รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่256 ทายผิด มีบทลงโทษ

ผู้ชายที่ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนเลย เปิดปากออกมาคำแรกนึกไม่ถึงว่าหมายจะทำเรื่องผิดจริยธรรมกับเธอเลย

ไม่ว่าใครได้ยินแล้วก็พากันหวาดกลัวกันไปหมด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเด็กสาวที่อายุยังไม่ครบยี่สิบเต็มอย่างธิชาเลย

ธิชากัดริมฝีปากแน่น พยายามที่จะไม่ให้เสียงฟันสั่นกระทบกันของตัวเองส่งเสียงออกมาอย่างสุดความสามารถ

เธอค่อย ๆ ถอยออกไปข้างหลังสองก้าว เอ่ยออกไปอย่างเด็ดขาด “เป็นไปไม่ได้ นายลักพาตัวผู้หญิงคนหนึ่งมา เพื่อ…ไม่เห็นจะต้องถึงกับต้องยุ่งยากขนาดนี้ นายจะต้องมีจุดประสงค์อื่นแน่ ๆ ทำไมไม่พูด?”

ชายคนตรงหน้าคนนี้ได้สวมหน้ากากอยู่ ตัวเขาได้สร้างบรรยากาศที่ชวนให้น่าตื่นตกใจมากอย่างหนึ่งออกมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

บวกกับการสำรวจบรรยากาศโดยรอบไปของธิชาด้วยแล้ว

ลงมือไปอย่างมีประสิทธิภาพ ยาสลบที่ใช้ในการลักพาตัวโดยเฉพาะ แล้วก็บ้านมองไปแล้วดูเป็นบ้านที่มีมูลค่าสูงมาก…ผู้ชายคนนี้จับเธอมาจะต้องมีแรงจูงใจในการทำเรื่องนี้อย่างแน่นอน

ในเมื่อไม่ใช่การเกิดเจตนาร้ายขึ้นมาแบบชั่ววูบ

งั้นจากประสบการณ์ที่ได้พบเจอมาของเธอนั้น ก็คิดคำนวณถึงความเป็นไปได้มาได้แค่สองอย่าง…

ไม่เพื่อเรียกเงิน ก็เพื่อแก้แค้น

ความเป็นไปได้ที่จะเพื่อเรียกเงินเยอะมาก ในช่วงหลายวันมานี้ ข่าวที่เกี่ยวกับว่าเธอเป็นคู่นอนคนล่าสุดของดนัยกฤตสามารถพูดได้ว่ามันได้เผยแพร่ออกไปจนทั่วแล้ว ปุณิกาที่ได้ปรากฏตัวออกมาครั้งหนึ่งมันก็ยังไม่อาจให้เธอเป็นที่สนใจน้อยลงได้เลย

ถ้าโจรลักพาตัวเพื่อรีดเอาค่าไถ่จำนวนมหาศาล อย่างนั้นแล้วมันก็คุ้มแล้วที่จะทำเรื่องยุ่งยากนี้ขึ้นมา

ความเป็นไปได้อย่างที่สองคือการแก้แค้น

ความเป็นไปได้จำพวกนี้ความถี่ที่ผุดขึ้นมาในหัวเธอสูงมากขึ้นกว่าเดิม

คนที่เธอเคยผิดใจด้วยถึงแม้ว่าจะไม่ได้เยอะเลย แต่ดูจากกระดานข่าวที่โรงเรียนเรื่องนั้นแล้ว ก็ได้มีคนเริ่มทำการลงมือจัดการกับเธออยู่

ถ้าโจรลักพาตัวกับกระดานข่าวเรื่องนั้นมันเกี่ยวข้องกัน อย่างนั้นมันก็ไม่นับว่าแปลกนัก

ธิชาพอคิดได้ว่าถูกแก้แค้นความเป็นไปได้จำพวกนี้ขึ้นมา ก็ยิ่งขาอ่อนแรงขึ้นมามากขึ้นทันที

เธอไม่กล้าคิดว่าคนที่อยากแก้แค้นเธอจะทำอะไรกับเธอเลย

ชายคนนั้นที่สวมหน้ากากอยู่ได้หัวเราะออกมาอย่างไม่แยแสอะไรเลย ก็เหมือนกับได้ยินเรื่องตลกที่น่าขันเรื่องหนึ่งเท่านั้น

“คำพูดนี้ของเธอ ตรรกะดูเหมือนว่าจะใช้ไม่ได้เลย ฉันเสียแรงจับผู้หญิงที่สวยมีเสน่ห์มากคนหนึ่งมา ไม่มีจุดประสงค์อื่น เพียงแค่เพื่อได้เธอแล้ว นี่มันแปลกมากเลย?”

ทั้ง ๆ ที่ธิชารู้อยู่แล้วว่าคนคนนี้กำลังพูดโกหกอยู่ แต่น้ำเสียงที่น่าขนหัวลุกของเขาก็ยังทำให้เธอหวาดกลัวจนตัวสั่นอยู่ดี

เธอถอยไปข้างหลัง ชายคนนั้นก้าวขายาว ๆ เดินตามเข้ามา แทบจะบล็อกเขาไปชิดริมกำแพงไปเลย

ธิชาบิดตัวเผ่นหนีออกไปอย่างรวดเร็ว วิ่งหลบออกไปจากทางด้านข้างของเขาไป วิ่งไปพลางพูดไปพลาง “นายต้องการเงินงั้นเหรอ? ต้องการค่าไถ่เท่าไหร่?”

ผู้ชายคนนั้นส่งเสียงหัวเราะดังเฮอะออกมาจากในจมูก และก็ไม่ได้เข้าไปตามเธอไป แต่ได้เดินไปที่ข้างประตูต่อสายภายในออกไปแทน บอกให้ลูกน้องเข้ามา

ธิชาเห็นท่าไม่ดีขึ้นมา หวาดกลัวมากอย่างไม่เคยพบเจอมาก่อนจนแทบจะทำเอาเธอเป็นบ้าขึ้นมา

ชายคนนั้นมองลูกน้องของตัวเองกดธิชาไปบนเก้าอี้หนังไปด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

ภายใต้การขัดขืนอย่างหมดหนทางของธิชา เธอมองแขนขาตัวเองถูกแยกมัดเอาไว้ไปทำอะไรไม่ได้เลย ถูกเชือกที่ทำมาจากวัสดุที่เธอไม่รู้จักชื่อมันเลยอย่างหนึ่งมาแบ่งมัดกันเอาไว้ทั้งสี่มุม

เชือกนี้รัดมาก เธอดิ้นไปเบา ๆ ก็รู้สึกเจ็บมากขึ้นมา ถึงขนาดที่ไม่กล้าใช้แรงสลัดให้หลุดไปเลย

ลูกน้องของชายคนนั้นหลังจากที่ทำงานเสร็จแล้วก็ได้ออกไปอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องที่โล่งแต่ก็ยังสวยหรูอยู่นั้นก็ได้เหลือเพียงแค่ธิชากับเขาอยู่แค่สองคนอีกครั้ง

ธิชากลัวจนหวาดหวั่นไปหมด อดไม่ได้ที่จะถึงขนาดที่ว่าปรารถนาให้ลูกน้องที่จับเธอมัดเอาไว้พวกนั้นกลับมาเลยทีเดียว

เธออยู่กับผู้ชายที่สวมหน้ากากคนนี้เพียงตัวคนเดียว…บนหลังมันก็มีเหงื่อเย็นไหลอาบออกมาไม่หยุด มักจะรู้สึกว่าเรื่องที่น่ากลัวมากมันจะเกิดขึ้น

ในที่สุดชายคนนั้นก็ได้เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน นิ้วมือเรียวยาวบีบกรามล่างของเธอขึ้นมา ในแรงนั้นได้แสดงความยียวนออกมา

“คนสวย ทำไมเธอถึงได้ดื้อขนาดนี้ พูดคุยกันดี ๆ ไม่ได้หรือไง? จะต้องให้ฉันจับเธอเอาไว้แบบนี้ จิ๊ ๆ ให้ฉันพูดอะไรดี”

คิ้วของธิชาขมวดเข้าหากันแน่น ทั้งโกรธทั้งโมโหและทั้งกลัว

น้ำเสียงของผู้ชายคนนี้ยียวนมากเลย รอบตัวล้วนแสดงท่าทีที่ต่ำช้าออกมา

เพียงแค่ฟังเขาก็แทบจะโจมตีซ้ำไปอีกครั้งทันที “ท่าทางที่เธอขมวดคิ้วออกมาไม่สวยเลยจริง ๆ นี่มันทำไมกันนะ ใบหน้าที่ดูไม่เป็นมิตร หนึ่งฉันไม่ได้ตบตีเธอสองไม่ได้ฆ่าเธอ ตื่นตระหนกขนาดนี้ไปทำไมกัน? มา ผ่อนคลายหน่อย ยิ้มให้ฉันดูหน่อยสิ จะว่ายังไงก็เป็นผู้หญิงที่เคยได้อยู่กับหัวหน้ากลุ่มอิทธิพลมืดไปสองคนติด ๆ กันเลย แม้แต่ยิ้มก็ยิ้มไม่เป็นเลยเหรอ?”

พูดได้เลยว่าคำพูดของชายคนนี้มันไร้สาระสุด ๆ ไปเลย ธิชาก็เป็นคนที่เจ้าอารมณ์อีกด้วย สีหน้าจึงยิ่งแย่ขึ้นกว่าเดิมออกมาทันที

นิ้วมือเรียวยาวของชายคนนั้นเล่นอยู่ที่กรามล่างของเธอ สายตาของธิชาได้เลื่อนลงไป มองเห็นชั้นผิวที่หนาอย่างเห็นได้ชัดตรงบนง่ามมือของเขา ตรงง่ามมือนั้นคงจะเป็นร่องรอยจากการถือปืนมาเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน

หัวใจของธิชาได้บีบรัดแน่นออกมา ผู้ชายคนนี้ส่วนใหญ่ก็คงจะเป็นคนที่อยู่ในกลุ่มอิทธิพลมืดด้วยล่ะมั้ง ไม่อย่างนั้นแล้วทำไมถึงได้มีผิวด้าน ๆ อยู่บนมือจำพวกนี้อยู่ได้

เสียงของเขาทุ้มต่ำ พยายามทำให้ตัวเองดูเหมือนจะสุขุมหนักแน่นเท่าที่จะเป็นไปได้

“นายไม่ได้ต้องการเงิน งั้นก็ต้องการจะหาทางแก้แค้นกันสินะ ถึงแม้ว่าจะฆ่าฉันไป ระหว่างนั้นก็น่าจะมีเหตุผลที่เข้าใจได้ที่จะทำให้คนตายมาสักอย่างใช่มั้ยล่ะ ร้ายดียังไงนายก็บอกฉันมาเถอะ ศัตรูของนาย เป็นธาวินหรือว่าดนัยกฤต?”

ชายคนนั้นคลายมือไป ในทันใดนั้นเองก็ได้ส่งเสียงเยาะหยันออกมา เขาใช้นิ้วมือสองนิ้วตบไปที่หน้าของเธอ

พูดด้วยวิธีการพูดที่แสดงความเสียใจออกมา “ถือว่าฉลาดมากเลยนะเนี่ย ไม่นับว่าเป็นไอ้โง่ที่ไร้สมอง ในเมื่อคนสวยฉลาดเสียขนาดนี้ ฉันก็จะให้โอกาสเธอสักครั้ง ลองทายดูว่าศัตรูของฉันเป็นใคร ทายถูก มีรางวัลให้”

เธอยิ่งปวดหัวขึ้นมากกว่าเดิม

ผู้ชายคนนี้ใช้เวลาเยอะขนาดนี้เพื่อมาพูดอะไรที่ไม่มีแก่นสารกับเธอ หรือว่าจะเพื่อถ่วงเวลา?

สีหน้าของธิชาได้ขาวซีดออกมา ได้ยินเพียงแค่เขาพูดเสริมออกมาแว่ว ๆ เท่านั้นว่า “ตั้งใจทายสักหน่อยนะ นี่มันไม่ใช่เล่น ๆ ทายผิด มีบทลงโทษ”