฉันก็ไม่เคยได้ยินว่ามีใครไม่พอใจเธอเลย เพราะถึงยังไงเธอก็เป็นเพียงแค่เด็กสาววัยยี่สิบกว่า ๆ คนนึงเท่านั้น ไม่มีเธออยู่ในสายตา ลูกน้องฉันคงไม่มีใครใจกล้าขนาดนี้ แต่ก็ไม่อาจยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ดังนั้นแล้วจึงต้องใช้เวลาตรวจสอบดูสักหน่อย ช่วงนี้เธอก็อยู่ที่บ้านไปก่อน ถ้าจะออกจากบ้าน จะต้องให้การ์ดตามไปด้วย โรงเรียน…ทางที่ดีที่สุดช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งไป”

ธิชาตอนแรกได้ยินเขาพูดมาอย่างนี้ ก็ไม่ได้คัดค้านอะไรออกไปเหมือนกัน

เพราะถึงยังไงเขาก็ได้คำนึงถึงความปลอดภัยของเธอทั้งนั้น

ทางด้านโรงเรียน คาดว่าทิศทางการคาดเดาของดนัยกฤตกับเธอคงจะคิดเห็นตรงกัน ต่างก็คลางแคลงใจว่าคนที่ลักพาตัวเธอคงจะเชื่อมโยงกับการดำรงอยู่ของคนที่เขียนข่าวให้เธอเสื่อมเสียชื่อเสียงที่กระดานข่าวของโรงเรียนอย่างแน่นอน

ดังนั้นแล้ว โรงเรียนมองดูเหมือนจะปลอดภัย อันที่จริงมันก็เป็นสถานที่ที่มีอันตรายซ่อนอยู่เหมือนกัน

สีหน้าธิชาขาวซีดออกมา ชายหนุ่มได้สังเกตมองไปด้วยความปวดใจ ถึงแม้ว่าจะยังโกรธเธออยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจแสดงโทสะออกมาได้เลยจริง ๆ

…………

ตอนบ่ายรวมถึงตอนเย็น ดนัยกฤตก็ไม่ออกจากบ้านเลย เพียงแค่อยู่ในห้องเป็นเพื่อนเธอไปเท่านั้น

ธิชากินอะไรไปนิดหน่อย แล้วยังดื่มซุปสงบจิตสงบใจไปถ้วยนึงแล้ว จากนั้นก็นอนหลับไปงีบนึง

เธอนอนหลับไม่ลึก ตอนที่เธอตื่นขึ้นมาด้วยสติที่ไม่ชัดเจนนัก ดนัยกฤตกำลังนั่งทำงานอยู่ที่ข้าง ๆ เธอ บนขาได้ถือคอมเครื่องหนึ่งเอาไว้อยู่

ธิชาเห็นเขาอย่างนี้แล้วก็เขินอายขึ้นมาเล็กน้อย พลางเอ่ยออกไปเบา ๆ “คุณนั่งอยู่อย่างนี้คงไม่สบายตัวใช่มั้ย ฉันดีขึ้นมากแล้ว และก็ไม่ได้รู้สึกกลัวแล้วด้วย คุณไปทำงานที่ห้องทำงานได้แล้ว”

ดนัยกฤตปิดโน๊ตบุ๊คลง วางลงไปข้าง ๆ แขนยาวได้ยื่นไปโอบเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน

ธิชาเพิ่งตื่นนอน สติสัมปชัญญะยังไม่ตื่นเต็มที่ มองเขาไปอย่างสับสนงงงวย

เพียงแค่เห็นชายหนุ่มเยาะหยันเสียงต่ำออกมา พลางเอ่ยออกมาด้วยความหมายลึกซึ้ง “ห้องทำงานของฉันเพิ่งปล่อยให้แมวป่าบางตัวเข้ามาสร้างความเสียหายไป กำลังสร้างใหม่ให้เหมือนเดิมอยู่”

“…” ธิชาเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว หน้าแดงออกมาอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

รอจนสงบลงไป เธอก็ได้พูดพึมพำออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก “สร้างใหม่อะไรมันจะเกินจริงขนาดนั้น ฉันแค่ทุบแจกันดอกไม้ไม่กี่ใบเอง แล้วก็ของตั้งโชว์เล็ก ๆ น้อย ๆ เอง ไม่ได้พังโต๊ะเก้าอี้ของคุณเสียหน่อย…มันมีอะไรให้ต้องสร้างใหม่กัน?”

ดนัยกฤตยิ้มพลางบีบคางของเธอเอาไว้ โน้มตัวเข้าไปปิดปากของเธอเอาไว้

ธิชาเองก็ไม่ได้หลบไป ปล่อยให้เขาจูบไปอย่างนั้น

ถึงขนาดที่ยังหันมากอดเขาไปด้วย กอดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

หลังจากจูบที่ยาวนานผ่านไปแล้ว ชายหนุ่มก็ได้แนบเข้ามาหอบหายใจอยู่ตรงซอกคอของเธอ

เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา “แม้แต่ห้องทำงานของฉันก็ยังกล้าพังได้ ทำลายของโบราณที่ล้ำค่าขนาดนั้น สุดท้ายยังมีหน้ามาพูดอีกว่าเพียงแค่พังของตั้งโชว์เล็ก ๆ น้อย ๆ ไปนิดหน่อยเท่านั้นอีก”

เสียงของชายหนุ่มแหบต่ำน่าดึงดูด ฟังไปแล้วธิชาก็รู้สึกคันยุบยิบในใจอย่างแรงขึ้นมา

แขนทั้งสองข้างของเธอได้โอบรอบช่วงเอวของเขาเอาไว้แน่น ไม่อยากปล่อยออกไปเลยสักนิดเดียว

ฝ่ามือใหญ่ของดนัยกฤตที่รุ่มร้อนไม่รู้ว่าได้เจาะเข้าไปจากใต้ชายกระโปรงชุดนอนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ กำลังลูบไล้อยู่บนแผ่นหลังที่ขาวเหมือนหิมะที่เรียบเนียนของเธอ

อันที่จริงธิชาเองก็รู้ เมื่อตอนนั้นตัวเองโมโหมากไป นึกไม่ถึงว่าจะอารมณ์ร้ายใจกล้าถึงขนาดที่พังห้องทำงานเขาไป ทำตามอำเภอใจมากเกินไปหน่อยจริง ๆ

ดนัยกฤตอนุญาตให้เธออาละวาดเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามประสาเด็กผู้หญิงไป แต่แสดงออกมากเกินไป ไม่เคารพความรู้สึกของเขาไปแค่ไหน สิ่งที่แพร่ออกไปมันก็ไม่น่าฟังด้วยเหมือนกัน

แต่เมื่อตอนนั้นในใจเธอรู้สึกสิ้นหวังอยู่บ้าง ก็แค่อยากเจอหน้าเขาสักครั้งเท่านั้นเอง

เธอกลัวว่าถ้าตัวเองก่อเรื่องออกไปไม่ใหญ่พอ ดนัยกฤตจะหลบไม่ยอมกลับมาเจอเธอไปตลอด

เมื่อตอนนั้นเธอยังไม่รู้จักพสิษฐ์เลย คิดเพียงแค่ว่าถ้าเกิดตัวเองออกไปแล้ว ก็เหมือนกับสาวน้อยเพื่อนเดินทางที่เห็นแก่เงินไม่สนใจศักดิ์ศรีพวกนั้น…

เธอไม่อยากทำตัวเป็นคนอย่างนั้น

ตลอดทั้งชีวิตของณิชานาฎ ในสายตาของเธอ มันก็ทั้งน่าสมเพชและน่าขันแล้ว

ถ้าจะเส้นทางที่ให้เธอเดินยังตกต่ำกว่าณิชานาฎเสียอีก เธอรับไม่ได้หรอกนะ

ความรู้สึกเมื่อตอนนั้นของเธอ ตอนนี้มาคิดดูแล้วก็…ไม่ได้ต่างไปจากปุณิกาที่ไม่ยอมจำนนแล้วเข้ามาหาเรื่องกันถึงที่เลยล่ะมั้ง

ปุณิกาเองก็เป็นคนที่ไม่ยอมจำนนกับอะไรง่าย ๆ ด้วยเหมือนกัน

เธอไม่ยอมให้ถูกผู้ชายถีบหัวส่งไปอย่างนี้

ธิชาเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน ทั้ง ๆ ที่ภายในใจของดนัยกฤตไม่ใช่ว่าจะไม่มีเธออยู่เลย ความรู้สึกรักใคร่โปรดปรานเป็นพิเศษนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่ชายหนุ่มจะแสดงออกมาได้เลย

ตกลงแล้วทำไมถึงได้มอบเธอให้คนอื่นไปอย่างไม่มีเห็นใจและหวงแหนกันเลยสักนิด

เธอเพียงแค่อยากถามไปให้รู้ดำรู้แดงเท่านั้น

ตอนนี้รู้แล้ว

แน่นอนว่าโล่งลงไปบ้างแล้ว

ถึงแม้ว่าการคำนวณและแผนการร้ายลับหลังที่เธอไม่เข้าใจยังคงทำให้แผ่นหลังเธอเย็นเฉียบอยู่

แต่การหลอกใช้ประโยชน์ก็ดี รักใคร่โปรดปรานกันเป็นพิเศษก็ช่าง

นาทีที่ธิชาได้ถูกลักพาตัวไปนั้น กลับรู้ใจตัวเองขึ้นมา

เธอชอบผู้ชายคนนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะมีการหลอกใช้ประโยชน์จากตนอยู่ครึ่งนึง ขอเพียงแค่อีกครั้งนึงเป็นความรู้สึกที่ออกมาจากใจเขาจริง ๆ เธอก็ยินดีที่จะอยู่กับเขา

……

ธิชากัดริมฝีปาก พลางเอ่ยออกมาเสียงอ่อนเสียงหวานออกไป “โอเค พังของโบราณพวกนั้นไป ทำให้ท่านดนัยต้องสูญเสียทรัพย์สินแล้ว ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร เดี๋ยวฉันชดใช้คืนให้คุณก็จบแล้ว…”

ดนัยกฤตไม่ได้คิดลึกไปตรงจุดอื่นเลย เพียงแค่ยิ้มออกมาเล็กน้อย นวดเคล้นเอวเธอไปเบา ๆ “เธอเอาเงินมาจากไหนมาชดใช้ให้ฉัน?”

เธอแลบลิ้นออกไป ในทันใดนั้นเองก็ได้แนบเข้าไปข้าง ๆ ใบหูของเขา เอ่ยออกไปอย่างนุ่มนวล “ชดใช้ด้วยร่างกายสิ”