รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่230 เธอมีค่าสำหรับดนัยกฤตมาก

ธาวินกำลังโกรธจนควบคุมสติไม่ได้ แถมยังดื่มเหล้าจนเริ่มมึนด้วย เขาอยากบีบคอเธอให้ตายไปเสียเดี๋ยวนี้เลยจริงๆ

แต่ธิชาทะเลาะกับเขาไม่หยุด สักพักเขาก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ

ข้อมูลเท็จงั้นเหรอ?

ออกจากมหาลัย J?

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่

มือที่บีบของของเธอไว้ก็หลวมลงมาเล็กน้อย “เธอแม่งพูดอะไรอยู่กันแน่?”

ธิชาโกรธจนเสียงสั่นเทา เธอกัดฟันกรอดพูดว่า: “คุณอย่าเสแสร้งไปหน่อยเลย นอกจากคุณแล้ว ฉันก็คิดไม่ออกแล้วว่ายังมีใครที่คิดจะทำลายฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย……คุณตั้งใจทำแบบนี้ ทั้งที่คุณก็รู้ว่าฉันอยากตั้งใจเรียนจนจบ คุณก็รู้ว่าฉันอยากเป็นทนายความ……คุณกลัวว่าในอนาคตถ้าฉันสอบได้และมีชื่อเสียงก็จะฟ้องคุณด้วยข้อหาข่มขืนหรือไง? คุณนี่มันยิ่งกว่าสัตว์เดียรัจฉานอีกนะ!”

ธาวินถูกเธอด่าจนเริ่มสร่างเมา

สีหน้าเขาดำเขียวแล้วบีบไหล่ของธิชาไว้แน่น จากนั้นก็ลากเธอออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไร แล้วลากเธอเข้ามาอีกห้องนึง

พอปิดประตูแล้ว ในห้องก็เหลือเพียงพวกเขาสองคน

หลายวันมานี้ธิชาถูกกระตุ้นมาตลอด ไม่เพียงแค่ข่าวเท็จที่ใส่ร้ายเธอจนกระทบถึงการเรียนของเธอ และยังมีข้อความข่มขู่มากมายส่งมาอีก……

ธาวินขัดจังหวะการบ่นของเธอ เขาหรี่ตาลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่า: “เธอ……พูดบ้าอะไรอยู่ เล่ามาให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้เลย เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

แม้ธิชาจะโกรธมาก แต่พอเห็นท่าทีแบบนี้ของธาวิน เธอก็เกิดสงสัยขึ้นมาแทน

ธาวินไม่ใช่คนที่ทำเรื่องไม่ดีแล้วยังจะแสร้งทำเหมือนตัวเองไม่ได้ทำ

เขาเป็นหัวหน้ามาเฟีย และเป็นคนที่อำมหิตโหดเหี้ยมเลือดเย็นคนหนึ่งอยู่แล้ว

ถ้าเรื่องนี้เขาตั้งใจวางแผนและจัดฉากขึ้นจริง ตอนนี้เธอบ้าคลั่งจนเสียสติ เขาก็ต้องชอบใจและสะใจสิ?

ธิชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเอาเนื้อหาในโพสต์ให้เขาดู

ธาวินจ้องหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ สีหน้าก็ดูตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ และขมวดคิ้วเป็นปม

รออ่านจบทั้งหมดแล้ว เขาก็ยัดโทรศัพท์คืนธิชาไป

ยื่นมือไปจิ้มหน้าผากเธอแรงๆ “เธอบ้าไปแล้วหรือไงธิชา ถ้าเธอป่วยจริงก็ไปหาหมอแล้วเอายามากินนะ ฉันเป็นคนที่จะทำอะไรแบบนี้ลับหลังงั้นเหรอ? เธอคิดว่าฉันว่างขนาดนั้นเลยหรือไง?!”

สีหน้าของธิชาสับสน เธอมองดูแววตาที่โมโหของธาวินนานมาก

สุดท้ายก็ไม่เจออะไรที่น่าสงสัยเลย

สีหน้าของธาวินมีแต่ความโกรธและไม่พอใจ ไม่มีการปกปิดหรือน่าสงสัยใดๆเลย

เขาไม่ได้ทำเรื่องนี้

เพราะยังไงก็เป็นพี่น้องที่อยู่อาศัยด้วยกันมาสิบเอ็ดปี

ธิชาแค่มองดูสีหน้ากับแววตาของเขา ก็รู้แล้วว่าธาวินไม่รู้เรื่องนี้เลย

ทันใดนั้นเธอก็ปวดหัวมาก

เธอคิดผิดงั้นเหรอ

ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไร พอตัดสินใจเรื่องหนึ่งแล้วก็จะจริงจังจนเกินเหตุ

ถ้าธาวินเกลียดเธอ ไม่อยากเห็นเธอมีชีวิตที่ดีกับดนัยกฤต ก็ทำเหมือนกับที่เขาพูดก็ได้

หาคนกลุ่มหนึ่งมาข่มขืนเธอ ทำลายเธอให้สิ้นซาก ทำให้ดนัยกฤตที่ถึงแม้จะชอบเธอแค่ไหน ก็ไม่อาจเก็บเธอไว้ได้อีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น เขาฆ่าเธอจากนั้นก็ทำลายหลักฐานไปไม่ดีกว่าเหรอ

ธาวินมีวิธีการทรมานคนและโหดเหี้ยมอีกเยอะ

เขาไม่จำเป็นต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้จริง

ธิชาอึ้งอยู่นานมาก เธอหัวเราะออกมาแล้วส่ายหัว “ฉันผิดเอง……นี่……ไม่เหมือนฝีมือคุณจริงๆ ในมือคุณมีวิดีโอจริงมากมายขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องตัดต่อก็ได้……ไม่จำเป็นต้องเสียเวลา ครั้งนี้ฉันผิดเอง……”

ธิชาเอามือถือใส่กระเป๋า แล้วหันหลังอยากจะออกไป

ชายหนุ่มด้านหลังก็บีบไหล่เธอไว้แล้วลากเธอกลับมาอย่างแรง จากนั้นก็เหวี่ยงตัวเธอไปบนโซฟาโดยไม่พูดอะไร

ธิชาอยากจะลุกขึ้นมา

แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นมาก็ถูกชายหนุ่มคร่อมตัวเอาไว้แล้ว

ธาวินกัดริมฝีปากของเธอ ทั้งดูดทั้งกัดอย่างหนักหน่วง

เหมือนกำลังระบายความแค้นไปยังริมฝีปากของเธอ

ธิชาถูกเขาจูบจนไม่มีแรงขัดขืน สายตาของเธอเหลือแต่ความว่างเปล่าและสิ้นหวัง

จนกระทั่งชายหนุ่มที่คร่อมตัวเธอไว้หยุดเอง สีหน้าของเธอก็ยังเฉยเมยเหมือนเดิม

ธาวินลุกขึ้นจากตัวเธอ สีหน้ากลับมาเย็นชาเหมือนเดิม

น้ำเสียงเย็นชาของเขาแฝงไปด้วยความเหยียดหยาม “เธอโง่อยู่แล้ว อยู่กับฉันยังเติมไอคิวที่ขาดไปของเธอได้นิดหน่อย ตอนนี้พูดได้เลยว่าความโง่ออกมาเต็มร้อยแล้ว เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอก็สงสัยฉันเป็นคนแรก ไม่รู้ว่า……จะพูดยังไงดี ฉันก็ขี้เกียจด่าเธอแล้วล่ะ ธิชา ต่อไปถ้ามีเรื่องโง่ๆแบบนี้เกิดขึ้นอีก แทนที่จะสงสัยฉัน ไปสงสัยดนัยกฤตนั่นจะดีกว่านะ ฉันส่งเธอให้เขาแล้ว เธอต้องรู้ให้ดีว่า เธอไม่มีประโยชน์สำหรับฉันแล้ว ฉันไม่เสียเวลากับคนที่ไม่มีค่าหรอกนะ ทำลายเธอหรือไม่ทำลายเธอ มันก็ไม่มีประโยชน์สำหรับฉันอยู่แล้ว”

“ดนัยกฤตไม่เหมือนกับฉัน สำหรับเขาแล้ว……เธอยังมีประโยชน์และมีค่าอยู่”

สีหน้าของธิชาซีดเซียว พูดอย่างตะลึงว่า: “คุณอยากจะพูดอะไรกันแน่?”

ธาวินแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “เธอเป็นใครกัน เธอโง่นั่นเป็นเรื่องของเธอ ทำไมฉันต้องเสียเวลาอธิบายให้เธอด้วย”

ธิชาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด “คุณจะพูดก็พูดให้ชัดเจน พูดตัดจบแบบนี้หมายความว่าไง?”

เขาเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า: “ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีมาก กำลังสนุกอยู่แต่ถูกเธอทำลายจนสิ้นซาก อารมณ์ทางเพศก็ยังไม่ได้ปลดปล่อยเลย คำว่าเข้าใจผิดของเธอคำเดียวก็คิดจะกลบเกลื่อนไปงั้นเหรอ? คำว่าเข้าใจผิดแล้วของเธอมันสามารถชดเชยความเสียหายของฉันได้งั้นเหรอ?”

ธิชาสูดหายใจเข้าลึกๆ “งั้นคุณอยากทำอะไร?”

ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า: “เลือกมาหนึ่งอย่าง ยกก้นขึ้นมาให้ฉันทำ หรือคุกเข่าลงอมให้ฉัน”

“……” ธิชายังคงสงสัยกับเรื่องที่เขาพูดเมื่อกี้ ยังอยากจะถามต่อ

ตอนนี้สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที ไม่มีอารมณ์จะคุยต่อไปแล้ว

เธอโกรธจนริมฝีปากสั่นเทา “ฝันไปเถอะนะ ไสหัวกลับไปเล่นเกมรัสเซียนรูเล็ตของคุณเถอะนะ”

…………

ครั้งนี้ไม่รู้ว่าธิชาหนีเร็ว หรือธาวินไม่คิดเข้าไปขวางเธอ

ธิชาเปิดประตูห้องออกไป แล้วหนีไปได้อย่างราบรื่น

แต่ทว่าพอขึ้นรถแท็กซี่แล้ว เธอก็รู้สึกเหมือนตกลงสู่ถ้ำน้ำแข็งเลย

ธาวินตั้งใจบอกเป็นนัยกับเธอ

ดนัยกฤตสนใจเธอ ไม่ใช่แค่เพียงเรื่องผิวเผินเท่านั้น และไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ทางกายของชายหญิงแน่นอน

ตอนนี้ที่ดนัยกฤตรักและเอ็นดูเธอ ยอมเสียเวลาให้และใส่ใจเธอ

นั่นเป็นเพราะ……เธอยังมีประโยชน์ให้เขาอยู่

แต่นานขนาดนี้แล้ว ธิชากลับไม่รู้คุณค่าของตัวเองเลย