รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 252 ดนัยกฤต พวกเราจบกันแล้ว

นอกเสียจากว่า…เธอเป็นเด็กไม่มีพ่อที่เกิดมาจากณิชานาฎกับนักเลงมั่วกันแล้ว เธอถึงขนาดที่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองเป็นผลผลิตที่ณิชานาฎถูกข่มขืนมาเลยด้วยซ้ำ

ไม่อย่างนั้นแล้วหลายปีขนาดนี้…สิบเก้าปีแล้ว

ทำไมณิชานาฎถึงได้ไม่ยอมพูดถึงเลยสักคำเดียว

หนังสือการรับรองทางสายเลือดชุดนี้บอกเธอว่าเธอเป็นลูกสาวของพสิษฐ์

มันทำให้เธอตกตะลึงแล้ว

แต่ว่าสิ่งที่ยิ่งทำให้เธอตกตะลึงยิ่งกว่าก็คือดนัยกฤตเป็นตัวละครที่เล่นอยู่หนึ่งในนั้นด้วย

เขาจัดเตรียมให้เธอเจอกับพสิษฐ์ได้มีการติดต่อกัน พักอยู่ที่โรงแรมเดียวกัน ทั้งยังจัดเวลาเป็นการเฉพาะมาตรวจสอบหาข้อเท็จจริงและยืนยันความสัมพันธ์ไปได้

วางแผนเรื่องทั้งหมดอยู่ที่ต่างประเทศไปอย่างเกินอำนาจของตัวเองไปมาก

ธิชาต้องยอมรับว่ามันเลิศล้ำมาก

ด้วยสถานะของพสิษฐ์แล้ว จู่ ๆ ก็มีลูกสาวนอกสมรสเพิ่มมาคนนึง

การเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยจะส่งผลให้กับทุกเรื่อง แน่นอนว่าจัดการเรื่องทั้งหมดที่ต่างประเทศมันน่าเชื่อถือได้มากที่สุดแล้ว

แต่ว่าดนัยกฤตที่อยู่หนึ่งในนั้นเล่นบทแบบไหนกันล่ะ

สิ่งที่ยิ่งทำให้เธอกลัวมากกว่าเลยก็คือ

ถ้านี่เป็นสถานการณ์หนึ่งที่ดนัยกฤตได้วางแผนเอาไว้นานแล้ว

ไม่ใช่ว่าบางทีเขาอาจจะรอจังหวะเข้าหาเธอมาตั้งแต่ต้น จนมาในตอนหลังได้ใช้หุ้นยี่สิบกว่าหุ้นแย่งเธอจากในมือของธาวินมา

ทั้งหมดมันก็เพื่อทุกอย่างในวันนี้

ความเชื่อมั่นบางอย่างภายในใจของธิชามันได้พังทลายไปทันที

เธอส่ายหน้าไปด้วยความหวาดหวั่นใจเล็กน้อย

สีหน้าของพสิษฐ์จริงจังออกมา “ธิชา ฉันรู้ว่าเรื่องนี้สำหรับเธอแล้วมันกะทันหันเกินไป เธอต้องการเวลาค่อย ๆ ทำความเข้าใจกับมันไป ค่อย ๆ ยอมรับไป”

ธิชาเสียงแหบแห้งออกมา ซักถามออกไปด้วยเสียงพึมพำ “คุณพสิษฐ์ ฉันอยากรู้ว่าดนัยกฤตเขาข้องใจในชาติกำเนิดของฉันมาก่อนแล้วใช่มั้ย จึงได้รอจังหวะส่งฉันมาข้างตัวคุณ…”

พสิษฐ์ลังเลขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ได้พยักหน้าออกมาเล็กน้อย

…………

กลับมาถึงเมืองJ ธิชาไม่ทันได้คิดเรื่องความสัมพันธ์ของตัวเองกับพ่อผู้ให้กำเนิด เพียงแค่ทำหน้าเย็นชาเก็บรวบรวมความสงสัยที่มีอยู่เต็มไปหมดเพื่อที่จะไปถามหัวโจกคนนั้น

ตอนนี้ฟ้ายังสว่างอยู่ ธิชาเดิมทีนึกว่ายังต้องรออีกหลายชั่วโมงกว่าดนัยกฤตจะกลับมา

แต่อย่างไรก็ตามพอเธอเข้าประตูไป ก็เห็นชายหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงใหญ่ ขาทั้งสองข้างได้ไขว้กันอย่างสง่างาม

ธิชาทิ้งกระเป๋าลงไปข้าง ๆ พุ่งตัวเข้าไปด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ในมือถือหนังสือการรับรองใบนั้น ได้ตกลงไปบนหน้าอกของชายหนุ่มเสียงดัง“ปัง” ออกมา

ดนัยกฤตรับมาดูไปแวบนึง พลางยิ้มออกมาทันที “เรื่องดีนี่ ยินดีกับคุณธิชาด้วย ออกไปเที่ยวไม่กี่วัน ก็ได้มีพ่อกลับมาแล้ว แล้วยังเป็นพ่อแท้ ๆ อีก ไม่เลว ๆ เรื่องมงคลเรื่องใหญ่มากเลย”

มือทั้งสองข้างของธิชากำหมัดแน่น โกรธจนแทบจะกรีดร้องออกมาเลยทีเดียว

ริมฝีปากของเธอสั่นออกมา ถามเสียงเข้มออกไปเป็นคำ ๆ ไป “คุณคาดเดาได้อยู่ก่อนแล้วใช่มั้ย? ดนัยกฤต คุณคาดเดาได้อยู่ก่อนแล้วว่าพสิษฐ์เป็นพ่อผู้ให้กำเนิดของฉัน คุณจงใจ!”

ดนัยกฤตผายมือไปอย่างเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้มออกมา แต่บนใบหน้ากลับไม่มีความโกรธอยู่เลย เหมือนกับไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับเธอเลยก็ไม่ปาน ยิ้มออกมาพลางเอ่ยออกมาว่า “ฉันก็แค่คาดเดาได้80%เท่านั้นเอง ฉันโชคดี พนันชนะแล้ว”

สีหน้าของธิชาเดี๋ยวก็เขียวคล้ำเดี๋ยวก็ขาวซีดออกมา ยืนอยู่กับที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกันอยู่นาน

ริมฝีปากเธอสั่นออกมา “ดังนั้นแล้ว…ตั้งแต่แรก คุณก็ทำไปเพื่อตีสนิทพสิษฐ์ใช่มั้ย? พสิษฐ์ยิ่งใหญ่มากจริง ๆ รากฐานที่คณะรัฐมนตรีของเขามันมั่นคงมาก ถึงขนาดที่มีคนบอกว่าเขามีผู้ใต้บังคับบัญชาอยู่หลายหมื่นคน เหลือเพียงแค่อยู่เหนือกว่าท่านประธานาธิบดีเท่านั้นแล้ว ฉันคาดเดาได้ไม่ผิดเลยใช่มั้ยล่ะ เดิมฉันนึกว่าคุณสนใจฉันเพราะว่าธาวิน จับจ้องผู้หญิงของคู่แข่ง…มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย ที่แท้ฉันก็เข้าใจคุณผิดมาโดยตลอด ท่านดนัยเดิมทีแล้วก็ไม่ได้เล่นสนุกกับผู้หญิงของศัตรูอยู่แล้ว ตั้งแต่เริ่มแรกคุณก็สนใจกับชาติกำเนิดของฉันแล้ว ที่แท้ฉันมีคุณค่าให้ใช้ประโยชน์มากมายขนาดนี้เลย ฉันนึกไม่ถึงว่าจะคาดเดาอะไรไม่ได้เลยนะ ฉันมันโง่มากเลยจริง ๆ”

ดนัยกฤตหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเก็บลงไปเล็กน้อย

เขาเหมือนกับไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องที่เมื่อหลายวันก่อนธิชาได้มาทะเลาะกับเขาอย่างเจ้าอารมณ์ไปยังไงแล้ว

เขาไม่ยอมพูดอธิบายออกมาแต่กลับโอบรัดเอวของธิชาเอาไว้ กดเธอมานั่งอยู่บนต้นขาของตัวเอง

นิ้วมือเรียวยาวยกคางของเธอขึ้นเล็กน้อย “โกรธเรื่องอะไรขึ้นมาอีกล่ะ ทำไมเธอถึงชอบโกรธขนาดนี้ ได้มีพ่อแท้ ๆ มาคนนึงมันก็ไม่ได้มีผลเสียอะไรกับเธอเลย พสิษฐ์ พ่ออย่างนี้ มันช่างเป็นวาสนาที่ได้สั่งสมมาหลายชาติเลยจริง ๆ คนอื่นเขาอยากได้พ่ออย่างนี้กัน ก็ไม่ได้มาทั้งนั้นเลย เธอรู้จักพอสักหน่อยสิ เลิกโวยวายได้แล้ว เป็นเด็กดี”

ภายในใจของธิชามันทั้งเสียใจและทั้งเจ็บปวดขึ้นมา

รสชาติความเสียใจมันไม่ได้น้อยไปกว่าตอนที่ถูกธาวินทอดทิ้งไปเลย

ดนัยกฤตไม่ได้มีความคิดที่จะหักล้างออกไปเลย

จะพูดได้ว่าเขาได้ยอมรับไปโดยปริยาย

แต่เขากลับไม่มีความรู้สึกละอายใจหลังจากที่ได้หลอกใช้ประโยชน์จากเธอเลยสักนิดเดียว

ใบหน้าที่บริสุทธิ์ไร้ความผิดเสียขนาดนี้ของเขา เหมือนกับเรื่องทั้งหมดมันล้วนเป็นเรื่องที่สมควรจะเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว

ธิชาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ดิ้นขัดขืนลุกขึ้นจากบนต้นขาของเขา

เธอกล้ำกลืนน้ำตาลงไป พลางเอ่ยออกไปอย่างเยือกเย็น “ขอโทษนะคะ ดนัยกฤต ฉันไม่ต้องการคุณแล้ว! พวกเราเล่นกันจบแล้ว!”

ธิชาทิ้งคำพูดประโยคนี้เอาไว้ หันหน้าเตรียมจะพุ่งตัวออกไปข้างนอก

ดนัยกฤตเหมือนกับคาดไม่ถึงว่าเธอเพิ่งกลับมาก็จะกลับไปอีกแล้ว เขาตะลึงไปเล็กน้อย แต่ก็ยังไล่ตามไปทันที

ธิชาขัดขืนไปอย่างแรง เขาแบกเธอขึ้นมาทันที กดไว้ที่บนหัวไหล่ ยกมือฟาดไปที่บนก้นของเธอ

“ต้องสั่งสอน! ฉันพบว่าเธอขาดการสั่งสอนจริง ๆ เลย ยอมให้เธอสักหน่อย เธอก็ยิ่งกำเริบเสิบสานมากขึ้นใช่มั้ย! ธิชา ฉันขอบอกเธอเอาไว้เลย ติดตามฉันก็ต้องสงบเสงี่ยมเชื่อฟังกัน โวยวายอีกฉันจะไม่ยอมเธออีก และก็จะให้เธอได้รู้ซึ้งถึงความสุดยอดของฉัน”

ธิชาถูกเขาแบกขึ้นไปชั้นบน ตลอดทางได้พยายามกระหน่ำเหยียบไปที่ขาทั้งสองข้างไปตลอดทาง

ดนัยกฤตขังเธอเอาไว้ในห้อง ใช้มือดึงเนกไทมามัดมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้

ธิชาเบิกตากว้างออกมา ยิ่งไม่พอใจมากขึ้นกว่าเดิม

“คุณหมายความว่าอะไร ดนัยกฤตคุณทำเกินไปหน่อยหรือเปล่า ฉันจะเลิกกับคุณไม่เข้าใจหรือไง? ฉันไม่อยู่กับคุณแล้ว! ผู้ชายที่หลอกใช้ประโยชน์และหลอกลวงฉันมาตั้งแต่แรก ฉันไม่เอาแล้ว!”

ชายหนุ่มหรี่ตาลงไปอย่างอันตราย ผลักไหล่หญิงสาวไปทำให้เธอตกลงไปบนเตียงไปอย่างโงนเงน

เขายื่นมือไปตบหน้าเด็กสาวไปเบา ๆ “ฉันยอมเธอเกินไปแล้ว ทำให้เธอลืมไปแม้แต่แซ่ของตัวของไปหมดแล้ว ไม่ต้องการฉัน? ธิชา เธอเห็นฉันเป็นคนยั่วโมโหได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ?”

เขาคุกเข่าแยกขาทั้งสองข้างของธิชาไปอย่างแรง

ร่างเธอก็ตื่นตระหนกขึ้นมา แล้วตระหนักได้ว่าเขาคิดจะทำอะไรขึ้นมาทันที

“ดนัยกฤต คุณอย่ามาทำอะไรบ้า ๆ !”