รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่253 พอได้มีพ่อก็อวดดีขึ้นมาแล้วงั้นเหรอ?

ความรู้สึกทั้งตกใจและทั้งกลัวของธิชาได้ผสมปนเปกันปหมด ดวงตาได้เบิกกว้างออกมาทันที

ชายหนุ่มฉุดดึงผ้าบาง ๆ ที่ร่างของเธอไปอย่างแรง ทำให้เธอรู้สึกอัปยศอดสูขึ้นมา

ธิชากัดริมฝีปากเอาไว้ เธอรู้ดีว่าด้วยการใช้กำลังที่แท้จริงมาสู้รบตบมือกับเขา เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของดนัยกฤตเลยจริง ๆ

เธอทำได้เพียงต้องเปลี่ยนแผนไป ใช้คำพูดมาป้องกันการโจมตีจากเขา

ใบหน้าของเธอเยือกเย็นออกมา ในดวงตาได้เผยความไม่ได้รับความเป็นธรรมออกมา

“ดนัยกฤต คุณเผชิญหน้ากับฉัน ในหัวก็ทำได้แค่เพียงบรรจุเรื่องพรรค์นี้เอาไว้งั้นเหรอ?”

การกระทำบนมือของชายหนุ่มได้หยุดชะงักไป และได้บีบคางเธอเอาไว้ต่อ

เสียงที่ได้พูดออกมามันจริงจังและเยือกเย็น “ฉันตั้งใจรอเธอกลับมาอยู่ที่บ้าน เพราะอยากจะคุยกับเธอให้มันดี ๆ สักหน่อย แต่ว่าเธอน่ะ ธิชาเธอมาแสดงท่าทีอะไรกับฉัน ผู้หญิงที่ไม่เชื่อฟังก็เหมาะเพียงแค่อ้าขาให้จัดการไป เหตุง่าย ๆ อย่างนี้เธอไม่เข้าใจเลย?!”

ธิชาหลบสายตาไปด้วยความรู้สึกที่ทั้งอับอายและทั้งโกรธ มือทั้งสองข้างของเธอได้ถูกมัดเอาไว้ แต่ก็ไม่ได้มัดแน่น ยังคงสามารถขยับได้อยู่

ดนัยกฤตแยกขาของเธอไปอย่างแรง มือและเท้าของเธอได้ขัดขืนขึ้นมา

ผู้ชายคนนี้ตอนที่มีอารมณ์กระตุ้นทางเพศที่รุนแรงแล้วจะไม่ยอมฟังที่เธอพูดเลย

ธิชาคิดว่าตัวเองไม่อาจโต้เถียงกับเขาไปด้วยเหตุผลได้แล้ว ก็ยิ่งไม่พอใจมากกว่าเดิม

เธอขัดขืนขึ้นมาอย่างรุนแรงอย่างมาก ไม่ได้ดูเป็นการแสดงออกเชิงขัดขืนไปเป็นพิธีเลย

ดนัยกฤตเองก็เต็มไปด้วยความโกรธ คุกเข่าลงใช้กำลังบังคับบดขยี้ไปตรงจุดอ่อนของเธอ——

การกระตุ้นที่ทั้งคุ้นเคยและทั้งไม่คุ้นเคยได้ทำให้ธิชาแทบจะกรีดร้องออกมาเลยทีเดียว

“เจ็บ!”

……

ความรู้สึกต่อการพิชิตเอาชนะเธอไปนั้นเป็นความเฉื่อยชาที่เกิดออกมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้หญิงที่ตัวเองชอบด้วยแล้ว

ตอนที่อารมณ์ดีแน่นอนว่าต้องปล่อยให้เธอโวยวายออกไปอยู่แล้ว

แต่ว่าถ้าเป็นตอนที่อารมณ์เลวร้ายก็หมดความอดทนไป ชายหนุ่มมักจะชอบใช้วิธีที่โหดเหี้ยมอย่างมากมาพิชิตบนเตียง

ธิชายิ่งดูเหมือนว่าเปราะบางหมดหนทางไปหมด เขาก็ยิ่งมีความสุขที่มันบรรลุเป้าหมาย

แรงที่อยู่บนเข่าของเขาได้คลายลงไปเล็กน้อย แต่ธิชากลับยังมีเบ้าตาแดงก่ำออกมาอยู่ดี

ปากเล็กของเธอก็ได้เม้มเข้าหากันแน่น กู่ร้องออกมาด้วยท่าทางที่โกรธเป็นอย่างมาก “ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉัน ฉันรังเกียจ! ดนัยกฤตฉันรังเกียจคุณมากเลย นอกจากจะหลอกใช้ประโยชน์จากผู้หญิงแล้ว คุณก็ไม่มีความสามารถอื่นอีกแล้วเหรอ?”

ดนัยกฤตพันธนาการแขนขาของเธอเอาไว้ โน้มตัวเข้าไปกัดปากเล็กที่พูดฉอด ๆ ออกมาไม่หยุดของเธอเอาไว้

หลังจากที่จูบไปอยู่สักพักนึงแล้วก็ได้ผละออกไป ยิ้มออกมาเสียจนมืดครึ้มเป็นอย่างมาก “ไปดูไบมาเที่ยวนึงมีคนรับเป็นพ่อกลับมา ก็อวดดีขึ้นมาเสียแล้วเหรอ? ฉันแตะต้องเธอไม่ได้เสียแล้ว หืม?!”

เบ้าตาของธิชาได้แดงขึ้นมาเรื่อย ๆ ความรู้สึกโกรธแค้นชิงชังมีมากขึ้นเรื่อย ๆ “สรุปแล้วฉันไม่อยากจะติดตามคุณอีกแล้ว คุณปล่อยฉันไป ดนัยกฤตถ้าคุณเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่งก็ปล่อยฉันไป!”

ที่ปากของดนัยกฤตก็ได้พูดจาหยาบคายออกมา อันที่จริงแล้วช่วงสี่วันเต็ม ๆ ที่ไม่ได้เจอกันนี้ ภายในใจเองก็กำลังคิดถึงเธอมากเลยเช่นกัน

ถึงแม้ว่าเธอจะเจ้าอารมณ์ไปหน่อย แต่สภาพในตอนนี้มือได้ถูกมัดเอาไว้ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำน้ำตาเอ่อคลอออกมา ในสายตาเขาก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะใจอ่อนไปอยู่ดี

เขาไม่คิดจะไปจัดการอะไรเธอ ดุไปสองคำเพื่อให้กลัวไปสักหน่อยเท่านั้น

ริมฝีปากของเขาได้แนบไปบนแก้มของธิชา ดูดไปไม่หนักไม่เบา ในขณะเดียวกันนั้นเองก็ได้เข้าไปเย้าหยอกเธอไปด้วย

“เธอพูดคำพูดนี้ออกมาไม่คิดว่ามันขัดต่อความรู้สึกภายในใจของเธอเหรอ? ธิชา เธอชอบฉันชอบเสียจนจะเป็นจะตาย ยอมจากไปได้ลงจริง ๆ งั้นเหรอ?”

ธิชาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา อุณหภูมิทั่วทั้งร่างได้สูงขึ้นตามขึ้นไป

ร่างของเธอได้คุ้นเคยกับดนัยกฤตไปมากขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งไปกว่านั้นเดิมทีแล้วเขาก็คือผู้ที่มีประสบการณ์โชกโชนเลยทีเดียว เชี่ยวชาญกับการเล่นกับความรู้สึกเธอที่สุด

เธอยังอ่อนด้อยอย่างมาก ไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ เพียงไม่นานทั้งร่างมันก็ได้อ่อนเปลี้ยไป——

ยิ่งเป็นอย่างนี้แล้ว เธอก็ยิ่งเกลียดตัวเองที่ไม่มีหวังที่จะเอาชนะเขาได้เลย

ขาทั้งสองข้างของธิชาทับซ้อนเสียดสีกัน พยายามจะบีบเขาออกไป

“ดนัยกฤต…คุณอย่ามาแตะต้องฉัน! ฉันก็บอกแล้วว่าคุณอย่ามาแตะต้องฉัน! สุภาพบุรุษเขาไม่เคยบังคับผู้หญิงกันหรอก คุณช่วยมีขีดจำกัดสักหน่อยได้หรือเปล่า”

ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ใบหน้าได้มืดครึ้มไปโดยสมบูรณ์

เขายื่นมือออกไป เสียงที่หัวเราะออกมาได้ชั่วร้ายขึ้นมาเล็กน้อย “สุภาพบุรุษ? ฉันทำอะไรเธอไม่เข้าใจเลยเหรอ? โจรที่อยู่ในคราบสุภาพบุรุษคนหนึ่ง เธอมาพูดเรื่องขีดจำกัดของสุภาพบุรุษกับฉัน? ธิชา เธอนับวันจะน่าสนใจมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”

ธิชาฟังออกได้ถึงความเยือกเย็นเล็กน้อยที่ออกมาจากในน้ำเสียงของเขาอย่างอธิบายออกมาไม่ได้

ความเยือกเย็นนี้มันทำให้เธอหวาดกลัวขึ้นมา

ดนัยกฤตใช้มือเข้าไปหยิบปากกาด้ามหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อข้างหน้า นิ้วมือเรียวยาวได้หมุนเล่นไปหลายรอบ

เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองความสงสัยมากหรือว่ายังไง เพียงแต่ว่าก็ได้หดไหล่ลงไปโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับเอ่ยออกมาเสียงสั่นว่า “คุณ คุณจะทำอะไร…”

ธิชามองจ้องปากกาที่เขากำลังควงเล่นอยู่ระหว่างนิ้วมือ สีหน้าได้เปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดออกมาทีละนิด ๆ

ดนัยกฤตเหลือบมองเธอไปแวบนึงอย่างเหมือนกับยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้มออกมา ต่อมาก็ได้หยิบของชิ้นเล็ก ๆ ออกมาจากในตู้หัวเตียงออกมา

กระดาษอลูมีเนียมที่คุ้นเคยห่อหุ้มอยู่…แน่นอนว่าธิชารู้ว่านั่นมันเป็นอะไร

แต่ว่าดนัยกฤตแทบจะไม่เคยจะใช้มาก่อนเลย แม้ว่าเธอจะเคยบ่นว่าไม่สบาย เขาก็ไม่ยอมใช้ไป

ถึงขนาดที่ธิชาใม่เคยจะค้นพบเลยว่าในตู้หัวเตียงของตัวเองมีสิ่งนี้วางอยู่

เธอเบิกตาจ้องมองดนัยกฤตเอาของสิ่งนั้น…ที่บนปากกา ก็ได้ตกตะลึงดวงตาเบิกกว้างออกมาทันที แผ่นหลังเย็นเฉียบออกมา…

“คุณ!” ธิชาได้หดตัวเข้าไปหลบที่หัวเตียงด้วยความรวดเร็ว หนีจากปลายเตียงไปอยู่ที่หัวเตียง เพราะว่ามือทั้งสองข้างได้ถูกมัดเคลื่อนไหวไม่สะดวก พิงเข้ากับหัวเตียงเหนื่อยเสียจนหายใจกระหืดกระหอบออกมาอย่างหนัก

แต่ดนัยกฤตกลับเดินเข้าไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน ปิดล้อมเธอเอาไว้ในพื้นที่แคบ

เขาแยกหัวเข่าที่แนบชิดเข้าด้วยกันของเธอ ใบหน้ามืดครึ้ม เอาของสิ่งนั้นเอาเข้าไปด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

ธิชาส่งเสียงร้องออกมา แทบจะน้ำตาไหลออกมาทันที

“ดนัยกฤต…คุณมันไอ้เวรระยำ! คุณมันหน้าไม่อาย! ไอ้เวรระยำ!”

เขาได้บีบต้นขาข้างหนึ่งของเธอเอาไว้พร้อมกับยิ้มเย็นออกมา “ผมกลายเป็นไอ้เวรระยำไปอีกได้ยังไง คุณธิชาบอกว่าอย่ามาแตะต้องฉัน ฉันไม่ใช่ว่ายังไม่ได้แตะต้องเธออยู่หรือไง? เธอจะเอ่ยขอออกมายังไง ฉันก็ทำให้เธอได้สมใจอยากทั้งนั้น มันยังไม่พอให้สมใจอยากอีกเหรอ? หืม?”

ในน้ำเสียงของเขาได้เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและท้าทาย หลังจากที่เสียงพูดออกมาท้ายประโยคได้แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง แล้วได้เพิ่มแรงที่มือขึ้นไปทันที

ธิชากึ่งรู้สึกอัปยศกึ่งตื่นตระหนก ขาแข้งก็เหมือนกับเป็นตะคริวขยับไปไหนไม่ได้เลย

เธอปล่อยให้ชายหนุ่มทำเรื่องหยาบโลนไปอย่างหมดหนทาง ใบหน้าเล็กได้หม่นสีลงไปมากขึ้น…

เธอกัดริมฝีปาก พยายามฝืนทนไปสุดความสามารถ ผ่านไปนานมากก็ไม่ยอมส่งเสียงไปเลยสักนิดเดียว

ชายหนุ่มได้พกพาความคิดชั่วร้ายที่สุมอยู่เต็มไปหมดพยายามที่จะทำลายความตั้งใจของเธอ ใช้ทุกกลเม็ดมาค่อย ๆ ทำให้ธิชาพ่ายแพ้ไปอย่างยับเยิน