รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 231 ตัวคุณมีกลิ่นที่ผมไม่ชอบ

เมื่อธิชากลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธี ยากนักที่จะเห็นดนัยกฤตรอเธออยู่ในห้อง

ตลอดมา……เธอเป็นฝ่ายรอเขาทั้งนั้น

ธิชาบุกเดี่ยวไปหาธาวินที่คลับเพียงลำพัง แม้จะก่อเรื่องเลวร้ายแย่ๆ มากมาย แต่เธอก็ยังได้เห็นภาพที่ทำให้เธอเกิดเงามืดในใจไปอีกนานแสนนาน……

แต่ไม่แน่ใจว่าเพราะสาเหตุอะไร อารมณ์ของธาวินเหมือนจะค่อนข้างสงบกว่าเดิมก่อนที่จะจากไป

อย่างน้อยเธอก็ได้ผลลัพธ์หนึ่ง

เรื่องทั้งหมดที่เธอถูกให้ร้าย……ไม่ได้เกี่ยวกับธาวิน

บางทีเธออาจระแวงธาวินมากเกินไป ดังนั้นจึงส่งผลให้โฟกัสไปผิดทาง

เธอรู้สึกโล่งใจ ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

แต่ธิชาพยายามคิดให้ง่ายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ถ้าคนที่ทำร้ายเธอไม่ใช่ธาวิน จิตใจอันหนักอึ้งของเธอจึงเบาบางลงมาบ้าง

ศัตรูไม่ใช่ธาวิน การโจมตีก็จะไม่รุนแรงอย่างธาวิน

ความกลัวของธิชาไม่ได้ลึกล้ำอีกแล้ว รู้สึกโล่งใจก็ไม่แปลก

……

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาสีหน้าดูสงบเช่นปกติ ท่ามกลางแสงสลัวมองไม่ออกว่าโกรธหรือยินดี

ธิชาเข้าไปใกล้ตัวเขา และพูดกระซิบแผ่วเบา “คืนนี้คุณไม่ต้องทำงานเหรอ”

ดนัยกฤตดูเหมือนจะยิ้มครู่หนึ่ง “รอคุณอยู่”

ธิชายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”

ถึงแม้เธอก็ไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่คนเห็นไม่ได้ แต่สรุปแล้วก็เป็นการแอบไปเจอธาวินโดยไม่บอกดนัยกฤต

แม้ไม่ใช่เพื่อจุดประสงค์ที่ไม่เหมาะสม แต่การเผชิญหน้ากับแฟนปัจจุบันด้วยการพูดถึงแฟนในอดีต……ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ต้องห้ามระหว่างชายหญิง

ธิชาไม่อยากยั่วโทษะดนัยกฤต ดังนั้นจึงไม่เคยพูดถึงเลย

ดนัยกฤตคงจะไม่ได้สงสัยอะไรเธอ ธิชาส่งยิ้มให้เขาโดยพลัน และเตรียมไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

ใครจะรู้ว่าเพิ่งเดินไปครึ่งก้าว ชายหนุ่มกลับจับมือเล็กของเธอ แล้วดึงไม่เบาไม่แรง

ธิชาไม่ทันได้ป้องกันใดๆ เท้าก้าวไปตามแรง ทรุดนั่งลงบนตักชายหนุ่มทันที

ช่วงเอวถูกแขนของชายหนุ่มโอบกอดไว้

ดนัยกฤติหรี่ตา ดมสัมผัสกลิ่นบนตัวเธอ

ธิชาอดไม่ได้ที่จะตึงเครียดขึ้นมา พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วว่า “คุณกำลังทำอะไร……”

ชายหนุ่มเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “เป็นเด็กดีมาก บนตัวไม่มีกลิ่นเหล้า”

บนใบหน้าธิชาถูกชดเชยด้วยรอยยิ้ม “คุณไม่ให้ฉันดื่มไม่ใช่เหรอ ฉันเชื่อฟังอย่างดีนะ”

น้ำเสียงของดนัยกฤตเหมือนจะแฝงความหมายบางอย่าง “คุณกับเพื่อนๆ ไม่ได้ดื่มกันเลยเหรอ”

ในใจธิชานิ่งอึ้ง ทำอะไรไม่ถูกไม่ชั่วขณะ

เหมือนน้ำเสียงเขาจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย……

ธิชาอดไม่ได้ที่จะคิดไตร่ตรองว่าตัวเองมีตรงไหนที่ทำให้เขาคลางแคลงใจหรือไม่

แต่ดนัยกฤตกลับยังคงยิ้มบาง “ธิชาที่รัก”

เขาน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นนี้ รู้สึกเหมือนมีความรักเอ็นดูที่ไม่สามารถใช้คำพูดอธิบายได้

แต่ธิชาแอบหวาดหวั่น

ไม่ใช่ว่าเขาเข้าใจอะไรผิดไปหรอกนะ……

“เป็นอะไร” น้ำเสียงของเขาต่ำลงเรื่อยๆ พยายามซ่อนความไม่สบายใจของตัวเอง

เขาพูดไม่เร็วไม่ช้า “ถึงตัวคุณไม่มีกลิ่นเหล้า แต่กลิ่นบุหรี่แรงมาก และ……”

ธิชาสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบเด้งมาจุกที่คอหอย

“และอะไร”

แล้วดนัยกฤตก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ นิ้วยาวบีบและเล่นคางของเธออย่างเพลิดเพลิน

“ตัวคุณมีกลิ่นที่ผมไม่ชอบ”

ธิชากัดริมฝีปากล่างโดยไม่รู้ตัว หัวใจพลันหนักอึ้ง

ความนัยของดนัยกฤตนั้นชัดเจนแล้ว

ถ้าเธอไม่เข้าใจอะไรเลย……เช่นนั้นก็เป็นการแกล้งโง่แล้ว

เธอฟังออกว่าดนัยกฤตมีความคลางแคลงใจ แต่ก็ยากที่จะคาดเดาได้ทันทีว่าเขาค้นพบอะไรกันแน่

เป็นเพราะกลิ่นบนตัวเธอจริงๆหรอ

หรือสัญชาตญาณของเขา

หรือว่าปฏิกิริยาของเธอไม่เป็นธรรมชาติพอ……จนเปิดเผยตัวเอง

ธิชาจิตใจวุ่นวายยุ่งเหยิง ชั่วขณะหนึ่งที่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ยิ่งไม่รู้ว่าดนัยกฤตจะขุดคุ้ยให้ลึกลงไปหรือไม่

ตอนที่เธอรีบไปหาธาวินที่คลับ ไปด้วยความขุ่นเคืองใจอย่างยิ่ง

เป็นเพราะหากไม่ถามให้แน่ชัดเธอก็ยังคงติดค้างในใจ มันจำเป็นต้องไป

แต่ในขณะเดียวกัน……เธอก็อาจเข้าใจว่าการไปหาธาวินลับหลังดนัยกฤต มันมีความขัดแย้งกันตั้งแต่ต้น

แม้พูดไม่ได้ว่าเสียใจภายหลัง แต่ก็มีความรู้สึกผิดพอสมควร

ในช่วงเวลาที่ธิชากำลังหวาดหวั่น

ชายหนุ่มกลับบีบคางเธอพลางยิ้มบาง “ไปอาบน้ำก่อนเถอะ”

……

ธิชาอาบน้ำเสร็จเพิ่งออกมาก็ได้กลิ่นยาที่คุ้นเคยทันที

ดนัยกฤตใช้น้ำเสียงเรียบนิ่งเร่งเธอ “ยาของคืนนี้ยังไม่ได้กิน มากินตอนที่ร้อนๆ สิ”

ธิชาที่ยังอยู่ในอารมณ์ไม่สบายใจซับซ้อนสับสน เดินเข้าไปหยิบชามยาขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว

ยานี่ขมมาก

เธอพยายามจิบๆ ลงไป แล้วตามด้วยน้ำหนึ่งแก้ว

ถึงแม้ว่ามันจะบรรเทาความขมได้เล็กน้อย แต่ยาชามนี้สุดท้ายก็ยังต้องดื่มให้หมด

หายใจลำบากฉับพลัน มีความรู้สึกว่าเจ็บปวดสั้นๆ ดีกว่าเจ็บปวดยาวนาน

ต่อมาเมื่อเธอชินแล้ว จึงค่อยๆ ที่จะชอบกลืนลงไปคำใหญ่ๆ

เมื่อดื่มหมดก็ดื่มน้ำไปอีกหลายอึก จากนั้นก็ทานของหวานๆ ไม่นานความขมก็จางหายไป

ดนัยกฤตเลิกผ้าห่มขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

ธิชาดื่มยาเสร็จก็ปีนขึ้นเตียง อิงแอบพิงอกของเขาอย่างระมัดระวัง

เธอนิ่งรอเงียบๆ ครู่หนึ่ง

คิดว่าเขาจะคุยหัวข้อเมื่อครู่ต่อ

แต่เขากลับไม่พูดอะไรเลย

ธิชาคิดว่าคงจะปล่อยผ่านไปแล้ว

เธอไม่แน่ใจว่าเขาสงสัยจริงๆ หรือไม่ และถึงขั้นไม่แน่ใจว่าเขามีอะไรไม่พอใจหรือเปล่า